در جامعه ما گروهی وجود دارند که رفتارشان پر از تناقض است. این افراد در فضای خصوصی و شبکه‌های اجتماعی با جسارت تمام از همه چیز انتقاد می‌کنند و ادعاهای بزرگی دارند. اما وقتی نوبت به عمل و پذیرش مسئولیت می‌رسد، خود را کنار می‌کشند و ناپدید می‌شوند.

این افراد ترسو و بزدل در واقع استاد “نق زدن” هستند، اما هرگز پیشنهاد عملی برای بهبود شرایط ارائه نمی‌دهند.
تخصص اصلی آنها “انتقاد کردن” است، در حالی که از “عمل کردن” می‌هراسند.

روش زندگی آنها “نان به نرخ روز خوردن” است و تنها به فکر منافع آنی و شخصی خود هستند.
یک روانشناس می‌گوید:
ریشه اصلی این رفتار ترس عمیق از شکست و عدم اعتماد به نفس است. این افراد ترسو با انتقاد ازدیگران سعی می‌کنند ضعف‌های خود را پنهان کنند و هرگز حاضر به ریسک کردن نیستند.

یک جامعه‌شناس می‌گوید:
این پدیده نشان‌دهنده یک مشکل فرهنگی جدی است.وقتی در جامعه حرف زدن آسان و بی‌خطر باشد اما عمل کردن پرهزینه و خطرناک، طبیعی است که چنین افرادی زیاد شوند.
این بزدلی ریشه در سیستم‌هایی دارد که شفافیت و پاسخگویی درآنها کمرنگ است.

یک متخصص مدیریت می‌گوید:
این افراد مانند عاملی بازدارنده در سازمان عمل می‌کنند. آنها انگیزه دیگران را از بین می‌برند و به جای اقدام سازنده، به تماشاگری می‌پردازند. بهترین راه مقابله با آنها واگذاری مسئولیت‌های مشخص و مطالبه نتیجه عملی است.”

به اعتقاد نگارنده جامعه برای پیشرفت نیازمند افرادی است که به حرف‌هایشان عمل کنند و در شرایط سخت مسئولیت بپذیرند.
تا زمانی که به افرادی که تنها حرف می‌زنند و درعمل بزدلی نشان می‌دهند میدان داده شود، نباید انتظار تغییر و تحول داشت.
وقت آن است که به جای پذیرش فرهنگ “نان به نرخ روز خوردن”، مسئولیت‌پذیری و عملگرایی را در جامعه نهادینه کنیم.

عبدالحمید گل‌افشان