«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده:سیدقنبریوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)
______________________________
⭕️ درخواست توجه و اقدام عاجل؛

مردم شریف رباط علیا و سفلی از توابع شهرستان باغملک، خواستار توجه فوری به منطقه‌ای هستند که بهشت خوزستان نام گرفته، ولی متاسفانه، در سایه بی‌توجهی مسئولان محلی و استانی رو به افول است.
⬅️ این مقاله صدای آنان است و به درخواست جمع کثیری از اهالی محترم آن منطقه به قلم کشیده شده است، امید آن است که مدیران و مسئولین امر نگاهی مسئولیت پذیر به آن منطقه زیبا، بکر و طبیعی در خوزستان سرافراز شهرستان باغملک داشته باشند.
در دل کوه‌های زاگرس، جایی در ۱۵ کیلومتری شرق شهرستان باغملک، منطقه‌ای سرسبز و چشم‌نواز به نام «رباط علیا و سفلی» آرمیده است؛ جایی که رودخانه زرد با خروش خود، شالیزارهای برنج، باغ‌های انار و بادام، و کوه‌های پوشیده از برف را در آغوش گرفته و بهشتی بی‌بدیل در خوزستان پدید آورده است.
به گونه ای که رفتن و مسافرت به آن دیار که دارای باغ ویلاهای متنوع، پوشیده از درختان انواع میوه خصوصا انار و رودخانه ی خروشان و پر آب، با مردمانی ساده دل و لر زبان و میهمان نواز،ساداتی از سلسله پاک امام زادگان ابراهیم (ع) واسدا…(ع) تیره ای از سادات جلیل القدر منیزوری است که به انسان آرامش خاصی می دهد.
اما؛ متاسفانه در کمال ناباوری، این منطقه بهشتی و گردشگری، سال‌هاست که در سکوت و بی‌توجهی مسئولان، به آه و حسرت بدل شده. نه جاده‌ای مناسب برای دسترسی وجود دارد، نه امکانات بهداشتی، نه زیرساخت‌های گردشگری، با وجود ورود بیش از ۴۰۰ خودرو در هر آخر هفته به این منطقه، هیچ برنامه‌ای برای ساماندهی یا توسعه آن دیده نمی‌شود. این حجم از گردشگر می‌تواند موتور محرک اقتصاد محلی باشد، اما نبود حمایت، این فرصت را به تهدید بدل کرده است.
*مهاجرت جوانان،سکوت پیرمردان*
نبود شغل، امکانات و چشم‌انداز روشن، جوانان این منطقه را به مهاجرت واداشته؛آنان که اغلب تحصیل کرده هستند به دلیل نبود شغل و یا نبود امکانات زندگی و عدم توسعه صنعت گردشگری دراین مناطق،به شهرها و استانهای همجوار پناه برده‌اند تا شاید روزی بتوانند بازگردند. آنچه در این دیار باقی مانده است، حسرت اهالی و پیرمردانی‌اند که با خاطرات گذشته و امیدی کم‌رنگ، در این سرزمین زیبا زندگی می‌کنند، چون منطقه‌ای که می‌توانست قطب گردشگری خوزستان باشد، اکنون تنها با حضور بازنشستگان و ازکارافتادگان، نفس می‌کشد.

*مطالبه‌ای مردمی، نه گلایه‌ای شخصی*

⬅️ در پایان اعلام میداریم؛
این مقاله، به درخواست بزرگی به نمایندگی ازاهالی آن مناطق،«آقای سیدعبدالحمید حسینی از مردم شریف رباط علیا و سفلی» به قلم نقد کشیده و نوشته شده است؛ که به عرض متولیان امر و استاندار مردمی استان خوزستان؛
«جناب آقای حاج سید محمدرضا موالی زاده» رسانده می شود.
این دیار بهشتی روی زمین که بسیار زیبا و چشم نواز است؛ مملو از مردمی زجر کشیده، انقلابی، و رهروان ولایت فقیه هستند که نه به دنبال گلایه، بلکه خواهان دیده شدن‌هستند. آنان می‌خواهند مسئولان محلی، نمایندگان مجلس، و نهادهای گردشگری، صدای‌شان را بشنوند و برای شکوفایی این منطقه گام بردارند.
آنان درخواست‌هایی دارند که بسیار ابتدایی ومورد نیاز هر منطقه ای هستند که می توان به اختصار به بعضی از آن موارد اشاره نمود که عبارتند از؛

⬅️ بهسازی جاده‌های دسترسی برای امنیت و راحتی گردشگران و ایجاد مراکز بهداشتی و خدماتی برای ساکنان و مسافران.

⬅️ سرمایه‌گذاری در زیر ساخت های گردشگری مانند اقامتگاه‌های بوم‌گردی، راهنماهای محلی، و تبلیغات فرهنگی و همچنین حمایت از باغ ویلاهای موجود.

⬅️ برنامه‌ریزی برای اشتغال جوانان در حوزه گردشگری، کشاورزی و صنایع دستی در این مناطق؛ زیرا استعداد شکوفایی شغلهای این چنینی در این مناطق ودیگر مناطق این شهرستان بسیار بالاو جوابگو است.
سخن پایانی؛
رباط علیا و سفلی، نه فقط یک منطقه گردشگری، بلکه نمادی از ظرفیت‌های مغفول‌مانده استان زر خیز خوزستان است. اگر امروز صدای این مردم شنیده نشود، فردا شاید دیگر چیزی جز خاطره‌ای محو از این بهشت باقی نماند.
امید آن‌ که این مقاله، تلنگری باشد برای مسئولان، و آغازی برای شکوفایی دوباره این سرزمین و خوشحالی اهالی محترم آن دیار و دیگر مناطق زیبا وگردشگر پذیر این استان سرافراز است.
مهر ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز