در هفته‌های اخیر، ارتش تروریست و متجاوز آمریکا با تعرض به نوار ساحلی و برخی نقاط کشور، گمان کرد می‌تواند با زور، تهدید و آتش، اراده ملت ایران را در هم بشکند و بر یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های راهبردی جهان یعنی تنگه هرمز مسلط شود. اما آن‌چه در میدان رخ داد، دقیقاً خلاف توهمات کاخ سفید و فرماندهان مغرور پنتاگون بود. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با صلابت، سرعت، دقت و اقتدار، چنان درسی به دشمن دادند که نه فقط نقشه‌هایش را بر باد دادند، بلکه هیمنه پوشالی‌اش را نیز در هم کوبیدند.
آمریکا با خیال خامِ تحمیل اراده خود وارد میدان شد، اما خیلی زود فهمید که با ایرانِ مقتدر طرف است؛ ایرانی که امنیت، تمامیت ارضی و منافع حیاتی خود را نه با لبخند دشمن معامله می‌کند و نه با عربده‌کشی نظامی از آن عقب می‌نشیند. نیروهای مسلح ایران نگذاشتند حتی کوچک‌ترین هدف دشمن محقق شود. این نکته بسیار مهم است: دشمن نه تنها به دستاورد نرسید، بلکه در همان گام‌های اول، با ضرباتی سخت، خردکننده و جبران‌ناپذیر مواجه شد و حتی تنگه هرمز را هم از دست داد.
رزمندگان اسلام در این نبرد، پاسخ‌هایی دادند که فرماندهان تروریست آمریکا هرگز تصورش را هم نمی‌کردند. آنان عادت کرده‌اند در برابر دولت‌های ضعیف، ملت‌های بی‌پناه و ارتش‌های از هم‌گسیخته عربده بکشند؛ اما این‌بار با نیرویی روبه‌رو شدند که هم قدرت تصمیم دارد، هم جسارت اقدام، هم توان پاسخ، و هم اراده ایستادگی. همین واقعیت، ستون فقرات محاسبات دشمن را شکست و آنان را از عملیات مستمر و مداوم، به حملات پراکنده، کوتاه‌مدت و بزن‌ودررو کشاند.
سؤال اساسی این است که چرا آمریکا عملیات پیوسته انجام نمی‌دهد و به حملات مقطعی روی آورده است؟ پاسخ روشن، صریح و بی‌رحمانه است: چون توان تحمل هزینه‌های جنگ واقعی با ایران را ندارد. چون هر بار که جلو آمده، سیلی خورده است. چون هر بار که تهدید کرده، پاسخ محکم‌تر از تصورش دریافت کرده است. چون فرماندهانش فهمیده‌اند که ادامه درگیری، برای آنان نه افتخار می‌آورد، نه پیروزی، نه دستاورد؛ بلکه فقط تلفات، تحقیر، فرسایش و شکست به همراه دارد.
این تغییر تاکتیک، نشانه قدرت نیست؛ اعتراف خاموش به ناتوانی است. ارتشی که ادعای ابرقدرتی دارد، اگر واقعاً توان و جرأت داشته باشد، عملیات مستمر انجام می‌دهد، نه اینکه چند ساعت حمله کند و بعد با شتاب، پایان مرحله حمله را اعلام کند. این رفتار بیشتر شبیه فرار به ظاهر آبرومندانه از مهلکه است تا حضور مقتدرانه در میدان. به زبان ساده، آمریکا آمده بود قدرت‌نمایی کند، اما حالا ناچار شده برای فرار از باتلاقی که خود ساخته، به جنگ‌های کوتاه، محدود و تبلیغاتی پناه ببرد.
واقعیت دیگر آن است که دشمن با اهدافی بسیار فراتر از چند حمله محدود وارد صحنه شده بود. آنان در سر، خیال سرنگونی جمهوری اسلامی ایران، برهم‌زدن ثبات کشور و حتی تجزیه برخی استان‌ها را می‌پروراندند. اما اکنون نه تنها به هیچ‌یک از این اهداف نرسیده‌اند، بلکه در برابر اقتدار نیروهای مسلح ایران، دست خالی، تحقیرشده و بی‌دستاورد مانده‌اند. دشمنی که آمده بود ایران را به چنگ بزند، حالا حتی از مدیریت تبعات حضور خود نیز عاجز مانده است.
ترامپ و جریان متجاوز حاکم بر آمریکا نیز حاضر نیستند این شکست خفت‌بار را صریح بپذیرند. غرور بیمار، محاسبه غلط و توهم قدرت، آنان را به نقطه‌ای رسانده که نه جرأت پیشروی دارند، نه شهامت اعتراف به شکست. بنابراین، به عملیات بزن‌ودررو، نمایش‌های رسانه‌ای و حملات مقطعی پناه برده‌اند تا شاید شکست خود را پنهان کنند. اما حقیقت میدان با تبلیغات دفن نمی‌شود. وقتی دشمن عقب می‌کشد، وقتی تاکتیک عوض می‌کند، وقتی از عملیات مستمر فرار می‌کند، یعنی ضربه خورده است؛ آن هم ضربه‌ای سنگین، واقعی و فلج‌کننده.
در مقابل، نیروهای مسلح ایران نشان داده‌اند که در دفاع از کشور، نه تعارف دارند، نه تردید، نه عقب‌نشینی. پاسخ آنان روشن، صریح و دندان‌شکن بوده است. هر تعرضی را با هزینه‌ای چندبرابر جواب داده‌اند و به دشمن فهمانده‌اند که دوران حمله بی‌هزینه به ایران گذشته است. این اقتدار، فقط قدرت نظامی نیست؛ ترکیبی از ایمان، آمادگی، تجربه، هوشمندی و اراده‌ای فولادین است که دشمن را به وحشت انداخته است.
نتیجه روشن است: بهترین، عاقلانه‌ترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای ارتش تروریست و متجاوز آمریکا، خروج فوری از منطقه و توقف هرگونه ماجراجویی است. هر ساعت ماندن بیشتر، فقط تلفات بیشتر، تحقیر بیشتر و شکست سنگین‌تر برای آنان به همراه خواهد داشت. نیروهای مسلح ایران ثابت کرده‌اند که این سرزمین، حیاط خلوت هیچ قدرت متجاوزی نیست.
اقتدار نیروهای مسلح ایران، جلوه‌ای روشن از غیرت ملی، آمادگی مثال‌زدنی و وفاداری بی‌چون‌وچرا به امنیت و عزت این سرزمین است. فرزندان رشید این ملت با صلابت، هوشیاری و فداکاری نشان دادند که در برابر هر تجاوزی، پاسخی قاطع، بازدارنده و پشیمان‌کننده خواهند داد. ایستادگی آنان نه‌تنها دشمن متجاوز را سر جای خود نشاند، بلکه بار دیگر دل مردم ایران را به پشتوانه‌ای استوار و مطمئن گرم کرد. نام و یاد این دلاورمردان، مایه افتخار کشور و نماد سربلندی ایران است؛ مردانی که با شجاعت و ایمان، از مرزهای عزت و امنیت ملت پاسداری می‌کنند.
صادق سلامت
روزنامه‌نگار
۲۶ تیرماه ۱۴۰۵
