نگارش : منوچهربرون
اهواز شهری است که نفسش با گرمای سوزان تابستان گره خورده و قدم‌هایش بر خاکی استوار شده که سال‌هاست بار صنعت، مهاجرت، توسعه‌نیافتگی و بی‌توجهی را بر دوش می‌کشد. اما در میان همه این رنج‌ها، شاید هیچ چیز به اندازه آسفالت فرسوده و خیابان‌های زخمی، زندگی روزمره مردم را این‌چنین مختل نکرده باشد. گویی خیابان‌های اهواز دفترچه‌ای از دردهای قدیمی‌اند؛ هر چاله، هر ترک، هر نشست زمین، جمله‌ای است از قصه‌ای که سال‌هاست تکرار می‌شود.
در بسیاری از محلات، از کیانپارس تا زیتون، از کمپلو تا باهنر، رانندگان هر روز با دلهره‌ای پنهان پشت فرمان می‌نشینند. چاله‌ها ناگهان از دل تاریکی شب سر برمی‌آورند و ضربه‌ای که به خودرو وارد می‌شود، تنها یک تکان ساده نیست؛ فریادی است از نارضایتی مردم، فریادی که در صدای شکستن کمک‌فنرها و خرابی جلوبندی‌ها پژواک می‌یابد. این خرابی‌ها تنها هزینه‌های مالی نیستند؛ زمان مردم را می‌بلعند، اعصابشان را فرسوده می‌کنند و حس امنیت در تردد شهری را از بین می‌برند.
اما مسئله فقط خرابی آسفالت نیست؛ ریشه مشکل در مدیریت شهری، برنامه‌ریزی ناپیوسته و نبود نظارت مستمر است. خیابانی که امروز آسفالت می‌شود، فردا زیر تیغ حفاری می‌رود. پروژه‌ها به‌جای آنکه هماهنگ باشند، همچون جزایری پراکنده عمل می‌کنند. نتیجه آن می‌شود که مردم اهواز، به جای بهره‌مندی از خیابان‌های استاندارد، هر روز در مسیری پر از دست‌انداز و ناهمواری حرکت می‌کنند؛ مسیری که گویی پایان ندارد.
در این میان، گرمای طاقت‌فرسای اهواز نیز بی‌تقصیر نیست. دمای بالای پنجاه درجه، آسفالت را نرم می‌کند، ترک‌ها را گسترش می‌دهد و عمر خیابان‌ها را کوتاه‌تر می‌کند. اما این واقعیت اقلیمی، نه توجیهی برای بی‌توجهی است و نه دلیلی برای تکرار اشتباهات. شهرهایی در جهان با شرایط سخت‌تر، با مدیریت علمی و مصالح مناسب، خیابان‌هایی استاندارد و پایدار ساخته‌اند. پس اهواز نیز می‌تواند، اگر اراده‌ای جدی و برنامه‌ای دقیق وجود داشته باشد.
مردم اهواز از مدیران شهری انتظار معجزه ندارند؛ تنها می‌خواهند خیابان‌ها قابل عبور باشند. می‌خواهند وقتی فرزندشان را به مدرسه می‌برند، نگران شکستن قطعه‌ای از خودرو نباشند. می‌خواهند تاکسی‌ها و اتوبوس‌ها کمتر خراب شوند، تا هزینه‌ها بر دوش خانواده‌ها سنگینی نکند.
