بی‌توجهی به هدررفت آب شرب در اهواز(۱)؛
بخش اول: نعمت الهی
مقدمه:
آب، سرچشمه حیات و از بزرگ‌ترین نعمت‌های الهی است که در قرآن کریم نیز به‌عنوان مایه زندگی و پاکی یاد شده است. خدای متعال در آیه ۳۰ سوره انبیا می‌فرماید: «وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ»؛ یعنی هر چیز زنده‌ای را از آب پدید آوردیم. این گوهر گرانبها نه‌تنها برای بقای انسان، که برای تمامی موجودات کره زمین ضروری است و هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد. ازاین‌رو، قداست و ارزش والای آب فراتر از هر قیمت مادی است و نمی‌توان با معیارهای دنیوی برای آن بهایی تعیین کرد.
اهمیت منابع آب شیرین:
اگرچه سطح کره زمین را حجم عظیمی از آب فراگرفته، اما کمتر از ۲٫۵ درصد از کل آب‌های کره زمین شیرین است و بخش عمده‌ای از همین مقدار اندک نیز در یخچال‌های قطبی و منابع زیرزمینی دور از دسترس قرار دارد. از سوی دیگر، بسیاری از منابع آب شیرین به دلیل آلودگی‌های طبیعی یا انسانی، نیازمند فرایندهای پرهزینه تصفیه هستند تا به آب شرب قابل استفاده تبدیل شوند. بدین‌ترتیب، هر قطره آبی که به‌دست ما می‌رسد، حاصل میلیون‌ها تومان هزینه و صرف انرژی برای برداشت، تصفیه، انتقال و توزیع است.
مسئولیت فردی و اجتماعی در قبال آب
با وجود جایگاه رفیع آب به‌عنوان موهبتی الهی و سرمایه‌ای ملی، متأسفانه در برخی جوامع ازجمله کشور ما، قدردانی شایسته از این نعمت صورت نمی‌گیرد. برخی افراد بدون توجه به ارزش واقعی آن، به‌سادگی آب شرب پاکیزه را هدر می‌دهند؛ غافل از اینکه این بی‌توجهی، افزون بر اسراف در نعمت خدا، نسل‌های آینده را نیز با بحران کم‌آبی مواجه خواهد ساخت.
اما آنچه نگران‌کننده‌تر است، کوتاهی برخی مدیران و متولیان در حفظ و صیانت از آب شرب است. در شرایطی که برای تولید هر مترمکعب آب تصفیه‌شده هزینه‌های زیادی صرف می‌شود، بی‌تفاوتی نسبت به هدررفت آب در شبکه توزیع، نه‌تنها تضییع بیت‌المال، بلکه نوعی ناسپاسی در برابر نعمت الهی است.
گزارش مصداقی: هدررفت آب شرب در اهواز (گلشاد نهم، منطقه پردیس):
اهواز، کلانشهری که سال‌هاست با تنش‌های آبی و مشکلات کم‌آبی دست‌وپنجه نرم می‌کند، این روزها شاهد نمونه‌ای تلخ از بی‌توجهی به نعمت آب است. در منطقه گلشاد نهم واقع در پردیس، ساکنان ماه‌هاست با صحنه‌ای تکان‌دهنده مواجه هستند: نشت مداوم آب شرب از شبکه توزیع که روزانه حجم قابل توجهی از آب تصفیه‌شده را به هدر می‌دهد.
گزارش‌های میدانی حاکی از آن است که باوجود تماس‌های مکرر شهروندان با سامانه‌های امدادی و ادارات مربوطه، همچنان هیچ اقدام مؤثری برای ترمیم این شکستگی صورت نگرفته است. آب زلالی که برای تأمین آن هزینه‌های سنگین تصفیه و انتقال صرف شده، بدون هیچ استفاده‌ای در کوچه‌ها جاری است و به فاضلاب می‌پیوندد. این در حالی است که در همین منطقه، بسیاری از خانواده‌ها برای تأمین آب سالم دغدغه دارند و گاه با قطعی یا فشار پایین آب مواجه می‌شوند.
این پدیده تأسف‌بار، مصداق عینی دورریختن سرمایه ملی و بی‌حرمتی به نعمت الهی است. ادامه چنین وضعیتی، نه‌تنها اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند، بلکه مسئولیت سنگینی را متوجه مدیران مربوطه می‌سازد. ضروری است که مسئولان استانی و شهری با احساس مسئولیت بیشتر، نسبت به رفع این معضل اقدام عاجل نمایند و پیش از آنکه بحران‌های جبران‌ناپذیر رخ دهد، جلوی هدررفت آب را بگیرند.
والسلام
