نویسنده:منوچهربرون
سوزاندن بلوط‌های زاگرس تنها یک جرم ساده نیست؛ این عمل، فاجعه‌ای بی‌بازگشت است که ریشه‌های تاریخ، فرهنگ و طبیعت ایران را در شعله‌های خود می‌بلعد. هر درخت بلوطی که امروز به خاکستر بدل می‌شود، دهه‌ها زمان برای قد کشیدن صرف کرده است؛ درختی که سالی تنها چند سانتی‌متر رشد می‌کند و برای رسیدن به قامت استوار خود، پنجاه تا صد سال انتظار کشیده است.
بلوط زاگرس، تنها یک درخت نیست؛ حافظ خاک، نگهبان آب، و سایه‌بان زندگی هزاران گونه جانوری و گیاهی است. این درختان، ستون‌های سبز کوهستان‌اند و هر شعله‌ای که بر تنه‌شان می‌نشیند، بخشی از حافظه طبیعی و فرهنگی ما را نابود می‌کند. هیچ توجیهی ـ نه تولید زغال، نه گسترش زمین‌های کشاورزی ـ ارزش آن را ندارد که میراثی هزارساله به خاکستر بدل شود.
زاگرس را نمی‌توان دوباره ساخت. خاکی که از دست برود، آبی که فروکش کند، و زیست‌بومی که نابود شود، دیگر بازگشتی ندارد. تخریب این جنگل‌ها، نه تنها ضربه‌ای به محیط زیست، بلکه تهدیدی برای آینده نسل‌هاست؛ آینده‌ای که بدون سایه بلوط، بی‌پناه و بی‌رمق خواهد بود.
امروز، مسئولیت ما تنها حفظ چند درخت نیست؛ ما پاسداران تاریخ طبیعی و حافظان زندگی آینده‌ایم. هر شعله‌ای که خاموش کنیم، هر بلوطی که نجات دهیم، گامی است در مسیر حفظ هویت و پایداری سرزمین. نقد و اعتراض به این تخریب باید فراتر از شعار باشد؛ باید به کنشی آگاهانه و جمعی بدل شود.
سوزاندن بلوط‌های زاگرس، نابودی یک جنگل نیست؛ نابودی یک تمدن سبز است. این فاجعه را نمی‌توان با هیچ سود کوتاه‌مدتی توجیه کرد. زاگرس، میراثی است که اگر از دست برود، دیگر هیچ‌گاه بازنخواهد گشت. وظیفه ماست که پیش از آنکه دیر شود، دست در دست هم بگذاریم و این ستون‌های سبز زندگی را از آتش برهانیم.
