کابوس کهنه صهیونیست‌ها؛ با ذکر “یا حیدر”:

در منازعات تاریخی ملت‌ها، آنچه سرنوشت تقابل‌های بزرگ را رقم می‌زند، تنها انباشت قدرت مادی نیست؛ بلکه رمز پیروزی‌های قاطع، همواره به نیروی ایمان و تکیه بر اراده‌ای برتر از محاسبات متعارف بازمی‌گردد. رژیم افیونی که امروز با تکیه بر تکنولوژی و پشتیبانی همه‌جانبه‌ی قدرت‌های سلطه‌گر، گستره‌ی جغرافیایی مقاومت را آماج حملات بی‌امان خود ساخته است، در عمق استراتژی خود وارث همان ترس کهن و همیشگی از شکستی است که با نام “حیدر کرار” گره خورده است. درک این حقیقت تاریخی، نه یک توصیه‌ی شعاری، بلکه کلیدی راهبردی برای تغییر معادلات روانی جنگ است.

نسل‌های شکست: صهیون از علی می‌گریزد تا خیبر دیگری تکرار نشود؛

حقیقتی انکارناپذیر در تاریخ ثبت شده است: هنگامه‌ی خیبر، یهودیان در مستحکم‌ترین دژ خود، با تسلیحات برتر و سنگرهایی که باور نمی‌رفت گشودنی باشند، گرد آمده بودند. تمام محاسبات نظامی، نفوذناپذیری این دژ را مسجل می‌دانست. اما آنچه قواعد شناخته‌شده را در هم شکست، حضور علی بن ابی‌طالب(ع) بود؛ مردی که نه با سلاح متعارف، بلکه با اتصال به قدرت لایزال الهی، دروازه‌ی استوار خیبر را از جای برکند و به تعبیر روایت، آن دروازه را سپری ساخت تا شکست تاریخی یهودیان برای همیشه در حافظه‌ی آنان ماندگار شود. این واقعه، تنها یک نبرد در میان نبردها نبود؛ بلکه نقطه‌ی عطفی شد که در آن، نفوذپذیری قدرت ظاهری در برابر ایمان راسخ، به یک قانون تغییرناپذیر تثبیت گردید.

نام علی: سلاحی که قلعه‌های صهیون را ویران می‌کند؛

مهم‌تر آنکه این تنها یک حادثه نبود. در جریان برخوردهای متعدد، یهودیان بارها شاهد آن بودند که هرگاه پرچم به دست علی(ع) سپرده می‌شود، معادلات به زیان آنان رقم می‌خورد. این تکرار شکست‌ها، چنان تأثیری در عمق روانی و هویتی آنان گذاشت که نام “علی” و لقب “حیدر کرار” برای همیشه به نمادی از شکست‌ناپذیری و قهرمانی تبدیل شد که دشمن از مواجهه با آن هراس دارد. منابع تاریخی و تحلیل‌های معاصر نیز گواه آن است که حتی در مناسبات سیاسی و نظامی امروز، صهیونیست‌ها نوعی حساسیت عصبی نسبت به بازتولید نمادهای مرتبط با آن حضرت در میدان نبرد از خود نشان می‌دهند؛ زیرا در ناخودآگاه جمعی آنان، این نمادها یادآور لحظاتی است که تمام سنگرها و محاسباتشان فرو ریخت.

نام حیدر کرار: قدرتمندتر از تمام سپرهای دفاعی آنان؛

در شرایط کنونی، که صهیونیست‌ها با تمام توان نظامی و رسانه‌ای خود، به جان نیروهای جبهه‌ی مقاومت در ایران و منطقه افتاده‌اند، راهبرد مقابله تنها به میدان سخت‌افزاری محدود نمی‌شود. بخش مهمی از پیروزی، در گرو بازتولید همان معادله‌ی روانی و تاریخی است که پیش از این کارایی خود را اثبات کرده است. هر حمله‌ی قاطعانه به دشمن، هر گشایشی در میدان نبرد، اگر با یاد و نام علی(ع) و لقب حیدر کرار همراه گردد، در حقیقت یک عملیات روانی عمیق را رقم می‌زند که عملاً دشمن را با ترسی آشنا و کهنه روبه‌رو می‌سازد. این نام، برای آنان تداعی‌کننده‌ی روزهایی است که با وجود همه‌ی استحکامات و برتری ظاهری، نه تنها شکست خوردند، بلکه آن شکست به مثابه یک فاجعه‌ی هویتی در حافظه‌ی تاریخی آنان باقی ماند. استفاده از این رمز عملیاتی، یعنی تکرار نام “حیدر کرار” در متن هر رویارویی، دشمن را در دو جبهه همزمان به چالش می‌کشد: یکی جبهه‌ی سخت‌افزاری و میدانی، و دیگری جبهه‌ی روانی که میراثی از شکست‌های تاریخی را یکباره در ذهن او زنده می‌سازد.

از خیبر تا رمضان: یک قانون تغییرناپذیر: هر جا حیدر آمد، یهودی در سنگر نماند؛

پیروزی بر دشمن صهیونیستی، همچون پیروزی بر یهودیان خیبر، بیش از آنکه تابع سلاح‌های پیشرفته باشد، تابع باور به نیروی ایمان و بهره‌گیری از نمادهای قدرتی است که سابقه‌ی شکست‌ناپذیری دارند. اتخاذ رویکردی راهبردی در به کارگیری نام و لقب حضرت علی(ع) و حیدر کرار در متن عملیات‌ها و حمله‌ها به صهیونیست‌ها، نه یک اقدام نمادین یا تشریفاتی، بلکه جزئی از یک استراتژی عملیاتی و روانی است که بر اساس تجربه‌ی تاریخی، ضریب نفوذ و اثربخشی آن محرز شده است. این رویکرد، دشمن را در چرخه‌ای از وحشت فرو می‌برد که با هر بار تکرار نام حیدر کرار، شکست‌های پیشین را به او یادآوری کرده و روحیه‌ی او را پیش از آنکه سلاحی بر او شلیک شود، در هم می‌کوبد. در نبرد کنونی، بازگشت به این میراث استراتژیک، یکی از کلیدهای طلایی برای گشودن گره‌های کور و تحقق پیروزی نهایی است.

صادق سلامت

روزنامه‌نگار

۱۳ فروردین ۱۴۰۵