یک بسته پنیر پگاه با تاریخ انقضای معتبر و ظاهر تازه خریداری شد، اما پس از مصرف مشخص گردید که محصول کاملاً فاسد و برای سلامت مصرف‌کننده خطرناک است. این نخستین تجربه ناخوشایند نبود. چند ماه پیش، همین محصول با کمبود وزن عرضه شد؛ تماس با شرکت تنها به این پاسخ انجامید که «اشتباهی رخ داده است».

حدود سه ماه بعد، پنیر حالتی آبکی و شل داشت. در تماس دوباره، کارشناس گفت احتمالاً محصول خارج از یخچال مانده و به همین دلیل بافت سفت طبیعی خود را پیدا نکرده است. دیروز صبح، بلافاصله پس از باز کردن بسته، محتویات به‌جای برش‌های منسجم، به تکه‌های ریز و خردشده بدل شد. فیلم این وضعیت ارسال گردید، اما پاسخ همچنان تکراری بود: «کنترل کیفی اشتباه کرده است». تکرار این توجیهات در بازه‌های زمانی مختلف، ضعف ساختاری در سنجش کیفیت را آشکار می‌سازد. به‌روشنی پیداست که فرایند کنترل کیفی پگاه نیازمند بازنگری فوری است و واحد نظارتی آن عملاً هیچ نظارتی ندارد.