یادداشت خبرنگار
کارمندِ بیاخلاق، بلایِ ادارات وسازمانها و نهادهای دولتی !
ادارات ونهادهاوسازمان های دولتی،خانهی دوم مردم هستند؛
جایی که شهروندان با مراجعه برای برطرف کردن کوچکترین و بزرگترین مشکلات زندگی چشم امید به کارمندان دوختهاند.
اما گاهی پشت همین میزهای خدمت، چهرههایی نشستهاند که به جای برخوردی محترمانه و همراهیِ دلسوزانه، با نگاههای سرد، کلامهای تند و رفتارهای تحقیرآمیز، نه تنها کاری را پیش نمیبرند، که اعتماد مردم را نسبت به دستگاههای اجرایی تحت تاثیر قرار میدهند.
این یک اغراق نیست ؛واقعیتی است که بسیاری از اربابرجوع ها در سکوت تحمل میکنند.
کارمندی که با بیحوصلگی پروندهی شهروند را ورق میزند، پاسخی سرشار از منت با این جمله که “دفعهی بعد زودتر بیا”، یا تعلل عمدی در انجام سادهترین وظایف.
اینها تصاویری آشنا در برخی ادارات وسازمانها ونهادهای دولتی ما هستند.
اما چرا این رفتارها همچنان ادامه دارد؟ پاسخ در “نقص نظارت” و “فقدان بازدارندگی” نهفته است.
وقتی مدیر یک مجموعه ، یا در بیخبری به سر میبرد، یا خود را درگیر این جزئیات نمیداند، و وقتی واحدهای نظارتی نیز نتوانند به طور موثر عملکرد کارمندان را پایش کنند طبیعی است که برخی کارمندان بیاخلاق، با خیال راحت به رفتار ناشایست خود ادامه میدهند.
انگار نه انگارکه حقوقشان را از بیتالمال و مالیاتِ همین مردم دریافت میکنند.
این برخوردها تنها یک مشکل اخلاقی نیست؛یک بیماری سازمانی است.
سیستمهای نظارتی ضعیف، نبود نظامِ پاداش وتنبیه شفاف* و باجدهی مداوم به این رفتارها *موجب جریشدن متخلفان و دلسردی کارمندان خوب شده است.
شهروندی که برای دریافت یک خدمت ساده ساعتها درصف منتظر میماند و در نهایت با برخوردی تحقیرآمیز مواجه میشود، قطعا از کیفیت خدمات ارائه شده ناراضی خواهد بود.
به اعتقاد نگارنده تا زمانی که مدیران ارشد، نظارت مستقیم و مستمر را در اولویت قرار ندهند و برای رفتارهای توهینآمیزِ کارمندان، پیامد واقعی در نظر گرفته نشود، این چرخهی معیوب ادامه خواهد داشت.
اربابرجوع “مزاحم” نیست؛ صاحبخانه است. این ادارات، خانهی اوست و کارمندان، میزبانانی که باید شرافت خدمت را فراموش نکنند.
️ عبدالحمید گلافشان
