سرنوشت فوتبال برای مطبوعات رقم خورد!
جهاد زرگانی: خبرنگاران با کفش پاره نردبان ترقی دیگران را حمل می کنند
یک فعال رسانه ای در رابطه با عمر رسانه‌های مکتوب و مجازی گفت: بنده باور ندارم که رسانه‌های مکتوب از بین می‌رود، کمااینکه در دیگر کشورهای جهان تیراژهای ده هزار تایی وجود دارد و ما باید پدیده‌ها را آسیب‌شناسی کنیم و ببینیم چرا مخاطب از مطبوعات قهر کرده است، در واقع همان اتفاقی که چند سال است که برای فوتبال و سینمای ایران افتاد، برای مطبوعات رخ داد و یکی از دلایل قهر مخاطب، این است که رسانه‌ها پاسخگوی نیاز مخاطبان نیستند و در واقع رسانه‌ها باید مطالبات مخاطبان خود را طرح و به نیازهای آنها پاسخ دهند.
جهاد زرگانی در رابطه با رسانه‌های مجازی گفت: بخشی از مخاطبان بسیار رسانه‌های مجازی را افرادی تشکیل می‌دهند که دنبال تفنن و سرگرمی هستند و برای مثال هر موقع اتفاقی ویژه یا فردی خاص سوژه می‌شود، این‌ها در رسانه‌ها حضور پیدا می‌کنند و البته رسانه‌ها باید این گونه اخبار را منتشر و دنبال کنند، چراکه اگر به آن نپردازند و مخاطب برای پیگیری آن به سراغ رسانه‌های خارج از کشور از جمله بی‌بی سی می‌رود.
این روزنامه نگارقدیمی خوزستان در ادامه با اشاره تیراژهای پایین رسانه‌های مکتوب گفت: رسانه‌ای که مخاطب نداشته باشد دیگر وجود ندارد و هم اکنون رسانه‌های مکتوب مخاطبان خود را از دست داده‌اند و با حداقل بیننده زندگی می‌کنند و اکنون تعداد کمی از رسانه‌های مکتوب بیننده محدودی دارند و باقی آنها خوانده نمی‌شوند و رسانه باید مخاطب داشته باشد، اگر نداشته باشد دیگر وجود ندارد و اگر وجود نداشته باشد دیگر در میان افکار عمومی و شکل گیری آن نقشی ندارد و واقعیت امر این است که مخاطبان رسانه‌ها در ایران، اعم از دیداری و شنیداری همه حداقلی هستند.
جهاد زرگانی با بیان اینکه انتظار از رسانه‌های گروهی اینست که حقایق را به جامعه منتقل کنند، اظهار داشت: هیچ کس نباید به خودش اجازه دهد حق نظارت و نقد را از رسانه‌ها بگیرد چرا که این جزو وظایف اصلی و ذاتی آنهاست و رسانه‌ها هم باید عدالت، انصاف، تعادل، دقت وامانتداری را در نقل اطلاعات رعایت کنند و هم حسازمان‌های دولتی و غیر دولتی باید وظیفه ذاتی رسانه‌ها یعنی نقد و نظارت را به رسمیت بشناسند و رسانه می‌تواند با در اختیار داشتن سند رسمی و استدلال منطقی و قانونی تا هر جا که ضعف و سوء مدیریت وجود دارد برای نقد پیش برود و هیچ حد و مرزی برای آن وجود ندارد، ضمن اینکه در هیچ قاموسی نیز حد ومرزی برای نقد تعریف نشده است.
وی افزود: در کشورهای در حال توسعه که دولتمردان هم به دلگرمی و هم به راهنمایی و آگاهی از نظرات کارشناسان و نیز بازخورد افکار عمومی نیاز دارند ، رسانه‌ها باید با انجام درست وظیفه نظارت و نقد خود به جنبه‌های قوت و ضعف برنامه‌های توسعه بپردازند که قطعاً این نیز به معنای تبلیغات نیست و معرفی و حمایت از برنامه‌ها نیز در قالب نقد بروز می‌کند زیرا به مسوول مربوطه این امکان را می‌دهد که نقاط ضعف خود را بشناسد پیش از آنکه به مرحله غیر قابل جبران برسد آنها را رفع کند، بنا براین از یک طرف باید رسانه‌ها به کارکردهای توسعه خود واقف باشند و از طرف دیگر نیز مسوولان باید این کارکرد را در قالب برخورد یک طرفه و تبلیغ نبینند چرا که این امرتنها درقالب نقد و ارزیابی منصفانه امکان پذیر است.
روزنامه نگار باسابقه مطبوعات کشور با بیان اینکه خبرنگاری و خبرنگاران کسانی هستند که با کفش پاره نردبان ترقی دیگران را حمل می کنند، گفت: خبرنگاری که همیشه به دنبال احقاق حق اقشار مختلف است، خود در حاشیه رفته و کمتر به حق و حقوق او توجه می شود و پای درد و دل خبرنگار بنشیند، خبرنگاری که همیشه مطالبات مردم را می‌نویسد و همیشه با مشکلات دست و پنجه نرم می کند ،از درد و رنج خود می گوید اما کسی صدای او را نمی شنود.
