به قلم مهدی محمدزاده مدیر پایگاه خبری وخبرنگار مجموعه خبری جهان اخبار و قعال رسانه ای
نمی‌توان از اهمیت سواد رسانه‌ای در دنیای امروز چشم‌پوشی کرد. هر فردی که تمایل دارد نظری در مورد موضوعی ابراز کند، باید با قوانین و چهارچوب‌های مربوط به آن موضوع آشنا باشد. اظهارنظر درباره مسائل رسانه‌ای بدون دانش کافی نه تنها غیرمنصفانه است، بلکه می‌تواند به تشویش اذهان عمومی منجر شود. افرادی که فاقد سواد رسانه‌ای هستند، باید به جای انتقاد و قضاوت نادرست، پذیرفته و اعتراف کنند که در این زمینه ناتوان هستند و از طرح نظرات غیرعلمی و بی‌اساس خودداری کنند.
متأسفانه، برخی از این افراد با عقل محدود خود، دیگران را کوچک و بی‌عرضه می‌پندارند، در حالی که خودشان درک درستی از موضوع ندارند. این نوع نگرش نه تنها به خود آن فرد آسیب می‌زند، بلکه باعث می‌شود دیگران نیز به او بخندند و او را به عنوان یک فرد کم‌عقل و ناتوان بشناسند. در واقع، افرادی که در رسانه‌ها یا حوزه‌های مرتبط فعالیت می‌کنند، معمولاً از دانش و تجربیات گسترده‌ای برخوردارند. آن‌ها با قلمی تیز و کلامی نافذ، به انتقال اطلاعات و تحلیل مسائل می‌پردازند. اما این افراد نمی‌توانند افکار و احساسات دیگران را بخوانند تا بر اساس آن‌ها عمل کنند.
به همین دلیل، ضروری است که افرادی که می‌خواهند با رسانه‌ها ارتباط برقرار کنند، ابتدا سواد کافی در امور رسانه‌ای و خبری به دست آورند. تنها در این صورت می‌توانند به طور منطقی و مؤثر با خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای صحبت کنند و نظرات خود را بیان کنند. در غیر این صورت، انتقادهای ناآگاهانه آن‌ها تنها به تضعیف جایگاه خودشان منجر خواهد شد.
در نهایت، بهتر است افرادی که دانش کافی در زمینه رسانه ندارند، به کار خود ادامه دهند و به جای زیر سؤال بردن دیگران، تلاش کنند تا اطلاعات و آگاهی خود را افزایش دهند. سواد رسانه‌ای نه تنها به افراد کمک می‌کند تا نظرات خود را به شیوه‌ای مؤثر و مستند بیان کنند، بلکه به درک بهتر از مسائل اجتماعی و فرهنگی نیز منجر می‌شود. بنابراین، یادگیری و کسب دانش در این زمینه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و می‌تواند به بهبود کیفیت گفت‌وگوها و تعاملات در جامعه کمک کند.
یک پاسخ
جهان امروز، به‌ویژه در خاورمیانه، در وضعیتی‌ست که هر ذهنی، در هر جایگاه اجتماعی، براساس تجربه و شعور خود، تحلیل و نقدی از مسائل دارد. اینکه همه را با برچسب “بی‌سواد رسانه‌ای” کنار بزنیم، نه فرهنگی است و نه منصفانه. امروز راننده تاکسی، سبزی‌فروش، و بازاریِ خسته از بی‌عدالتی، گاه دقیق‌تر از صد متخصص دانشگاهی، درد جامعه را می‌فهمد و موشکافی می‌کند. نوشتن اگر برای همدردی‌ست، باید از شعار عبور کند و به صداقت برسد. کاش به جای حذف صداها، به گفت‌وگو میدان می‌دادیم.»