دانش‌آموزان، قربانی بی‌تجربگی، سیاست‌زدگی و آزمون و خطا؛
به کجا چنین شتابان؟!
در روزگاری که آموزش و پرورش، بیش از هر زمان دیگر، نیازمند خرد، دقت، تدبیر و آرامش برنامه‌ریزان است، صدور بخشنامه‌ای ناپخته و سپس اصلاحیه‌ای شتاب‌زده از سوی اداره‌کل آموزش و پرورش خوزستان پرسش‌های جدی را پیش روی فرهنگیان، مدیران مدارس و خانواده‌ها قرار می‌دهد.
در بخشنامه نخست، ۱۶ آذرماه ۱۴۰۴، به شماره ۱۰۳/ ۱۰۰/ ۲۲۰۰۲/ ۵۷۱/ د، بازه زمانی ۱۵ تا ۳۰ دی ۱۴۰۴ برای برگزاری امتحانات داخلی نوبت اول اعلام شد. سپس در پی تداخل با ایام اعتکاف دانش‌آموزان (۱۴ تا ۱۶ دی)، اصلاحیه‌ای، ۱۸ آذرماه ۱۴۰۴، به شماره ۱۰۳/ ۱۰۰/ ۲۲۱۸۲/ ۵۷۱/ د، صادر شد و زمان امتحانات به ۱۷ تا ۳۰ دی تغییر یافت.
این اصلاحیه اگرچه در ظاهر برای رفع یک خطا بود، اما در عمل نشان داد که ریشه‌ی خطا همچنان پابرجاست؛ زیرا این‌بار، تصمیم‌گیرندگان از سوی دیگرِ بام فرو افتادند.
در بازه‌ی ۱۴ روزه‌ی ۱۷ تا ۳۰ دی، سه روز تعطیلی رسمی وجود دارد:
* جمعه ۱۹ دی
* جمعه ۲۶ دی
* شنبه ۲۷ دی (مبعث پیامبراکرم ص)
یعنی از ۱۴ روز، تنها ۱۱ روزِ واقعی با احتساب -دو روز پنجشنبه- برای برگزاری امتحانات باقی می‌ماند.
حال پرسش اساسی این است:
در ۱۱ روز چگونه باید برای سه پایه دهم تا دوازدهم —که هر پایه ۱۳ کتاب برای امتحان دارد— برنامه‌ریزی کرد؟!
آیا مسئولان محترم از شمار کتاب‌های هر پایه بی‌خبرند؟!
یا کارشناسان سنجش تا امروز فرصت آن را نداشته‌اند که حتی یک بار تجربه‌ی واقعی برنامه‌ریزی امتحانات را بیازمایند؟!
چگونه چنین محاسبه‌ی ابتدایی، از نگاه دستگاه عریض و طویل تصمیم‌گیرنده پنهان مانده است؟
نکته‌ی شگفت‌انگیز دیگر آنکه در اصلاحیه آمده است:
«برگزاری امتحانات در روزهای پنجشنبه نیازمند مجوز است.»
آیا واقعاً نمی‌دانند که همچنان مدارسی در خوزستان روزهای پنجشنبه فعال و دارای برنامه‌ی درسی عادی‌اند؟
این همان بی‌تجربگی تلخی است که در تصمیمات ستاد بحران هم بارها دیده‌ایم؛ جایی‌که چهارشنبه را تعطیل اعلام می‌کنند، اما درباره پنجشنبه سکوت می‌کنند، بی‌خبر از اینکه ده‌ها دبیرستان پنج‌شنبه‌ها دایر هستند.
این‌ها خطاهای کوچک نیستند؛
نشانگان یک بحران مدیریتی‌اند.
بحرانی که سال‌هاست استان را درگیر خود کرده: تصمیم‌گیری‌های نسنجیده، نگاه غیرکارشناسی، سپردن کرسی‌های تخصصی به نیروهای نورچشمی و کم‌تجربۀ نمایندگان، و غفلت از خرد جمعی فرهنگیان.
اکنون وقت پرسیدن است:
تا کِی؟
تا کی باید آموزش استان، قربانی بی‌برنامگی و آزمون و خطا شود؟
تا کی باید مدارس، مدیران، دبیران و دانش‌آموزان تاوان ناشی‌گری‌های اداری را بدهند؟
پیش از آنکه دیر شود،
پیش از آنکه آسیب‌ها عمیق‌تر گردد،
استان، سازمان‌ها و تصمیم‌گیری‌های کلیدی را به اهل آن بسپارید.
تجربه، دانش و کاردانگی داروهای فراموش‌شده‌ای هستند که امروز بیش از هر زمان، آموزش و پرورش خوزستان به آن نیازمند است.
یک پاسخ
درود. زدی توی خال. آفرین.