مقاله اجتماعی
ناسپاسی در سایه امنیت شغلی
نویسنده: احمد زنگنه
«شکر نعمت ،نعمتت افزون کند ؛:ناسپاسی،فرصتت زایل
امنیت شغلی همواره یکی از دغدغه‌های اصلی نیروی کار و جوانان تحصیل‌کرده در جوامع مختلف بوده است. بسیاری از کارگران و کارمندان سال‌ها با قراردادهای موقت و آینده‌ای نامعلوم دست‌وپنجه نرم می‌کنند و دستیابی به استخدام دائم را نقطه پایان نگرانی‌های خود می‌دانند. سیاست‌های حمایتی نظام در قالب سند چشم‌انداز، به لطف خدا و حمایت مقام معظم رهبری، توانسته است گروهی از افراد را از وضعیت نامعلوم شغلی به جایگاه دائم ارتقا دهد؛ اقدامی که باید نعمتی بزرگ و فرصتی ارزشمند تلقی شود.
با این حال، تنها دو سال از این استخدام‌ها گذشته و طبیعی است که مشکلاتی وجود داشته باشد. اما این مشکلات نمی‌تواند توجیهی برای اعتراض‌های غیرضروری و ناسپاسی‌های روزانه باشد. متأسفانه بخشی از این افراد به جای قدردانی و تلاش بیشتر، مسیر بهانه‌جویی و مطالبه‌گری بی‌وقفه را برگزیده‌اند؛ رفتاری که نه تنها فضای کاری را متشنج می‌کند، بلکه بر روحیه همکاران و بهره‌وری مجموعه نیز اثر منفی می‌گذارد.
این رویکرد، نوعی ناسپاسی در برابر فرصت‌های فراهم‌شده است. کافی است به یاد آوریم روزهایی را که بسیاری آرزوی برگزاری آزمون استخدامی یا حتی قرارداد مستقیم داشتند. امروز نیز کسانی هستند که همچنان در جست‌وجوی امنیت شغلی‌اند و وقتی مشاهده می‌کنند عده‌ای با وجود داشتن جایگاه دائم باز هم اعتراض می‌کنند، احساس بی‌عدالتی و سرخوردگی در آنان تقویت می‌شود.
از منظر اجتماعی، ناسپاسی در سایه امنیت شغلی می‌تواند به یک معضل فرهنگی بدل شود. جامعه‌ای که افراد قدر فرصت‌های خود را ندانند، در معرض رکود اخلاقی و کاهش انگیزه جمعی قرار خواهد گرفت. در چنین شرایطی، نه تنها بهره‌وری سازمان‌ها کاهش می‌یابد، بلکه سرمایه اجتماعی نیز آسیب می‌بیند.
راهکار مقابله با این پدیده، بازگشت به ارزش‌های بنیادین کار و مسئولیت‌پذیری است. یادآوری اینکه امنیت شغلی نعمتی بزرگ است و باید با تلاش، صداقت و شکرگزاری همراه باشد، می‌تواند مسیر اصلاح را هموار کند. همچنین، آموزش‌های فرهنگی و سیاست‌های مدیریتی هوشمندانه نقش مهمی در تقویت روحیه قدردانی و کاهش اعتراض‌های غیرضروری خواهند داشت.
امنیت شغلی پلی است برای تعالی فردی و اجتماعی، نه سکویی برای ناسپاسی.
