هر از گاهی در میان تحلیل‌های آبکی و آلوده به ساده‌لوحی، روایتی مضحک سر برمی‌آورد که «استیو ویتکاف» فرستاده ترامپ، مرد صلح است یا «جی. دی. ونس» معاون رئیس‌جمهور، از جنگ‌ها جلوگیری می‌کند. این حرف‌ها نه تحلیل، که خودکشی راهبردی در لفافه واژه‌بازی است. سپردن گله به گرگ دقیقاً یعنی همین؛ اعتماد به کسانی که رژیمشان بر استخوان‌های کودکان فلسطینی بنا شده. حقیقت تلخ این است که ویتکاف، ونس و ترامپ سه حلقه قاتل از یک زنجیره نسل‌کشی پلیدند؛ هر یک از دیگری پلیدتر، هیچ‌کدام ذره‌ای بوی انسانیت نبرده و تنها دلیلی که مجبور شده‌اند مقابل ایران به زانو درآیند، نه اخلاق، که مشت‌های گره‌کرده نیروهای مسلح و ملتی است که ایستاده و از مرگ نمی‌هراسد.
ویتکاف: گرگ هار با لبخند صلح‌نمایانه؛
استیو ویتکاف را «میانجی‌گر» خواندن، توهین به مفهوم میانجی‌گری است. او ابزاری است در دستگاهی که بی‌وقفه خون می‌مکد. همین مرد، هم‌اکنون شریک جرم بمباران بیمارستان‌های غزه و اهدای بمب‌های سنگرشکن به رژیم تروریست اسرائیل است. ویتکاف اگر یک مولکول شرافت داشت، در برابر نسل‌کشی فلسطینیان سکوت نمی‌کرد. آری، او «صلح‌طلب» نیست؛ او گرگی است که موقتاً پشم میش بر تن کرده تا گله را بی‌دردسر به مسلخ بکشاند. حضورش پای میز مذاکره نه از سر خیرخواهی، که محصول عجز ساختاری آمریکا در شکستن ستون فقرات قدرت بازدارنده ایران است.
ونس: جنگ‌افروز نقاب‌دار؛
جی. دی. ونس با سخنرانی‌های فریبنده‌اش درباره «پایان جنگ» شما را گول نزند. این مرد از تئوریسین‌های افراطی است که امنیت رژیم کودک‌کُش افیونی را بر خون ملت‌های منطقه ترجیح می‌دهد. ونس هرگز –تأکید می‌کنم هرگز– یک کلمه علیه ترور بی‌دفاعان غزه بر زبان نیاورده و آغوشش برای آدم‌کشان همیشه باز بوده است. او در قامت معاون، همان کاری را می‌کند که در قامت سناتور می‌کرد: ریاکاری سازمان‌یافته. ونس نه عامل جلوگیری از جنگ، که معمار پنهان تشدید جنایت است؛ فرقی نمی‌کند با حنجره‌ای نرم سخن بگوید، دست‌هایش تا آرنج به خون آلوده است.
ترامپ: ابرقاتلی با امضای دولتی و رسمی؛
و اما دونالد ترامپ، قاتل بی‌رحمی که افتخارش صدور فرمان ترور سردار قاسم سلیمانی، رهبر مبارزه با تروریسم، بود. او قاتل رسمی یک ملت است؛ کسی که نسل‌کشی غزه را «حق دفاع» نامید و چراغ سبز بمباران مدارس را نشان داد. ترامپ یکی از دروغ‌گوترین روسای‌جمهوری است که تاکنون پای در کاخ سفید گذاشته و امروز با همان دهان آلوده، نقاب دیپلماسی بر صورت می‌زند. فراموش نکنیم: این مرد با فشار حداکثری کودکان را به خاک و خون کشید و حالا می‌خواهد ژست صلح‌جویانه بگیرد.
ترامپ، ونس و ویتکاف در یک عبارت خلاصه می‌شوند: آدم‌کش، آدم‌کش‌تر، آدم‌کش‌ترین. هر سه تا آخرین قطره خون از رژیم تروریست صهیونی حمایت کرده‌اند و هر سه در بالاترین رده جنایتکاران جنگی قرار دارند.
مذاکره به زور بازدارندگی، نه از سر اعتماد؛
حالا چرا اینان به ناچار تن به گفت‌وگو با ایران سپرده‌اند؟! پاسخ روشن است: قدرت نظامی و بازدارنده تسلیحاتی ایران و مردم مقاومی که مرگ را تحقیر کرده‌اند. اگر ذره‌ای ضعف نشان می‌دادیم، بی‌درنگ همان بلایی را که بر سر غزه آوردند، بر سر تهران نیز نازل می‌کردند. مذاکره ما نه از سر ساده‌لوحی، که اقدامی آگاهانه برای رو کردن دست کثیف آنان در برابر افکار عمومی جهان است. ما به ترامپ، ویتکاف و ونس یک ذره هم اعتماد نداریم؛ اعتماد ما به موشک‌های نقطه‌زن و سینه‌های سپرکرده مردمی است که هرگز زیر بار ذلت نمی‌روند. ما صلح‌طلبیم و به جنگ تحمیلی هرگز راضی نبوده‌ایم، اما صلح‌طلبی را با حماقت اشتباه نمی‌گیریم. رهبر و فرماندهان ما شهید شده‌اند، خانه‌هایمان بمباران شده، اما خم به ابرو نیاورده‌ایم؛ زیرا تکیه‌گاهمان قدرت مردمی و بازوی نظامی است، نه وعده‌های پوچ سه گرگ درنده خونخوار.
نتیجه‌گیری نهایی:
سخن آخر آنکه ویتکاف، ونس و ترامپ سه ضلع مثلث شرارت‌اند که هیچ‌کدام لایقِ کمترین اعتماد نیستند. آنان ذاتاً پلیدند، عمل‌شان قتل و غارت است و نقشه‌شان چپاول جهان. تنها چیزی که زهر این افعی‌ها را بی‌اثر کرده، قدرت بازدارنده ایران و ایستادگی ملتی است که آموخته گرگ‌ها فقط با دیدن نیروی مسلح و بی‌باک عقب می‌نشینند. ما با اتکا به همین قدرت و ایمان، در میدان دیپلماسی حاضر می‌شویم تا به همه ملت‌های آزاده بگوییم ایران صلح‌طلب حقیقی است، اما هرگز فریب آدم‌کشان را نخواهد خورد. این پیام را محکم و بی‌پرده اعلام می‌کنیم: گرگ صفتان کاخ سفید، جایی در سفره این ملت ندارند.
