اگر بی‌طرفانه و به دور از هیاهوی رسانه‌های وابسته، تاریخ خشونت‌ورزی قدرت‌های بزرگ را در یکصد سال اخیر ورق بزنیم، در میان ویرانه‌های به‌جامانده از امپراتوری‌های فروپاشیده، پنج نام بیش از همه با بوی باروت و ناله‌ی ملت‌های مظلوم عجین شده است: آمریکا، بریتانیا، فرانسه، آلمان و رژیم اشغالگر صهیونیستی. این پنج ضلع، نه اشتباهاً بلکه به شکلی ساختاری و مستمر، کارنامه‌ای سیاه از استعمار، جنگ‌افروزی، نسل‌کشی و باج‌گیری را به نام خود ثبت کرده‌اند و امروز نیز در قامت زیاده‌خواه‌ترین بازیگران صحنه‌ی بین‌الملل، به ظلم علیه ملت‌های آزاده ادامه می‌دهند.

بررسی منطقی این کارنامه، از دو جنگ جهانی آغاز می‌شود که آلمانِ نازی و متحدانش با شعله‌ور ساختن آتش آن، ده‌ها میلیون انسان را به کام مرگ فرستادند. اما حقیقت تلخ این است که بریتانیا و فرانسه نیز با سیاست‌های استعماری خویش، زمینه‌ساز آن انفجار بزرگ بودند و ایالات متحده تنها زمانی وارد میدان شد که منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکش ایجاب می‌کرد. پس از جنگ، به جای محاکمه‌ی کامل عاملان و جبران خسارت ملت‌ها، همان قدرت‌ها نظام بین‌الملل را بر محور منافع خود بازتعریف کردند؛ نظامی که در آن، حق وتوی شورای امنیت به سپری برای جنایات متحدان بدل شد.

دوران جنگ سرد، میدان رقابت تسلیحاتی و جنگ‌های نیابتی این پنج ضلع بود. از ویتنام و کامبوج که با بمباران‌های شیمیایی آمریکا به خاک سیاه نشستند، تا کودتاهای تحت‌حمایت سازمان‌های اطلاعاتی غرب در آمریکای لاتین، آفریقا و خاورمیانه. بریتانیا و فرانسه نیز مستعمرات پیشین خود را حتی پس از استقلال رسمی، با قراردادهای نابرابر و مداخلات نظامی غارت می‌کردند. آلمانِ بازساخته‌شده به‌سرعت به موتور اقتصادی ناتو و بازوی لجستیکی ماجراجویی‌های غرب تبدیل شد و رژیم صهیونیستی نیز از همان ابتدا به‌عنوان پایگاه پیش‌تاخته‌ی منافع غرب در قلب جهان اسلام، رسالت سرکوب و اشغال را بر عهده گرفت.

نکته‌ی راهبردی در این میان، هم‌افزایی عملکردی این پنج قدرت است. آن‌ها نه رقبای بالفطره، که شرکای یک کارتل جهانیِ خشونت هستند. آمریکا سلاح‌های پیشرفته و حمایت سیاسی بی‌قیدوشرط را تأمین می‌کند؛ بریتانیا با دیپلماسی ریاکارانه و همراهی تاریخی در تمام تجاوزات، نقش مهندس توجیهات حقوقی را بازی می‌کند؛ فرانسه همچنان به بهانه‌ی «حفظ منافع ملی» در جهان دست به مداخله و استثمار می‌زند؛ آلمان با صادرات انبوه تسلیحات و چراغ سبزهای سیاسی، شریک خاموش اما مؤثر کشتارهاست؛ و رژیم کودک‌کش صهیونیستی، ابزار عملیاتی این ائتلاف برای آواره‌سازی، شهرک‌سازی، ترور و نسل‌کشی مستمر مردم فلسطین و تجاوز به همسایگان باقی می‌ماند.

امروز صحنه‌های لبنان، غزه، یمن، عراق و نقاط بحرانی دیگر، چیزی جز تکرار همان چرخه‌ی شرارت نیست. وقتی رژیم صهیونیستی بیمارستان‌ها و مدارس را ویران می‌کند، آمریکا هم‌زمان قطعنامه‌های آتش‌بس را وتو می‌کند و بمب‌های سنگرشکن ارسال می‌نماید؛ بریتانیا و فرانسه «حق دفاع» مشروط و ساختگی به رسمیت می‌شناسند و آلمان نیز همچنان در صدر فهرست صادرکنندگان سلاح به این رژیم قرار دارد. این هماهنگی، تصادفی نیست؛ بلکه برآمده از منطق مشترکی است که بر اساس آن، حاکمیت ملت‌ها و حقوق بشر تنها تا جایی ارزش دارد که تهدیدی متوجه منافع این پنج ضلع شرارت نباشد. هر ملتی که در برابر این ساختار بایستد، با باج‌خواهی اقتصادی، محاصره، جنگ روانی و در نهایت تجاوز نظامی مواجه خواهد شد.

استدلال تاریخی و تجربی نشان می‌دهد که این پنج قدرت، رکوردداران بی‌چون‌وچرای ظلم و کشتار در دوران معاصرند و هیچ نهاد به‌اصطلاح بین‌المللی توان مهار آن‌ها را ندارد، چرا که یا توسط خودشان ایجاد شده یا به گروگان گرفته شده است. جهان شاهد بوده که مفاهیمی چون دموکراسی و حقوق بشر نزد این بازیگران جهانخوار، همواره نقابی برای پیشبرد زیاده‌خواهی‌ها بوده است؛ نقابی که در برابر جنایات متحدان فرو می‌افتد و حقیقت برهنه‌ی خشونت را آشکار می‌سازد.

در پایان، باید با صراحتی استدلالی و قاطع گفت: معمای ناامنی و بی‌عدالتی در جهان معاصر، راه‌حلی جز مهار و محکومیت این پنج ضلع شرارت ندارد. تاریخ، خود گواه آن است که سکوت در برابر این محور جنایت، جز گسترش قتل‌عام و اسارت ملت‌ها ثمری نخواهد داشت. ملت‌های آزاده و آگاه اکنون وظیفه دارند با شناخت دقیق این دشمنان دیرینه، روایت‌های دروغین تمدن‌سازان خون‌ریز را به چالش بکشند و زنجیر وابستگی به نظام سلطه‌ای را که این پنج کشور و رژیم غاصب نمایندگی می‌کنند، برای همیشه از گردن بشریت بردارند.

صادق سلامت

روزنامه‌نگار

۹ تیرماه ۱۴۰۵