در پاسخ به تهدیدات احتمالی ترامپ مبنی بر حمله به زیرساخت‌های انرژی، جمهوری اسلامی ایران ضمن تأکید بر حفظ حاکمیت و منافع ملی خود، اعلام می‌دارد که هرگونه اقدام خصمانه علیه زیرساخت‌های حیاتی انرژی کشور با پاسخی قاطع و متناسب از سوی نیروهای مسلح مواجه خواهد شد. این دکترینِ پاسخ متقابلِ فوری و قدرتمند، صرفاً بیانیه‌ای از قصد نیست، بلکه یک ضرورت استراتژیک عمیق است که در تاریخِ فشارهای ژئوپلیتیکی و اراده‌ی راسخ برای دفاع از دارایی‌های ملی شکل گرفته است.

چنانچه دشمنان، اراده‌ی تقابل با زیرساخت‌های انرژی ایران را بنمایند، پیامدهای آن فراتر از مرزهای منازعه‌ی مستقیم خواهد بود و کل جهان را در وضعیتی دشوار قرار خواهد داد. این امر مبتنی بر ماهیتِ به‌هم‌پیوسته‌ی سیستم‌های جهانی مدرن، به‌ویژه در حوزه‌های فناوری اطلاعات و انرژی است.

پیامدهای جهانیِ پاسخ متقابل ایران:

۱. نابودی زیرساخت‌های فناوری اطلاعات جهانی:

یکی از مؤثرترین و ویرانگرترین گزینه‌های تلافی‌جویانه، هدف قرار دادنِ زیرساخت‌های فناوری اطلاعاتِ جهانی است. بخش قابل توجهی از ستون فقراتِ حیاتیِ فناوری اطلاعاتِ جهان، شامل مراکز داده، مراکز ارتباطی و زیرساخت‌های شبکه‌ای، در منطقه خلیج فارس متمرکز شده است. این تأسیسات، که اغلب توسط نهادهایی اداره می‌شوند که عمیقاً با شبکه‌های بین‌المللی پیوند خورده یا به آن‌ها وابسته هستند، در صورتِ مواجهه با یک حمله‌ی سایبری، جنگ الکترونیکِ هماهنگ و پیچیده یا موشک بالستیک، به یک نقطه‌ی شکستِ آسیب‌پذیر تبدیل می‌شوند.

هدفِ استراتژیک در این بخش، نه صرفاً ایجاد اختلال، بلکه انهدامِ کامل است. هدف این است که این گره‌های حیاتی غیرقابل استفاده شوند و به “تلی از خاکستر” تبدیل گردند. پیامدهای اقتصادیِ چنین سناریویی خیره‌کننده خواهد بود؛ برآوردهای اولیه‌ی زیانِ وارده به اقتصاد جهانی، بالغ بر چندین تریلیون دلار خواهد بود و تأثیرِ آن بر اقتصادهای منطقه‌ی خلیج فارس، ویرانگرتر خواهد بود. از دست رفتنِ داده‌ها، توقفِ تجارتِ جهانی و فروپاشیِ شبکه‌های ارتباطیِ ضروری، بحرانِ اقتصادی‌ای در مقیاسی بی‌سابقه را رقم خواهد زد که جبرانِ آن، چالشی نسلی، و شاید غیرقابل عبور، خواهد بود. این گزینه‌ی استراتژیک، تواناییِ ایران را برای وارد کردنِ خسارتِ سیستمی که فراتر از منطقه‌ی مستقیمِ عملیات است، برجسته می‌سازد و بنابراین، بازدارندگیِ قدرتمندی را ایجاد می‌کند.

۲. انهدامِ تمامِ زیرساخت‌های انرژیِ منطقه‌ای:

در تکمیلِ حمله‌ی تلافی‌جویانه به زیرساخت‌های فناوری اطلاعات، هدف قرار دادنِ مستقیمِ تمامِ زیرساخت‌های انرژی در حوزه‌ی نفوذِ ژئوپلیتیکیِ دشمنان، قرار دارد. پیامدهایِ وارده بر رژیمِ صهیونی و کشورهایِ حوزه خلیج فارس، که دهه‌ها سرمایه‌گذاریِ عظیم و منابعِ گسترده‌ای را صرفِ توسعه‌ی بخشِ انرژیِ خود کرده‌اند، فاجعه‌بار خواهد بود. در بازه‌ای به کوتاه ۲۴ ساعت، این کشورها ممکن است شاهدِ عقب‌گردی معادلِ ۷۰ سال باشند. این یک اغراق نیست؛ بلکه ارزیابیِ دقیقی از آسیب‌پذیریِ شبکه‌های متمرکزِ تولید و توزیعِ انرژی در برابرِ یک حمله‌ی سازمان‌یافته است. انهدامِ این دارایی‌هایِ حیاتی نه تنها فعالیت‌هایِ اقتصادی را متوقف خواهد کرد، بلکه چشم‌اندازِ ژئوپلیتیکی را نیز اساساً دگرگون ساخته و این ملت‌ها را در وضعیتی از آشفتگیِ عمیق و وابستگی قرار خواهد داد.

۳. ایجادِ فاجعه‌ی انسانی از طریقِ نابودیِ زیرساخت‌هایِ آب‌شیرین‌کن:

یکی از اقداماتِ تلافی‌جویانه‌یِ دیگر که ماهیتی انسانی‌تر اما در عین حال استراتژیک دارد، مختل کردنِ زیرساخت‌هایِ آب‌شیرین‌کن است. این تأسیسات، منبعِ اصلیِ تأمینِ آبِ آشامیدنی برایِ جمعیتِ کشورهایِ حوزه خلیج فارس و همچنین پایگاه‌هایِ نظامیِ خارجی، از جمله تأسیساتِ تحتِ فرماندهیِ نیروهایِ آمریکایی و صهیونیستی است. اختلالِ یا نابودی کارخانه‌ها، بحرانِ انسانیِ فوری و شدیدی را ایجاد خواهد کرد که منجر به تشنگیِ گسترده و از دست رفتنِ احتمالیِ جانِ بسیاری از انسان‌ها خواهد شد. این گزینه‌ی استراتژیک، رویکردی دو سویه را نشان می‌دهد: وارد کردنِ خسارتِ استراتژیک و در عین حال، ایجادِ شرایطی که بقایِ جمعیتِ دشمن و نیروهایِ آن را به چالش می‌کشد. این، نمونه‌ای روشن از تواناییِ ایران برایِ بهره‌برداری از جنگِ نامتقارن به منظورِ دستیابی به اهدافِ استراتژیکِ قاطع است.

فراخوانی برایِ کاهشِ تنش و احتیاطِ استراتژیک:

با توجه به تواناییِ اثبات‌شده و عزمِ راسخِ ایران برایِ اجرایِ چنین اقداماتِ تلافی‌جویانه‌یِ ویرانگری، ضروری است که حاکمانِ کشورهایِ مذکور، فشارِ فوری و قابل توجهی را بر ایالاتِ متحده و رژیمِ صهیونیستی وارد کنند. باید به صراحت به آن‌ها هشدار داده شود که از هرگونه اقدامی که زیرساخت‌هایِ انرژیِ ایران را به مخاطره اندازد، خودداری کنند. این تهدید، انتزاعی نیست؛ بلکه تعهدی عینی است که در صورتِ اجبارِ ایران به دفاع از خود، بدونِ درنگ اجرا خواهد شد.

سخنگویِ قرارگاهِ مرکزیِ حضرتِ خاتم‌الانبیاء(ص) هم بر این تعهدِ خطیر تأکید کرده است: “چنانچه دشمن به زیرساخت‌هایِ سوخت و انرژی حمله کند، تمامِ زیرساخت‌هایِ انرژی، فناوریِ اطلاعات و آب‌شیرین‌کن‌هایی که آمریکا و رژیم صهیونی در منطقه شریک هستند، هدف قرار خواهد گرفت. و ایران وقتی مجبور شود، چاره‌ای جز تلافی ندارد.” این سخن، بیانگرِ دکترینِ استراتژیکِ بازدارندگی از طریقِ تهدیدِ مؤثرِ تلافی‌جوییِ چندوجهی و قاطع است. ایران به دنبالِ درگیری نیست، اما تعرض به حاکمیت و امنیتِ ملیِ خود را تحمل نخواهد کرد. انتخابِ تشدیدِ تنش، در دستانِ کسانی است که به تجاوز می‌اندیشند.

صادق سلامت

روزنامه‌نگار

۲ فروردین ۱۴۰۵