خانم معروفی، «مادر انقلاب»، همان که رهگذران از سر ارادت نامش را «مادر بسیج» گذاشته‌اند، بانویی است که محبتش بی‌منت و بی‌توقع، درست مثل مادری که هرگز از فرزندانش روی برنمی‌گرداند، هر اندازه هم که زندگی بر او سخت گرفته باشد. و چه سخت! این بانوی سالخورده با دلی جوان‌تر و انقلابی‌تر از هر انقلابی دیگری، مجاهدی نستوه است که از نخستین روزهای پیروزی انقلاب تا همین امروز، بی‌وقفه در صحنه ایستاده و از آرمان‌هایش دفاع کرده است. او بیکار است، همسری بیمار دارد و دو دخترش را بر اثر بیماری از دست داده است. فوت فرزندان، بیماری همسر، فقر مادی و دیوارهای ترک‌خورده خانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، هیچ‌یک نتوانسته‌اند ذره‌ای بر عزم پولادین‌اش خدشه وارد کنند. خانه‌اش مخروبه است، همان خانه‌ای که گویی زمان در آن متوقف شده و دیوارهایش روایتگر سال‌ها ایستادگی بی‌چشم‌داشت است. جالب اینجاست که هیچ‌کس، هیچ گروهی و هیچ نهادی برای بازسازی‌اش اقدامی نکرده است، اما او خود نیز هیچ توقعی ندارد. او هرگز برای کم‌و‌کاستی‌ها گله‌مند نبوده و نیست. انگار که معیار رضایتش از زندگی، نه متریال خانه، که شعاع نوری است که از حضورش می‌تابد و دل‌های رهگذران را روشن می‌کند. خانم معروفی واقعاً لایق تقدیر است. او با همان دست‌های خالی‌اش، بی‌آنکه کلمه‌ای از طلب بر زبان بیاورد، ثابت کرده که می‌شود در خانه‌ای مخروبه زیست و هم‌زمان قصرِ امید برای یک ملت ساخت. نامش را هر چه می‌خواهید بگذارید؛ «مادر بسیج» یا «مادر انقلاب». هر دو، برگ‌هایی از یک حقیقتند: زنی که محبتش انقلاب را معنا می‌کند و استقامتش، خود، انقلابی دیگر است. از طرف یکایک انقلابیون، از صمیم قلب از این بانوی فداکار تشکر و قدرشناسی می‌کنیم و به پاس ایثار بی‌نظیرش سر تعظیم فرود می‌آوریم.

همچنین جا دارد از فرمانده پایگاه و بسیجیان همراه که با همت و استقامت خود این موکب را راه‌اندازی کردند و در شب‌های سخت، چراغ خدمت را فروزان نگه داشتند، صمیمانه سپاس‌گزاری کنیم؛ به‌ویژه فرمانده بسیج که با مدیریت خستگی‌ناپذیر خود روح این حرکت را زنده نگه داشت. نکته‌ای که بر زیبایی این صحنه می‌افزاید آن است که اکثر این عزیزان رسماً بسیجی نیستند، اما بسیجی‌وار به میدان آمده‌اند و بی‌چشم‌داشت به یاری مردم شتافته‌اند.

و اما حکایت این موکب مهربانی، حکایتی شنیدنی است. در دل یکی از محله‌های قدیمی و محروم، جایی که گرد فراموشی بر بسیاری از خانه‌ها نشسته، شبیهِ معجزه‌ای آرام و بی‌هیاهو رخ داده است: موکبی که نه از ردیف بودجه‌های کلان، که از جیب تهیِ عشق و از خستگی‌ناپذیریِ مردم منطقه برخاست. این گزارش نه روایت اعداد و ارقام، که شرح شور وصف‌نشدنی ۱۲۵ شبی است که چراغ این موکب، بیرقِ خدمت را در این گوشه فراموش‌شده برافراشته و دلِ رهگذران را به تسخیر درآورده است.

 همه چیز از میان غم و سوگ آغاز شد؛ درست دو روز پس از شهادت رهبر عزیزمان، آنگاه که قلب‌ها از درد می‌لرزید و خانه‌ها بوی ماتم می‌داد. جمعی اندک از اهالی، با کمترین امکانات و بودجه شخصی، تصمیم گرفتند این اندوه را به خدمت تبدیل کنند، برای دفاع از ارزش‌ها و پاسداشتِ خون شهیدان. هزینه‌ها از جیب خودشان است. باران که راه را بست، از زیر باران گذشتند تا همین یک نقطه از منطقه را روشن کنند. از دوختن پرچم‌های دستی و پذیرایی از رزمندگان تا فعالیت‌های فرهنگی برای کودکان؛ از ۴ نفر به ۲۰ نفر و از ۲۰ نفر به جمعی بزرگ‌تر رسیدند. در ۱۲۵ روزی که گذشت، این موکبِ کوچک، فرهنگ مقاومت را در هر گوشه جاری ساخت.

 و امروز، این موکبِ عاشقان که با همکاری یکی از پایگاه‌های مردمی بسیج سرپا مانده، تنها یک ایستگاه خدمت نیست؛ اینجا ملجأ دل‌های شکسته، مدرسه ایثار و حیاطِ خلوتِ مردمی است که راویانِ صامتِ محبتند. اگر در شب‌هایی که تاریکی و ناامیدی کوچه‌ها را می‌بلعد، تنها سایه خدمتِ زنان و مردان مخلص همین موکب باقی مانده باشد، بدانید که این موکب دیگر یک چادر و دیگ غذا نیست؛ میراث ۱۲۵ شب شورآفرینی است که با ۱۲۵ روز استقامت گره خورده است.

داستان انقلاب و خدمت ادامه دارد …

تحریریه مجموعه خبری جهان اخبار

جمعه ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵