«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»
_________________________
«میعادگاه عشق در مصلای تهران؛ سوگ‌نامه‌ای برای وداع با یک قله‌ی معنویت و مقاومت»
🔴«یا لَثاراتِ الحُسین» 🔴

⬅️ مصلای تهران، این روزها تنها یک مکان نبود؛ به میعادگاهی در جهت “خون خواهی امام شهیدمان” بدل شد که در آن، دل‌های بی‌شمار از سراسر ایران و فراتر از آن، در یک موج عظیمِ عاطفه و ایمان گرد هم آمدند. آنجا، اشک و شعار، سکوت و هق‌هق، شوق و اندوه در هم آمیختند تا بدرقه‌ای شکل بگیرد که نه‌فقط وداع با یک انسان، بلکه وداع با یک تاریخِ مجاهدت، با یک عمر مجاهدانه زیستن، و با یک سرمایه‌ی عظیم معنوی شود.این جمعیت، برای بدرقه‌ی انسانی والا مقام آمده بود که سال‌ها قامتش را در برابر ظلم خم نکرد که صدای مظلومان شد و در سنگر ایمان، اخلاق، مقاومت، نام خودرا،درحافظه‌ی جهان اسلام جاودانه ساخت.

⬅️ ایشان از آن چهره‌هایی بود که زندگی‌اش را نمی‌توان در مرزهای یک زمان یا یک جغرافیا خلاصه کرد. حضورش، پیام داشت؛ سخنش، جهت داشت؛ سکوتش، معنا داشت. در روزگاری که بسیاری در برابر هیاهوی قدرت‌ها ظالم خاموش می‌شوند، او زبان حقیقت را از یاد نبرد. در روزگاری که هزینه‌ی ایستادن، سنگین است، او ایستادوبهای آن را با شهادت خود و خانواده اش برای ایران ومردم ایران پرداخت . در روزگاری که سازش و تسلیم، آسان‌ترین راه به نظر می‌رسد، او راه دشوار عزت و شهادت در دفتر کارش را برگزید.
مجاهدت‌های او تنها در میدان سیاست یا نزاع‌های روزمره خلاصه نمی‌شد؛ او در حقیقت، پرچمدار یک شیوه‌ی زیستن بود: زیستن با کرامت، با ایمان، با مسئولیت، و با وفاداری به مظلوم. او رنج را دید، اما به رنج تن نداد. فشار را شناخت، اما از موضع حق عقب ننشست. تهدید را شنید، اما به جای لرزیدن، استوارتر شد. و همین است که نامش را به قله‌ای در حافظه‌ی جمعی تبدیل کرده است.

او بارها و بارها یادآور شد که انسان مؤمن، در برابر ستم، تنها تماشاچی نیست. مؤمن باید بایستد؛ باید شهادت بدهد؛ باید حقیقت را فریاد بزند، حتی اگر هزینه‌اش سنگین باشد. از همین رو، رهنمودهایش تنها برای یک نسل یا یک ملت نبود؛ برای هر انسانی بود که می‌خواهد در جهانِ پیچیده‌ی امروز، همچنان شرافت را از یاد نبرد.

وصف سجایا و رهنمودها

سجایای او، مجموعه‌ای از ایمان، صبر، حکمت، و شجاعت بود. در چهره‌اش آرامش کسی دیده می‌شد که دنیا را مقصد نمی‌داند، بلکه آن را میدان آزمون می‌بیند. در کلامش، نه‌فقط سیاست، که اخلاق جاری بود. او از عزت سخن می‌گفت، اما عزتی که با خشونت کور تفاوت داشت؛ عزتی که ریشه در ایمان، مسئولیت‌پذیری، و احترام به انسان داشت.

از او آموختیم که در برابر ظلم نباید سر خم کرد؛ زیرا خم شدن در برابر بیداد، تنها یک لحظه سکوت نیست، بلکه آغاز فراموشی کرامت انسان است. از او آموختیم که مقاومت، اگر از ایمان برخیزد، به شعار محدود نمی‌ماند؛ به سبک زندگی تبدیل می‌شود.

او به ما یاد داد که امید، نه انکارِ درد، بلکه عبور آگاهانه از دلِ درد است. و ایستادگی، نه نفیِ سختی، بلکه معنا دادن به آن است.

⬅️ جهان امروز، زخمی از خشونت، تبعیض، نامردی، جنگ، و بی‌عدالتی است. در چنین جهانی، صدای عدالت‌خواهی هرگز بی‌اثر نمی‌ماند، هرچند دشمنانش بسیار باشند. او از آن صداها بود؛ صدایی که در برابر بیداد خاموش نشد. و همین ایستادگی، او را به نمادی فراتر از مرزها بدل کرد: نمادِ مقاومت در برابر ظلم، نمادِ وفاداری به حق، و نمادِ اینکه حقیقت، هرچند گاهی زخمی و خونین می شود اما از میان نمی‌رود و باز برتارک دنیا تا هست، رساتر و محکم تر ایستاده است با مشتی گره کرده و مایه عذاب جانیان وادم کشان خواهدبود.

«شهادت و فقدان»
اکنون، فقدان و شهادت امام ما تنها رفتن یک فرد نیست؛ بلکه رفتن فصلی از شکوه و صلابت است. اگر خبرِ شهادت و همراه شدن عزیزانش، از جمله کودک خردسال خانواده،زهرای ۱۴ ماهه، دل‌ها را می‌لرزاند، از آن روست که این واقعه فقط یک رویداد سیاسی یا تاریخی نیست؛ زخمی انسانی است. زخمی که اندوهش از جنس خبر نیست، از جنس سوگ است، از جنس درد است، از جنس خموشی جامعه بی خاصیت جهانی ست، از جنس پیروی کور کورانه واز روی ترس، از شیاطین این روزهای جهان امریکا و اسراییل غاصب است.

در برابر چنین مصیبتی، زبان از وصف ناتوان می‌شود وقلم از نوشتن بی بیان . تنها می‌توان سر به احترام فرود آورد؛ نه در برابر ظلم، بلکه در برابر عظمتِ روحی که از رنج، معنا ساخت و از شهادت، پیام.

⬅️ در پایان این قصه درد اور باید گفت و نوشت؛
امروز، اگر اشک‌ها در مصلای تهران جاری شد، تنها برای وداع نبود؛ برای عهد بود. عهدی دوباره با راهی که او نشان داد: راه کرامت، راه ایمان، راه مقاومت، و راه وفاداری به مظلوم.امام امت به لقا خدا رفت ، اما آنچه از او مانده، تنها خاطره نیست؛ میراثی از شجاعت و معناست. میراثی که به ما می‌گوید در جهانِ بی‌قرارِ امروز، هنوز می‌توان راست ایستاد، هنوز می‌توان از حقیقت دفاع کرد، و هنوز می‌توان مرگ را نیز به پیامی برای زندگیِ شریف‌تر تبدیل ساخت و شاید بزرگ‌ترین حقیقت همین باشد:
انسان‌های بزرگ با رفتنشان تمام نمی‌شوند؛ در حافظه‌ی عدالت‌خواهان، تازه آغاز می‌شوند و راه دشوار قیام بر علیه باطل و مقابله مظلومان با ظلم ضالمان، را برای یک ملت که نه یک جهان هموار می سازند و با جرات می توان گفت این روز در تهران و سراسر ایران اسلامی و جهان اسلام که همان روز موعود است.
در اخر؛
کسی که کشت امام مارا چرا نکشیم ،که ننگ ماست اگر قاتل تو را نکشیم
از این به بعد کفن ، جای جامه بر تن ماست ،قسم به خون تو ، قتل ترامپ گردن ماست.
#یا_لثارات_الخامنه_ای
۱۴ تیر ۱۴۰۵ خوزستان __اهواز