نگاهی به پدیده‌ی تلخ فراموشی، سهم‌خواهی و سقوط اخلاق در تشکیلات
آیا تا به حال با خود فکر کرده‌اید که چرا برخی افراد درست پس از آنکه مسئولیتی در یک گروه، حزب، تشکل یا حتی دستگاه دولتی به دست می‌آورند به ناگاه دچار «فراموشی» می‌شوند؟
فراموشی گذشته، فراموشی قول‌ها، و مهم‌تر از همه فراموشی اصول اخلاقی. این پدیده تنها به مدیران ارشد محدود نمی‌شود؛ گاهی در دل همین گروه‌ها و احزابی که مدعی خدمت به مردم یا ایده‌های بزرگ هستندافرادی پیدا می‌شوند که ازهرفرصتی برای سهم‌خواهی حداکثری برای خود و اطرافیانشان استفاده می‌کنند ودراین مسیر همیشه خود را محق جلوه می‌دهند. این گزارش به زبانی ساده و روشن این رفتارها را بررسی می‌کند.
قدرت، خواه در قامت یک مسئول دولتی باشد یا رهبر یک گروه و حزب می‌تواند آزمونی سخت برای پایبندی به اصول باشد. متأسفانه برخی افراد با رسیدن به جایگاه، دچارتوهم «مالکیت» بر موقعیت می‌شوند. آن‌ها دیگر خود را خادم یا نماینده مردم و اعضا نمی‌دانند بلکه مقام را ابزاری برای رسیدن به منافع شخصی و اطرافیان خود می‌بینند.
اینجاست که «سهم‌خواهی» آغاز می‌شود؛ نه بر اساس شایستگی یا نیاز واقعی، بلکه بر پایه‌ی «رانت»، «لابی‌گری» و «وعده‌های پشت پرده».دراین میان،صداقت و یکرنگی که روزی شعاراصلی بوده به کلی رنگ می‌بازدوجای خودرابه مصلحت‌اندیشی‌های غیر اخلاقی و توجیه رفتارهای نادرست می‌دهد.
افرادتلاش می‌کنندبا ظاهرسازی و استفاده از عناوین، خود را «محق» و اقداماتشان را ضروری نشان دهند، در حالی که در باطن، منافع گروهی خاص را بر منافع عمومی ترجیح می‌دهند.
درچنین ساختارهایی صداقت به یک کالای لوکس و شاید خطرناک تبدیل می‌شود. کسی که از دردهای واقعی مردم یا اعضای حزب می‌گوید یا نسبت به انحراف از مسیر اعتراض می‌کندیا«ناموجه» خوانده می‌شود و یا «غیرهمسو» تلقی می‌ شود. این جو، خودبه‌خود افراد صادق را به حاشیه رانده و فضا را برای کسانی که در «سهم‌خواهی» مهارت بیشتری دارند باز می‌گذارد.
این رفتارها، چه در سطح کلان دولتی و چه در سطح گروه‌ها و تشکل‌ها، از چشم جامعه دور نمی‌ماند. مردم چه اعضای یک حزب باشند چه شهروندان عادی، به خوبی تشخیص می‌دهند که کدام فرد یا گروه به دنبال خدمت است و کدام یک در پی «غنائم»! بی‌اعتمادی عمومی نتیجه مستقیم این رفتارهای سهم‌خواهانه و فراموشی اصول اخلاقی است.
هر مسئولیتی چه در دولت باشد چه در حزب و گروه امانتی است از سوی مردم یا اعضا.
فراموش کردن این امانت و تبدیل کردن آن به ابزار «سهم‌خواهی» برای خود و نزدیکان خیانت به اعتماد عمومی است. صداقت، شفافیت و پایبندی به اصول سرمایه‌هایی هستند که اگر از دست بروند هیچ پست و مقامی نمی‌تواند آن‌ها را بازگرداند.
درهرجایگاه و منصبی که هستیم باید یادمان بماند که خدمت به مردم و حفظ اصول،بالاتر از هرگونه سهم‌خواهی شخصی و گروهی است.

🖋عبدالحمید گل‌افشان