«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
______________________________
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان – بهبهان»
______________________________
*«تمایز اعتراض اجتماعی از خرابکاری سازمان یافته و ضرورت بازسازی اعتماد عمومی»*
*مقدمه*
⬅️ اعتراض بخشی جدایی‌ناپذیر از حیات اجتماعی و سیاسی هر جامعه‌ای است و مردمی که دغدغه معیشت، عدالت، شفافیت و آینده فرزندان خود را دارند، طبیعی است که در برابر ناکارآمدی‌ها یا بی‌توجهی‌ها صدای خود را بلند کنند، اما در کنار این واقعیت اجتماعی، همواره جریان‌هایی وجود داشته‌اند که از بستر اعتراضات مشروع سوءاستفاده کرده و با رفتارهای خشونت‌آمیز، تخریب اموال عمومی، حمله به نیروهای حافظ امنیت و ایجاد رعب و وحشت، چهره اعتراض را مخدوش می‌کنند. در چنین شرایطی، تفکیک معترض از خرابکار نه‌تنها یک ضرورت امنیتی، بلکه یک وظیفه اخلاقی و ملی است، زیرا اکثریت مردم، حتی در اوج نارضایتی، هرگز دست به قتل، آتش‌زدن یا حمله به مدافعان امنیت نمی‌زنند و این رفتارها معمولاً از سوی گروه‌هایی با سابقه خشونت سازمان‌یافته، وابستگی خارجی یا ایدئولوژی‌های افراطی صورت می‌گیرد؛ گروه‌هایی که در تاریخ معاصر ایران و منطقه، نمونه‌های مشابه آن‌ها را در جریان‌های تکفیری و سازمان‌های مسلح برانداز دیده‌ایم.
⬅️ اعتراض اجتماعی ریشه در دردهای واقعی دارد؛ از فشار اقتصادی و بیکاری جوانان گرفته تا فساد اداری، تبعیض، ضعف مدیریت و شکاف میان وعده‌ها و عملکردها. معترض واقعی مطالبه‌گر است نه مسلح، منتقد است نه قاتل، دلسوز وطن است نه ابزار بیگانه. اما در بسیاری از رخدادهای سال‌های اخیر، الگوی مشابهی دیده می‌شود: ابتدا تجمعات مردمی با مطالبات اقتصادی یا اجتماعی شکل می‌گیرد، سپس گروه‌های سازمان‌یافته با تجربه عملیات خشونت‌آمیز وارد می‌شوند و با هدف بی‌ثبات‌سازی، حمله به نیروهای امنیتی، آتش‌زدن اموال عمومی، قتل یا ایجاد رعب، ماهیت اعتراض را تغییر می‌دهند.
این رفتارها هیچ نسبتی با مردم ندارد و تنها از کسانی برمی‌آید که دل از انسانیت بریده‌اند و نمونه‌هایشان را در گروه‌های تکفیری و سازمان‌های مسلح ضدایرانی دیده‌ایم.
تفکیک معترض از خرابکار برای حفظ حق اعتراض، حفظ امنیت عمومی، جلوگیری از برخورد یکسان با همه و خنثی‌سازی عملیات روانی بیگانگان ضروری است. در کنار این، باید به مشکلات واقعی مردم نیز توجه کرد؛ مشکلاتی که اگر نادیده گرفته شوند، زمینه را برای سوءاستفاده جریان‌های خرابکار فراهم می‌کنند، وباعث می شود که عده ای مغرض با حمایت دشمنان اصلی مردم و نظام رژیم غاصب کودک کش وامریکای استکبار و نخود هر آش بفکر ضربه زدن به نظام مقدس جمهوری اسلامی بیفتند.
راهکارهای کاهش تنش و جلوگیری از سوءاستفاده دشمن شامل شنیدن صدای مردم، ایجاد سازوکارهای شفاف برای بیان اعتراض، گفت‌وگوی مستقیم با اقشار ناراضی، تقویت رسانه‌های داخلی، اصلاحات ساختاری، مبارزه با فساد، بهبود مدیریت اقتصادی، افزایش کارآمدی دستگاه‌ها، تقویت عدالت اجتماعی، تفکیک دقیق معترض از خرابکار با روش‌های علمی و حرفه‌ای، پرهیز از برخورد یکسان، حمایت از معترضانی که در چارچوب قانون عمل می‌کنند و ارتقای سواد رسانه‌ای برای مقابله با اخبار جعلی و عملیات روانی است.
*نتیجه‌گیری*
اعتراض حق مردم و نشانه زنده بودن جامعه است، اما خشونت، قتل، آتش‌زدن و حمله به مدافعان امنیت هیچ نسبتی با مردم ندارد و محصول جریان‌هایی است که هدفشان تخریب کشور و ایجاد شکاف میان ملت و حاکمیت است. راه برون‌رفت از چرخه اعتراض و اغتشاش، ترکیبی از اصلاحات واقعی، شنیدن صدای مردم، مدیریت حرفه‌ای بحران و تفکیک دقیق معترض از خرابکار است و جامعه‌ای که بتواند میان مطالبه‌گری مشروع و خشونت سازمان‌یافته مرز روشن بکشد، هم امنیت پایدار خواهد داشت و هم اعتماد عمومی را بازسازی می‌کند.
۱۱ بهمن ۱۴۰۴ خوزستان_ اهواز
