تنبیه بدنی در مدارس ؛
زخمی کهنه بر پیکر آموزش و پرورش
قسمت اول
فضای مدرسه،که باید نماد امنیت، آموختن و پرورش انسان‌هایی بالنده باشد، گاهی به صحنه رویارویی‌های تلخ و ناخوشایندی تبدیل می‌شود.
یکی از این رویارویی‌های نادرست پدیده شوم «تنبیه بدنی» است؛
موضوعی که علی‌رغم تصریح قانونی بر ممنوعیت آن در ماده ۷۷ آیین‌نامه اجرایی مدارس، همچنان به صورت پراکنده در برخی مدارس و در مقاطع مختلف ابتدایی، متوسطه اول و دوم مشاهده می‌شود.
این گزارش در پی واکاوی ابعاد مختلف این چالش قدیمی اما همیشه حاضر است.
شرح وضعیت موجود:
در صحنه آموزش،گاهی فشار کاری، استرس و خستگی، آستانه تحمل را پایین می‌آورد. در این شرایط، ممکن است:
گاهی یک مدیرازسر عصبانیت و برای برقراری نظمی آنی دانش آموزی راتنبیه کند.
گاهی یک معلم یا دبیر، در مواجهه با شیطنت یا گستاخی دانش‌آموزی کنترل خود را از دست داده و دست به تنبیه بدنی بزند.
گاهی یک معاون مدرسه برای مدیریت رفتارهای نامناسب راهکاری جز اعمال قدرت فیزیکی نیابد.
اما پایان این ماجرا اغلب یکسان است:
دانش‌آموزِ تنبیه‌شده، با روحیه‌ای آزرده و گاه با همراهی خانواده، به اداره آموزش و پرورش منطقه شکایت می‌برد.
با بررسی شکایت در اکثر قریب به اتفاق مواردقانون به نفع دانش‌آموزحکم می‌دهد و حق به او داده می‌شود. این امر نه تنها موقعیت شغلی معلم یامدیریا
معاون را با مخاطره مواجه می‌سازدبلکه اعتماد بین خانه و مدرسه را نیز خدشه‌دار می‌کند.
این چرخه معیوب،سوالات اساسی را به ذهن متبادر می‌سازد:
چرا آستانه تحمل فرهنگیان، معلمان، مدیران، معاونان و دبیران تا این حد پایین آمده است؟
چرا برخی از دانش‌آموزان حاضر به رعایت حداقل‌های انضباطی نبوده و با شیطنت و گاه گستاخی، خشم همکاران فرهنگی را برمی‌انگیزند؟
و چرا آموزش و پرورش مانند گذشته، جلسات مستمر و مؤثری برای آموزش مهارت‌های کنترل خشم و شیوه‌های برخورد سازنده به فرهنگیان ارائه نمی‌دهد؟
ادامه دارد……..
️ عبدالحمید گل‌افشان
