«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
______________________
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان – بهبهان»
____________________
*میدان مولوی اهواز و تجدید میثاق دوباره مردم شهیدپرور با ولایت و رهبری*
*مقدمه*
گاهی تاریخ نه در کتاب‌ها، بلکه در میدان‌هایی نوشته می‌شود که قدم‌های مردم، آن را معنا می‌بخشند. میدان مولوی اهواز از همان جنس میدان‌هاست؛ جایی که ۴۷ سال است صدای مردم، نفس مردم و ایمان مردم در آن طنین‌انداز شده. مردمی که با وجود همه سختی‌ها، هنوز هم وقتی پای امنیت، آرامش و خاک وطن به میان می‌آید، بی‌هیچ تردیدی در صف اول می‌ایستند.

در چنین روزی، با هوایی ابری، دل‌چسب و پر از طراوت، این میدان بار دیگر شاهد حضور مردمی بود که نه برای گلایه، بلکه برای تجدید میثاق آمده بودند؛ میثاق با ارزش‌هایی که ستون‌های این سرزمین را استوار نگه داشته و نسل به نسل منتقل شده است.

مردمی که آمده بودند تا بگویند: ایران خانه ماست و امنیت آن خط قرمز ما.

*اما نصیحتی دلسوزانه به مسئولین؛*

⬅️ مسئولان باید بدانند که این مردم، سرمایه‌ای هستند که هیچ قدرتی در جهان توان خریدنش را ندارد.

مردمی که با وجود مشکلات معیشتی، بیکاری جوانان، فشارهای اقتصادی و دغدغه‌های روزمره، همچنان پشت نظام، ولایت و آرمان‌های انقلاب ایستاده‌اند و امروز۲۲ بهمن سنگ تمام گذاشتند.

اما این ایستادگی چک سفید امضا نیست.
این مردم سزاوار احترام، توجه و حل مشکلات واقعی‌شان هستند.سزاوار مدیریتی که درد مردم را بشنود، نه اینکه تنها در روزهای خاص به یادشان بیفتد.
سزاوار مسئولانی که به جای شعار، عمل کنند و به جای وعده، نتیجه بدهند.
اگر مردم با وجود همه سختی‌ها پای عهدشان مانده‌اند، مسئولان نیز باید پای مسئولیت شان بایستند.

*شرح رویداد حماسی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ این چنین بود؛*

⬅️ در این روز زیبا، میدان مولوی اهواز بار دیگر جان گرفت. گل بود، بلبل بود، نوای «الله‌اکبر»بود، پیر بود، جوان بود، زن بود، دختر بود، کودک بود،حتی نوزاد هم بود، که باز هم همه و همه انگشت حضور زدند در کنار نام ایران و آرمان شهدا.

و اما کارون زیبا، با چنان که گل آلود بود اما با پرواز پرنده های سفیدش بازهم خروشان بود و شرشار از زندگی از حضور مردم وقت شناس اهواز و این همه نعمت .
در این بین پیرمردی که عصا به دست داشت هم آمده بود، جوانی که با شوق پرچم در دست داشت، مادرانی که کودکانشان را همراه آورده بودند… همه یک پیام واحد داشتند:

ما هنوز پای این خاک ایستاده‌ایم، و استکباران جهان با همه امکانات وتسلیحات پیشرفته هیچ غلطی نمی تواند بکند،
چرا؟
چون با این اتحاد و همدلی مردم، نظامیان، لشکریان سپاه و بسیج، نیروهای نظامی و انتظامی سلحشور، با داشتن رهبری مقتدر، نترس، جان برکف است که در کنار هم همچون کوهی استوار ایستاده اند وعن قریب برهمه آنان پیروز خواهند شد. انشاا…

در کل امروز روزی زیبا بود پر از جشن و سرود و شیرینی خنده و خوشحالی بود، فضا آمیخته‌ای از همدلی، ایثار و غرور بود؛ همان روحی که اهواز را در سخت‌ترین روزهای تاریخش زنده نگه داشته است.
مردمی که شاید سفره‌شان کوچک شده باشد، اما دلشان بزرگ‌تر از همیشه است.
مردمی که شاید از برخی بی‌توجهی‌ها دلگیر باشند، اما از وطن دل نمی‌کنند.
مردمی که امنیت و آرامش کشور را با هیچ مزدور وطن‌فروش و دشمن قسم‌خورده‌ای معامله نخواهند کرد.

این حضور، تنها یک تجمع نبود؛
خط و نشانی بود برای دشمنان ایران اسلامی که بدانند مردم اهواز، همچنان همان مردم روزهای سخت‌اند؛ مردمی که اگر لازم باشد، دوباره خواهند ایستاد.

*امادر پایان این یادداشت؛*

میدان مولوی در این روز، فقط یک میدان نبود؛آیینه‌ای بود که وفاداری مردم را نشان می‌داد.
آیینه‌ای که مسئولان باید هر روز در آن نگاه کنند تا فراموش نکنند چه کسانی ستون‌های این کشورند.
اهواز، با همه زخم‌هایش، هنوز هم ایستاده است؛
نه به لطف امکانات، بلکه به لطف دل‌های بزرگی که در آن می‌تپد، و این مردم، با تمام سختی‌ها، هنوز هم می‌گویند:
«ما برای امنیت، برای آرامش، برای خاک وطن، و برای ولایت، ایستاده‌ایم.»

ای کاش مسئولان نیز همان‌قدر که مردم پای عهدشان مانده‌اند، پای مسئولیت شان که برای آن از دولت و بیت المال حقوق و مزایا میگیرند، بمانند.
زیرا این مردم، شایسته بهترین‌ها هستند؛ و میدان مولوی، هر بار که میزبانشان می‌شود، این حقیقت را با صدایی بلندتر از همیشه فریاد می‌زند.
۲۲ بهمن ۱۴۰۴ خوزستان_ اهواز