*زخمی بر چهره شهر اهواز: تلنبار نخاله‌های ساختمانی و خیابان‌های آلوده اهواز*
____________________________
«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ دل نوشته:سیدقنبریوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)
____________________________
اهواز، شهری با پیشینه‌ای غنی و مردمانی رنج‌کشیده، این روزها با زخمی تازه بر چهره‌اش دست و پنجه نرم می‌کند:
انباشت نخاله‌های ساختمانی و آلودگی گسترده در خیابان‌ها اهواز، معضلی انکار ناپذیراست. می توان با صراحت بیان کرد، این معضلات نه تنها سیمای شهری را مخدوش کرده، بلکه سلامت عمومی، امنیت تردد و کرامت زیست شهروندان را نیز تهدید کرده و می‌کند.
در بسیاری از مناطق شهر اهواز،از ورودی‌های شهر گرفته تا محله‌های مرکزی و حاشیه‌ای، تپه‌هایی از نخاله‌های ساختمانی رها شده‌اند؛ گویی شهر در حال دفن شدن زیر زخم‌های بی‌توجهی و بی‌برنامگی مسئولین امور شهری و شهرداری شهر اهواز است.
مسیرهایی مانند جاده خرمشهر، منطقه ملاشیه و پل نهم، محله های بهارستان وشهرک الاهیه، خیابان شهید مصطفی خمینی( ره) واقع در غزنوی شمالی و کوت عبدالله …. و گوشه،گوشه شهر اهواز هرجایی سربچرخانی با انبوهی از نخاله های ساختمانی و آشغالهای رها شده روبرو می شوی که اصلا انگاری هزار ساله در آن قسمت رها شده اند و گوش هیچ مسئول متولی این امر هم بدهکارش نیست.
باید گفت؛ این نخاله‌ها نه‌تنها چشم‌انداز شهری را زشت کرده‌اند، بلکه زمینه‌ساز تجمع حیوانات موذی، افزایش خطر تصادف، انسداد مسیرهای عبور و مرور و حتی بروز بیماری‌های واگیردار شده‌اند.
در کنار آن، خیابان‌هایی که باید محل رفت‌و‌آمد امن و پاک باشند، به صحنه‌ای از زباله، پسماند و بی‌نظمی بدل شده‌اند؛ گویی شهر از درون فریاد می‌زند که کسی به داد من برسد.
متاسفانه یا خوشبختانه در گزارش‌های اخیر محیط زیست و شهرداری، این نقاط به‌عنوان نقاط بحرانی شناسایی شده‌اند و به عنوان مشکلات زیست محیطی از آنان یاد میشود اما همتی برای برچیدن یا انتقال آنان صورت که نمی گیرد تازه روز به روز تلنبارتر هم می شوند به گونه ای که اگر میهمانی از استانی دیگر وارد این قسمتها شود گویی به خیالش وارد روستایی متروکه با تپه های خاکی شده است.
در خصوص همین موضوع، با وجود تلاش‌هایی از سوی شهرداری اهواز برای پاکسازی و جمع‌آوری نخاله‌ها و «اعلام رسمی روی کاغذ این ارگان شهری از جمله جمع‌آوری بیش از ۶۰ درصد نخاله‌ها تا اسفند ۱۴۰۳،اما هنوز بسیاری از نقاط آلوده باقی مانده‌اند» به گونه ای که معاون محترم دادستان استان خوزستان نیز با تأکید بر حقوق عامه، شهرداری را موظف به پاکسازی مناطق آلوده دانسته و خواستار اقدام فوری شده است.
اما پرسش اصلی اینجاست: چرا این معضل همچنان پابرجاست؟
آیا نبود نظارت کافی، ضعف در اجرای قوانین، یا بی‌تفاوتی برخی نهادها باعث شده که اهواز به این وضعیت دچار شود؟ یا شاید فقدان مشارکت مردمی و آموزش های شهری نیز در این چرخه نقش دارد؟
در نهایت، این بحران فقط یک مسئله زیست‌محیطی نیست؛ بلکه نمادی از شکاف میان مدیریت شهری و نیازهای واقعی مردم است.
اهواز سزاوار خیابان‌هایی پاک، محیطی امن و شهری با کرامت است، و این تنها با همدلی، مطالبه‌گری عمومی، و پاسخ‌گویی نهادهای مسئول ممکن خواهد بود.
در پایان؛
حتی اگر خیابان‌ها حرف نزنند، ما صدایشان را می‌شنویم.
هر نخاله‌ی رهاشده، فریادی‌ست از دلِ شهری که فراموش شده؛و هر قدم در خیابان‌های آلوده، گواهی‌ست بر بی‌تفاوتی‌ای که نباید ادامه یابد.
شهر اهواز؛ به عنوان یادگار ارزشمند دفاع مقدس تحمیلی هشت ساله و یادگار بیش از ۱۳٬۵۰۰ شهید خوزستان است؛ این آمار، نه فقط یک عدد، بلکه سندی زنده از ایثار و مقاومت مردمی‌ست که در خط مقدم جنگ ایستادند تا ایران سرافراز باشد.
اهواز، شهری که بارها بمباران شد، آماج حملات هوایی قرار گرفت و با وجود همه‌ی زخم‌ها، ایستاد و جان داد، خون داد، تا وطن زنده بماند، اما امروز زیر نخاله‌ها و بی‌توجهی خم شده است.
آیا وقت آن نرسیده که به احترام شهدا، خیابان‌های این شهر را از زخمِ بی‌تدبیری پاک کنیم؟
شهر نام زیبای اهواز سزاوار پاکی، نظم و احترام است نه زخم‌های بی‌پایان. بیایید نگذاریم چهره‌ی شهرمان زیر خاکِ بی‌تدبیری دفن شود.
مهر ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز
