✍️ مقدمه؛ طوفانی که پیش‌بینی نشد؛
در روزی که آمریکا با خودپسندی کودکانه، بزرگترین نمایش نظامی خود را در همسایگی ایران به رخ کشیده بود تا شاید اراده ملتی را به آزمون بگذارد، اما از آن سوی مرزها، نه از پایگاه‌های نظامی‌شان، بلکه از دل کوچه‌های اهواز و سایر نقاط ایران اسلامی، صدایی برخاست که لرزه بر پیکره پنتاگون انداخت.
اهواز ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ فقط یک راهپیمایی نبود؛ یک قیام تمام‌عیار برای تجدید میثاق بود. مردمی که نفس در سینه دشمنان حبس کردند و با پای پیاده، با کالسکه کودکان، با ویلچر جانبازان و با عصای پدران، فریاد زدند: «ما هنوز ایستاده‌ایم».
🔴 بخش اول: اهواز؛ نگین مقاومت و طلایه‌دار غیرت ملی؛
برخی خیال کرده بودند که اهواز، این خطه پرآوازه غیرت و وفاداری، در گرداب مشکلات اقتصادی و تبلیغات مسموم، از آرمان‌های انقلاب فاصله گرفته است.
اما، خیابان‌های اهواز چنان مملو از جمعیت شد که تاریخ نویسان رسانه‌ای، واژه «بی‌سابقه» را نه از سر اغراق، بلکه با تمام وجود بر تارک این راهپیمایی نقش زدند.
چه کسی باور می‌کرد در شرایطی که دشمن با تمام توان رسانه‌ای خود ناامیدی را تزریق می‌کرد، خوزستان با همان دستانی که روزگاری در دفاع مقدس سنگرساز بود، اکنون سنگرشکن دسیسه‌های دشمنان شود؟
پیرمردی با چفیه خونین نمادین، نوجوانی با پرچم سه‌متری، بانوانی با پوشش و شعارهای رسا؛ اینها بازیگران اصلی نمایشی بودند که کارگردانش «اراده ملی» و تهیه‌کننده‌اش «ایمان» بود.
🔴 بخش دوم: رفراندوم ۲۲ بهمن؛ «بله» به نظام، «نه» به وطن‌فروشان؛
۲۲ بهمن در ایران یک روز نیست؛ یک نهاد است. نهادی برای بازتعریف مشروعیت. برخی خام‌اندیشان پنداشته بودند می‌توانند میان مردم و نظام فاصله بیندازند. غافل از آنکه ۲۲ بهمن هرسال، رفراندومی تمام‌عیار برای ابطال این فرضیه پوچ است.
مردم اهواز در این رفراندوم بزرگ، برگه رأی را نه در صندوق‌ها که در خیابان‌ها فریاد زدند. آنها به جمهوری اسلامی «بله» گفتند، آن هم نه از سر عادت، بلکه از سر بصیرت.
و در آن سوی میدان، به وطن‌فروشان و دسیسه‌گران داخلی و خارجی که سالها با تماس‌های و.ات.ساپ.ی و لایوهای این.س.تاگ.را.می خود را به سفارتخانه‌های بیگانه گره زده بودند، یک «نه» کوبنده گفتند.
آنهایی که در اتاق‌های فکر، سناریوی «اعتراضات سراسری» می‌نوشتند، کجای این دریای جمعیت ایستاده بودند؟!
🔴 بخش سوم: پیام به کاخ سفید؛ «برگرد که مرد میدان نیستی»؛
این راهپیمایی، یک میز مذاکره عمومی با کاخ سفید بود. زمانی که پهپادهای جاسوسی آمریکا بر فراز مرزها می‌چرخیدند و ناوهای جنگی‌شان خود را به آب‌های منطقه می‌رساندند، اما از اهواز تا دزفول، از آبادان تا ماهشهر، از بهبهان تا سوسنگرد، از ایذه تا خرمشهر و …، غرش «الله‌اکبر» بر غرش موتورهای جنگی دشمن چیره شد.
مردم پیام دادند: «ما هستیم و حزب‌الله و محور مقاومت. اگر فکر تسویه‌حساب با جبهه مقاومت در سر دارید، بدانید پیش از آنکه به لبنان و غزه و یمن برسید، باید از خیابان‌های خوزستان عبور کنید؛ آن هم در شرایطی که هر کوچه آن، یک قرارگاه شده است».
حضور بی‌سابقه مردم استان خوزستان، «دکترین امنیت ملی ایران» را بازنویسی کرد؛ اینکه امنیت، محصول قراردادهای بین‌المللی نیست، بلکه زاییده «حضور میدانی مردم» است.
🔴 بخش چهارم: ارتش تا دندان مسلح دشمن در برابر ارتش با ایمان مردم؛
نیروهای مسلح ایران امروز پیام روشنی دریافت کردند: «تک‌تک شما فرزندان ما هستید. اگر روزی فرمان جهاد دادند، پشت شما نه صرفاً یک دولت، که یک ملت ایستاده است».
راهپیمایی ۲۲ بهمن اهواز، یک رزمایش ترکیبی بود؛ رزمایش «مردم-نیروهای مسلح». در این رزمایش، موشک‌ها و پهپادها سلاح گرم بودند، و فریادهای مردم سلاح سرد. هر دو در کنار هم، معادله بازدارندگی را تکمیل کردند.
دشمنان بدانند؛ این جمعیت، پشتوانه عملیات‌های «وعده صادق» و طوفان‌الاقصی‌ها در منطقه است. اگر شناوری در خلیج‌فارس جابجا می‌شود، اگر موشکی در سیلوهاست، اگر سرداری در میدان مقاومت حضور دارد، پشت همه آنها همین جمعیتی ایستاده که در سرمای بهمن، خیابان‌ها را پر کرد.
🔴 بخش پنجم: قلم‌های مسموم و تصاویر زنده از تحقیر یک توطئه؛
اما در سوی دیگر میدان، صحنه جالبی رقم خورد. برخی رسانه‌های فارسی‌زبان بیگانه که تا دیروز ادعای پوشش «صدای مردم» را داشتند، ناگهان کر و لال شدند! تصاویر عظیم ملت بزرگ ایران را پوشش ندادند، یا اگر دادند، با زاویه‌دارترین و تاریک‌ترین تصاویر بود!
چرا؟! چون این تصاویر، دروغ بزرگ «جدایی مردم از نظام» را به آتش می‌کشید. سردبیران آن رسانه‌های خودفروخته و وطن‌فروش می‌دانستند پخش این حضور عظیم، یعنی سرمایه اجتماعی نظام را تأیید کردن. و این، بزرگترین شکست برای پروژه «ایران‌زدایی» از رسانه‌ها بود.
آنها به جای پخش دریای جمعیت، به سراغ تحلیل «چالش‌های اقتصادی و دروغ‌پردازی» رفتند؛ غافل از اینکه همین مردمی که اقتصاد برایشان مهم است، در صف اول حمایت از نظام ایستادند تا نشان دهند «حتی با گره‌های اقتصادی، از عزت‌مان نمی‌گذریم».
🔴 بخش ششم: جمع‌بندی؛ پایان یک خیال، آغاز یک هشدار؛
۲۲ بهمن ۱۴۰۴، برای بسیاری تمام شد؛ برای آنها که به «پاییز‌های سرد» خو کرده بودند، برای آنها که هر سال منتظر «بهار نارنجی» بودند، برای آنها که خواب «تغییر رنگ انقلاب» دیده بودند.
اما برای ما، این روز آغاز شد؛ آغاز فصلی جدید از خودباوری. این راهپیمایی ثابت کرد:
۱. مردم ایران، حتی در شرایط سخت اقتصادی، «عزت» را بر «نان» ترجیح می‌دهند.
۲. توطئه‌های رسانه‌ای هرچقدر هم گسترده باشد، در برابر یک تصویر زنده از واقعیت میدان، رنگ می‌بازد.
۳. محور مقاومت بدون ایران معنا ندارد و ایران بدون مردم، قدرت نیست.
آری؛ اهواز ۱۴۰۴ یک حرف بیشتر نداشت و آن هم این بود:
«ما حاضریم. شما غافلگیر شدید. این بار هم، نوبت ماست».
📌 پیام پایانی:
به آن سوی آب‌ها می‌گوییم: این تصاویر را قاب کنید. این بار نه جنگنده‌های اف-۳۵ و نه ناوهای هواپیمابر، که مردم ایران خط قرمز جدید محور مقاومت هستند. هر کسی از این خط قرمز بگذرد، جز پشیمانی و کشته‌شدن، عایدی نخواهد داشت.
والسلام علی من اتبع الهدی و استقام
صادق سلامت دوم
تحلیل‌گر رسانه‌ای
۲۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۴
