«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»
_____________________
«چهل شب بیداری، چهل روز ایستادگی»

با درود نثار روح پر فتوح امام شهید امت جامعه اسلام و همه شهدای راه اسلام و آزادی.

🖊در روزهایی که زمین بوی آتش می‌داد و آسمان، سقفی از دود و دعا شده بود، مردمی برخاستند که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند روحشان را در خود جا دهد. آن‌ها نه تشنه خون بودند و نه شیفته نبرد، بلکه عاشقان زندگی بودند که جانشان را بر سر حفظ آن گذاشتند. خیابان‌ها شب‌ها خاموش نمی‌شدند، صدای گام‌ها و زمزمه دعاها همه‌جا پیچیده بود؛ گویی کشور به اندازه وسعتش چشم‌هایی داشت که بیدار مانده بودند.
در آن شب‌های طولانی، زنان چای می‌ریختند برای مردانی که دستانشان از سرما و انتظار می‌لرزید. کودکان در آغوش مادرانشان خواب می‌دیدند که گل‌ها دوباره می‌رویند، و پیران دعا می‌خواندند برای صبحی که شاید بی‌هیاهو بازگردد. بیداری مردم در آن روزها نه از سراسیمگی، که از احساس مسئولیتی عمیق بود؛ احساسی که ریشه در تاریخ و ایمان به معنای انسانیت داشت.

⬅️ تحلیل جنگ چهل‌روزه:«نبردی با دو چهره»

جنگ، هرچقدر هم که طول کشیده باشد، چیزی فراتر از درگیری سرب‌ها و خاکریزهاست؛ نبردی است میان انسان و سایه‌هایش. جنگ چهل‌روزه نمادی از آزمونی است که ملت‌ها در آن میان درد و امید سنجیده می‌شوند. قدرت‌های بزرگ جهان گاه به ابزار و محاسبات خویش دل خوش می‌کنند، بی‌آنکه فهم کنند که پشت هر ملت، «روحی» ایستاده است که از محاسبات بیرون می‌ماند، روحی که از ایمان، عشق و خاطرات مشترک وحدت و اتحاد تغذیه می‌کند.
نماد رهبران و مسئولان در چنین روزهایی، بیش از هر چیز، آینه‌ای از مردم است. آنان که برمی‌خیزند و تصمیم‌های دشوار می‌گیرند، تنها زمانی معنا دارند که صدای مردم زیر تصمیمشان شنیده شود. و مردم وقتی در میدان یا کوچه صدای هم می‌شوند، قدرتی می‌سازند که نه هیچ ارتشی نه هیچ زرادخانه‌ای ولو اتمی و قدرتمند نمی‌تواند آن را بشکند.

⬅️ در پایان آن چهل روز و شب، بسیاری زمین افتادند، اما معنای زندگی دوباره برخاست. پیروزی واقعی نه در خاک تصرف‌شده است و نه در عدد تلفات، بلکه در نگاه کودکی است که هنوز می‌تواند لبخند بزند. پرچم سه رنگ زیبای منقش شده به نام زیبای «الله» کشورش را در دست بگیرد و با دست دیگرش شیشه شیرش را، در جان مادرانی است که با چشمان اشک‌آلود، دوباره نان می‌پزند برای فردا. و در ایمان مردمی که می‌دانند تاریکی نمی‌تواند جاودانه باشد واین اتحاد، همدلی، ودردست هم داشتن است که جاودانه می شود و سرنوشت یک ملت و کشور و مردمان سلحشورش را بر تارک دنیا وجهان نمونه می سازد تا کل جهان با احترام از انان یاد کنند و تاریخی زیبا نوشته شود برای آیندگان جهان.
شهادت‌طلبی، اگر از جنس عشق باشد، خشونت نیست؛ تجلی روشناییِ مسئولیت انسانی است. و هر ملتی که چنین روحیه‌ای را در قلب خود دارد، حتی در سخت‌ترین نبردها زنده می‌ماند، زیرا او با امید می‌جنگد، نه با نفرت.
درسی که از آن روزها پر التهاب اما پر ازامید باقی مانده، شاید همین باشد: در جهان پر از سردی و سیاست، هنوز قلب‌هایی می‌تپند که برای دیگری می‌کوشند، برای سرزمینشان شب را تا صبح بیدار می‌مانند، و در سکوتِ پس از طوفان، مشعل انسانیت را زمین نمی‌گذارند و این است تجلی عشق و ایثار بهترین مردم دنیا،مردم جان فدا به خاک و میهن و امام شهیدشان، مردم عزیز ایران اسلامی.درودتان باد که با همه کمبودها و مشکلات زندگی و با سلایق، قومیت ها و زبان های متفاوت اما همدل، هم رای، وفادار به نظام و کشور مقدس جمهوری اسلامی ایران هستید وایستاده اید و دشمن را با اتحاد و همدل بی مثالتان مایوس و سردرگم و عصبی کرده اید. الحق و النصاف که شایسته هزارن درود و سلام هستید.

۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ خوزستان _اهواز