ناکامی‌های آمریکا در جنگ، با باج‌خواهی در مذاکره بدست نمی‌آید؛
مقدمه:
تحولات اخیر صحنه‌ی بین‌المللی بار دیگر عمق شکاف استراتژیک میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا را آشکار ساخته است. پس از دورانی از تنش‌های شدید و رویارویی‌های نظامی که به موافقت با آتش‌بس انجامید، اکنون با واقعیتی قابل پیش‌بینی خودنمایی می‌کند: آمریکا، با وجود ادعای پذیرش مطالبات اولیه، به مواضع زیاده‌خواهانه و تحمیلی گذشته بازگشته است. این تحول نه تنها ماهیت غیرقابل اعتماد رژیم حاکم بر واشنگتن را تأیید می‌کند، بلکه ضرورت هوشیاری و آمادگی کامل را برای ملت ایران و محور مقاومت دوچندان می‌سازد.
تحلیل منطقی تحولات؛
بر اساس شواهد و قرائن عینی، آمریکا با پذیرش ظاهری «مطالبه‌ی ۱۰ گانه‌ی ایران» برای برقراری آتش‌بس، در حقیقت تنها در پی نجات خود از باتلاق جنگی بود که به آن مبادرت ورزیده بود. این مانور تاکتیکی، که با هزینه‌های سنگین نظامی، انسانی و اقتصادی برای جبهه‌ی مستکبرین همراه بود، به واشنگتن فرصت داد تا از یک شکست استراتژیک نجات یابد. حال، با تثبیت نسبی وضعیت، همان قدرت امپریالیستی که در میدان نبرد و تحت فشار حداکثری تحریم‌ها نتوانست به اهداف خود دست یابد، اصرار دارد همان خواسته‌های نامشروع را از طریق میز مذاکره تحمیل نماید!
این رویکرد، مصداق بارز «زیاده‌خواهی» است. آمریکا به‌جای بررسی و احترام به خواسته‌های قانونی و حق‌محور ایران —که اساس و مبنای هرگونه گفت‌وگوی منطقی را تشکیل می‌دهد—تلاش دارد با بازی‌های دیپلماتیک، آنچه را در عرصه‌ی نظامی و فشار اقتصادی از دست داده، بازستانَد. این خواسته، نه تنها غیرمنطقی، بلکه کاملاً غیرقابل قبول است. جمهوری اسلامی ایران در طول این رویارویی، با اقتدار و قدرت، بر حقانیت راه خود ایستاد و ثابت کرد که «برنده‌ی میدان» است. آمریکا به اهداف تعیین‌شده‌ی خود نرسید و تنها توانست با قبول آتش‌بس، از یک بحران عمیق‌تر فرار کند.
تاکید بر مواضع تغییرناپذیر؛
هیچ نیرویی —حتی تهدید بازگشت به شرایط جنگی— قادر نخواهد بود ملت ایران را از اصول و حقوق مسلم خود منصرف سازد. غنی‌سازی و دستیابی به چرخه‌ی کامل سوخت هسته‌ای، حقی ذاتی و خدشه‌ناپذیر جمهوری اسلامی ایران است. این خط قرمزی است که تحت هیچ‌شرایطی و در برابر هیچ‌گونه فشار یا تهدیدی مورد معامله یا چانه‌زنی قرار نخواهد گرفت. مبنای مذاکرات —که همان مطالبات به‌حق و قانونی ایران است—تغییر نخواهد کرد. انگشت رزمندگان اسلام و نیروهای محور مقاومت، همواره روی ماشه باقی خواهد ماند تا هرگونه توطئه یا زیاده‌خواهی دشمن را در نطفه خنثی کند.
نتیجه‌گیری و چشم‌انداز آینده؛
آمریکا در این مسیر، بیش از هر طرف دیگری متحمل ضرر شده است. از دست دادن تجهیزات پیشرفته‌ی نظامی، تلفات انسانی، شکست پروژه‌ی هیمنه‌سازی، ایجاد مشکلات اقتصادی و خدشه‌دار شدن شدید اعتبار بین‌المللی، تنها بخشی از هزینه‌های سنگین این ماجراجویی بوده است. اکنون، تصویر یک «ابرقلدر» شکست‌خورده جایگزین افسانه‌ی «ابرقدرت» بلامنازع شده است.
پیش‌بینی زیاده‌خواهی آمریکا محقق شد. اما این پایان ماجرا نیست. اگر رژیم حاکم بر واشنگتن بار دیگر راه اشتباه را برگزیند و طمع خود را در قالب تهاجم نظامی جدیدی آشکار سازد، باید منتظر پاسخی باشد که درس‌هایی به مراتب سخت‌تر و فراموش‌نشدنی در پی خواهد داشت. ایران قوی و بیدار، با اتکا به اراده‌ی ملت و قدرت بازدارندگی بی‌نظیر خود، هرگونه تکرار حماقت را با سربلندی و قاطعیت پشت سر خواهد گذاشت. پیام نهایی روشن است: آنچه آمریکا در جنگ و تحریم نتوانست به‌دست آورد، در مذاکرات نیز نخواهد یافت.
