نویسنده: عبدالحسین کلانتری‌پور – کارشناس مسائل سیاسی جهان اخبار

محرم که می‌رسد، تقویم زمانه رنگ عزا به خود می‌گیرد و دلها در سوگِ سیدالشهدا (ع) می‌تپد؛ اما محرمِ امسال، با همهٔ محرم‌های تاریخ تفاوت دارد، چراکه مصیبت‌ها نه تنها در کربلای کوچک، که در پهنهٔ گیتی پراکنده شده‌اند. گریه، این بار نه یک رفتار عاطفیِ صرف، که یک فریادِ استراتژیک، یک اعتراضِ مقدس و یک موضعِ سیاسی–اخلاقی در برابر نابسامانی‌ها، مظلومیت‌ها و غفلت‌هاست. در روزگاری که خونِ پاکان، بی‌وقفه بر زمین ریخته می‌شود، گریه بر شهید، نه یک رسمِ کهن، که یک تکلیفِ انسانی است. از مدرسهٔ موناب و مدرسهٔ شجر طیب میناب که ۱۶۸ دانش‌آموزِ معصوم را در خود سوخت، تا شهدای هسته‌ای که در راه شکوفایی علمی ایران به درجهٔ رفیع شهادت نائل آمدند؛ از فرماندهان دلاور سپاه و ارتش تا سربازان گمنام وزارت اطلاعات و نیروهای امنیتی که در خاموشیِ وظیفه، جان خود را فدای امنیتِ ملی کردند – همه و همه شایستهٔ اشک‌هایِ نابِ یک امتِ زنده‌دل هستند. اما گریه، فراتر از مرزها می‌رود. غزه، امروز نامی است مترادف با مظلومیت؛ زنانی که فرزندان خود را در آغوش می‌فشارند و مردانی که در زیرِ آوار، آخرین سلام‌های خود را به آسمان می‌فرستند. گریه برای غزه، گریه برای همهٔ مظلومانِ عالم است؛ از مسلمانِ بی‌پناه در برمه تا شیعهٔ مقتول در پاکستان و افغانستان. گریه، تنها برای گذشته نیست؛ گریه برای امروزِ ما نیز هست. زمانی که کشف حجاب در جامعه، روزبه‌روز گسترش می‌یابد و ارزش‌های دینی در پس‌پردهٔ سهل‌انگاری‌ها رنگ می‌بازد، گریه، هشداری است به وجدان‌های خواب‌رفته. باید گریست بر این واقعیت تلخ که آیات قرآن، این کتابِ هدایت، در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی، سیاسی و امنیتی، مهجور مانده و به جای آن، سلیقه‌هایِ غیرمتعهد، تصمیم‌ساز شده‌اند. این گریه، فریادی است برای بازگشت به فهمِ قرآنیِ مدیریتِ جامعه. گریه بر حضرت عباس (ع) با آن دو دستِ بریده در علقمه، گریه بر حضرت زینب (س) در شامِ غریبان، گریه بر حضرت فاطمه زهرا (س) در سوگِ پدر و مظلومیتِ پس از پیامبر – همهٔ این اشک‌ها، درسِ ایستادگی در برابر طاغوت‌های زمانه است. امروز، حیف است اگر گریه کنیم و از این گریه، عزّت و غیرت نگیریم. حضرت سیدالشهدا (ع) با خونِ خود، اسلام را زنده نگه داشت و ما با اشکِ خود، باید عهدِ وفا با آن راهِ روشن را تجدید کنیم. گریه، وقتی شیرین‌تر می‌شود که برای دردِ مردمِ کوچه و بازار باشد. خانواده‌هایی که زیر فشارِ تورم و گرانی، نفس‌هایشان به شماره افتاده، نیازمندِ نگاهِ مهربانِ مسئولان و همدلیِ ملی هستند. ما گریه می‌کنیم بر این که عدالت اقتصادی، هنوز در بسیاری از نقاطِ کشور، به معنای واقعیِ خود دست نیافته است و برخی از مدیران، به جای خدمت، به گلهٔ شیردهٔ منافعِ شخصی بدل شده‌اند که اسلام در نهادِ آنها تنها پوسته‌ای بیش نیست. گریه بر شهدای نابِ ایران که در آب‌های جنوبِ کشور، در منطقهٔ اندوستان و بنگلستان، به طرزِ مظلومانه‌ای جان باختند و پیکرهایشان در ژرفای دریا گم شد، یکی از تلخ‌ترین مصیبت‌های این روزهایِ ماست. نزدیک به بیست تن از این عزیزان، مفقودالاثر شدند و خانواده‌هایشان، همچنان چشم به دریا دوخته‌اند. این شهادتِ خاموش، نیازمندِ یک واکنشِ ملی و پیگیریِ جدیِ حقوقی–سیاسی در سطحِ بین‌الملل است. اربعینِ حسینی، فقط یک مناسبتِ تقویمی نیست؛ یک حماسهٔ پیاده‌رویِ عاشقانه در مسیرِ عشق است. در اربعینِ امسال، با گریه بر مظلومیتِ امامِ مظلومان (ع) و هفتادودو تن از یارانِ باوفایش، باید عهد ببندیم که هرگز از خطِّ ولایت و دفاع از مظلوم خارج نشویم. گریه در مکتبِ عاشورا، نشانهٔ حیاتِ دل است. دل‌هایی که برای مصیبت‌هایِ اهل‌بیت (ع)، برای مظلومیتِ فلسطین، برای شهدایِ هسته‌ای و امنیتی، برای مفقودانِ دریا و برای رنجِ معیشتیِ مردم، نمی‌سوزند، در خوابی سنگین فرو رفته‌اند. امروز، گریهٔ ما باید از جنسِ فریادِ مسئولیت‌پذیری باشد. اشک، زمانی ارزشمند است که ما را به اصلاحِ خود، یاریِ دیگران و پایداری در راه حق برساند. اللهم ارزقنا التوفیق فی هذا الشهر الحرام، و اجعل دموعنا شفاعهً لنا یومَ القیامه.

عبدالحسین کلانتری‌پور
کارشناس ارشد مسائل سیاسی جهان اخبار
محرّم‌الحرام ۱۴۴۶ هـ.ق