صحنه را ببینید!یک تصادف کوچک در خیابان
راننده‌ای که با چهره‌ای آشفته کنار ماشین آسیب‌دیده ایستاده، و پشت سرش، صف خودروهایی که بوق‌های بی‌قرارشان فضای خیابان را پر کرده است.
اینجا کسی به فکر کمک نیست؛ همه فقط می‌خواهند “زودتر” بروند. اما چرا یک تصادف ساده، چنین نماد روشنی از بی‌تابی و بی‌قانونی ما شده است؟
یک کارشناس راهنمایی ورانندگی در گفت‌وگو با خبرنگارما توضیح می‌دهد:
“اگر تصادف فقط خسارت مالی جزیی دارد و کسی مصدوم نشده، رانندگان باید پس از عکس‌برداری و ثبت جزئیات صحنه، با توافق یکدیگر محل را ترک کنند و به کلانتری مراجعه کنند.
این کاربه کاهش ترافیک کمک می‌کند.”اما او هشدار مهمی هم می‌دهد: “اگر حتی کوچک‌ترین مصدومیتی وجود دارد، حتی اگر طرفین با هم توافق کرده‌اند، به هیچ وجه نباید صحنه را ترک کنید.
زیرا ممکن است بعداً آثار جراحت ظاهر شود و در این صورت، تشخیص تقصیر برای پلیس غیرممکن خواهد بود.”
در لحظه تصادف چه کار کنیم؟ چهار گام ساده
آرامش خود را حفظ کنید
نفس عمیق بکشید.اول وضعیت مصدومیت را بررسی کنید. اگر کسی آسیب دیده، فوراً با ۱۱۵ (اورژانس) و ۱۱۰ (پلیس) تماس بگیرید.
از صحنه عکس و فیلم بگیرید
اگر تصادف خفیف است،قبل از جابه‌جایی خودروها، از تمام زوایا از صحنه عکس و فیلم بگیرید – پلاک خودروها، محل برخورد و علائم راهنمایی را حتماً ثبت کنید.
صحنه را به موقع ترک کنید
طبق گفته کارشناس،اگر کسی مصدوم نیست و با هم توافق کرده‌اید، پس از ثبت جزئیات، صحنه را ترک کنید.
به کلانتری مراجعه کنید
برای دریافت صورتجلسه رسمی،به نزدیک‌ترین کلانتری محل حادثه مراجعه کنید.
چرا قوانین بازدارنده نیستند؟
مشکل فقط نوشتن قانون نیست مشکل اجرای آن است.
سیستم اداری کُند و فرآیندهای وقت‌گیر برای رسیدگی به یک تصادف ساده، آنقدر دردسر دارد که رانندگان ترجیح می‌دهند با توافق‌های ناعادلانه کار را سریع تمام کنند، حتی اگر ضرر کنند.
تصادف آزمونی برای مسئولیت‌پذیری ماست.
گذر از این آزمون نیازمند سه چیز است:
“آموزش” برای واکنش درست،
“اصلاح سیستم اداری” برای کاهش دردسر مردم،
و “تقویت فرهنگ” گذشت و تفاهم به جای بوق و بی‌تابی.
به راستی، وقتی بوق‌ها بلندتر از عقلانیت می‌زنند، چه بر سر شهروندی ما آمده است؟
عبدالحمید گل‌افشان
