هر صبح که در برابر مدارس ابتدایی می‌ایستم، صحنه‌ای تکراری نظرم را جلب می‌کند: کودکانی که با کوله‌بارهایی سنگین‌تر از توان کوچکشان، به سوی کلاس‌ها می‌روند. کوله‌پشتی‌هایی که نه تنها کتاب و دفتر، که گاهی بار غم و درد را نیز به دوش می‌کشند.
این تصویر، پرسش بزرگی را در ذهن هر ناظر دلسوزی ایجاد می‌کند:
آیا سنگینی این کیف‌ها، سنگینی آینده‌ی کودکان ما نیست؟
گفت‌وگو با متخصصان ارتوپدی و کارشناسان آموزشی، زنگ‌های هشدار را به صدا درآورده است.
بنابه گفته یک کارشناس ارتوپدی:
وزن کیف دانش‌آموز ابتدایی نباید از ۱۰ تا ۱۵ درصد وزن بدنش بیشتر باشد.
حمل بار بیش از این حد، نه تنها باعث ایجاد کمردردهای مزمن و ناهنجاری‌های ستون فقرات می‌شود، بلکه می‌تواند بر رشد طبیعی کودک نیز تاثیر منفی بگذارد.
از سوی دیگر، یک کارشناس آموزش ابتدایی به ریشه‌ی دیگر مشکل اشاره می‌کند:
گاهی انتظارات غیرضروری و دستورالعمل‌های یکسان برای آوردن تمامی کتاب‌ها و دفترها، بدون در نظر گرفتن نیاز واقعی هر درس، این مشکل را تشدید می‌کند.”
اما راهکار چیست؟
کارشناسان تاکید می‌کنند که برطرف کردن این معضل،نیازمند عزمی همگانی است:
مدارس:
بازنگری در برنامه‌های درسی و ارائه‌ی دستورالعمل‌های شفاف درباره‌ی کتاب‌های مورد نیاز هر روز.
معلمان:
دقت نظر بیشتر در تعیین تکالیف و درک محدودیت‌های فیزیکی دانش‌آموزان.
والدین:
انتخاب کوله‌پشتی‌های استاندارد با بندهای پهن و تنظیم صحیح آن بر کتف های کودک.
مسئولان:
توجه به تولید و تامین کیف‌های سبک‌وزن و کتاب‌های با کاغذ نازک‌تر.
به اعتقادنگارنده قدرت یک ملت،در سلامت فرزندان آن است.ما امروز در قبال سلامت جسمانی کودکانمان مسئولیم.
بیایید با همکاری یکدیگر، بار سنگین دانش را برای کودکانمان لذت‌بخش کنیم، نه دردآور. اجازه ندهیم سنگینی کیف‌های مدرسه، سنگینی آینده‌ی این سرزمین شود.
عبدالحمید گل‌افشان
