«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
__________________________
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان – بهبهان»
_________________________
«از مهاجرت تا سرخوردگی؛ روایت تلخ بی‌مهری به نخبگان خوزستان»
_________________________
*« به نام آن که جان را فکرت آموخت *** چراغ دل به نور جان برافروخت»
*به نام خدایی آغاز می‌کنم که به روح و جان انسان قدرت فکر کردن آموخت و دل انسان را با نور علم و معرفت روشن و هدایت کرد*
*گفتگوها و معاشرت‌های مکرر اینجانب با جمعی از نخبگان علمی، آموزشی و تحصیل‌کردگان ممتاز دانشگاهی، پرده از واقعیتی تلخ برداشت؛ واقعیتی که در آن بسیاری از این سرمایه‌های انسانی با وجود استعداد و توانایی‌های برجسته، از وضع نابسامان اشتغال و نبود حامی و پشتیبان جدی در مسیر پیشرفت خود گلایه‌مندند. آنان از بی‌توجهی مسئولان استانی و کشوری، از وعده‌های بی‌ثمر و از بی‌اعتنایی به ظرفیت‌هایشان خسته و دل‌زده شده‌اند. این بی‌توجهی نه تنها آنان را به سرخوردگی و انزوا کشانده بلکه در مواردی به مهاجرت و ترک دیار نیز واداشته است. همین مشاهده و لمس نزدیک این درد مشترک، مرا بر آن داشت تا به موضوعی بپردازم که شاید در ظاهر خاموش جلوه کند، اما در حقیقت پر از هیاهو و بسیار با اهمیت است؛ موضوعی که اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند آینده استان و حتی کشور را با چالش‌های جدی روبه‌رو سازد.*
⬅️ نخبگان هر جامعه سرمایه‌های بی‌بدیل آن هستند، کسانی که با اندیشه، تجربه و نوآوری می‌توانند چراغ راه توسعه و پیشرفت باشند، اما در استان خوزستان با وجود ظرفیت‌های عظیم طبیعی، تاریخی و فرهنگی، بارها دیده‌ایم که این سرمایه‌های انسانی به دلیل بی‌توجهی مسئولان استانی یا به مهاجرت و ترک دیار روی آورده‌اند یا در سکوت و سرخوردگی به حاشیه رانده شده‌اند و این روند نه تنها به زیان خود آنان بلکه به زیان آینده استان نیز تمام شده است، زیرا جامعه‌ای که نخبگانش را از دست بدهد امید و اعتماد عمومی را نیز از دست خواهد داد.
*نخبگان فراموش‌شده؛ تهدیدی برای آینده استان*
از مهمترین عوامل این معضل بزرگ میتوان به مواردی چون؛
ساختار مدیریتی ناکارآمد، نگاه کوتاه‌مدت و تبلیغاتی، نبود حمایت‌های مالی و معنوی، بی‌اعتمادی نهادی و تمرکزگرایی ملی اشاره کرد با قاطعیت گفت؛اینان از جمله عواملی هستند که نخبگان را از جایگاه واقعی‌شان دور کرده و آنان را به نقطه‌ای رسانده‌اند که توانمندی‌هایشان بلااستفاده مانده و گویی به درجه‌ای نزدیک به صفر تنزل یافته‌اند، در حالی که می‌توانستند موتور محرک توسعه استان باشند. پیامدهای این بی‌توجهی روشن است؛ مهاجرت گسترده جوانان و متخصصان به شهرهای دیگر یا خارج از کشور، سرخوردگی و ناامیدی کسانی که مانده‌اند، تضعیف سرمایه اجتماعی و کاهش اعتماد عمومی به آینده، همه و همه نشانه‌های یک بحران خاموش هستند که اگر جدی گرفته نشود می‌تواند بنیان‌های اجتماعی و فرهنگی استان را متزلزل کند.
در چنین شرایطی راهکارهایی چون ایجاد مراکز نوآوری و کارآفرینی، حمایت از جوانان نخبه در قالب شتاب‌دهنده‌ها و صندوق‌های سرمایه‌گذاری، تقدیر و معرفی نخبگان در رسانه‌های محلی، سپردن مسئولیت‌های اجرایی و مشورتی به آنان در شوراها و ادارات، و مطالبه‌گری برای عدالت منطقه‌ای می‌تواند بخشی از این بحران را کاهش دهد و امیدی تازه در دل جامعه بدمد.
*بی‌توجهی به نخبگان؛ خاموشی چراغ امید خوزستان*
«جمع بندی پایانی»
نتیجه؛ آنکه بی‌توجهی به نخبگان خوزستان نه تنها آنان را به مهاجرت یا سکوت واداشته بلکه آینده استان را نیز در معرض خطر قرار داده است و اگر مسئولان استانی و ملی به جای نگاه کوتاه‌مدت به سرمایه انسانی توجه کنند می‌توانند از این ظرفیت عظیم برای توسعه پایدار بهره‌مند شوند، زیرا نخبگان چراغ راه جامعه‌اند و خاموشی آنان خاموشی امید مردم خواهد بود. پس تا هنوز فرصت هست باید علاج چاره نمود و با تشکیل کمیته ای نخبه یاب در استان آنان را گزینش کرده و با استفاده از علم و هوش و شخصیت اجتماعی آنان در اداره استان و حتی فراتر از استان، کشور استفاده بهینه نموده و این سرخوردگی را از آنان دور و آنان را ارزشمند و مفید جامعه دانسته، آنان را ارج نهند تا استان و کشور به سوی پویایی و شکوفایی علمی بیشر سوق داده شود و انگیزه وحس خوب بودن در جوانان و نخبگان ما نمیرد.
۳آذرماه ۱۴۰۴خوزستان _اهواز
یک پاسخ
عالی عالی عالی