«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»
_________________
« طوفان غیرت؛ چراغ راهی برای زوال اهریمنان کودک کش»
*مقدمه*

چهل و هفت سال از طلوع خورشید حقیقت در این سرزمین می‌گذرد؛ چهل و هفت سال ایستادگی در برابر تمامیت‌خواهی جهان‌خوارانی که گمان می‌کردند با تحریم، ترور و تهدید، می‌توانند ریشه درخت تنومند انقلاب اسلامی را بخشکانند. اما ملت ایران، با اقتدا به مولای خویش و با الهام از آموزه‌های امام شهید، ثابت کرده است که در مکتب حسین (ع)، «هیهات منا الذله» تنها یک شعار نیست، بلکه جوهره‌ی وجودی یک ایرانی است. ما آموخته‌ایم که عزت، نه در تسلیم، که در ایستادگی است؛ ایستادگی در برابر پیچیده‌ترین فتنه‌های علمی و نظامی که با اتحاد، همدلی و اراده‌ای پولادین، یکی پس از دیگری رنگ باخته‌اند.

*شرح و تحلیل؛ از عبرت‌های گذشته تا ضرورت قاطعیت امروز*
نگاهی به تاریخ معاصر و به‌ویژه آن نبرد ۱۲ روزه، درسی بزرگ برای ماست. امروز با نگاهی تحلیل‌گرانه درمی‌یابیم که اگر در آن مقطع تاریخی، قاطعیتِ برخاسته از ایمانِ امروز جاری بود و نبرد تا نقطه پایانی ادامه می‌یافت، بی‌شک ابعاد این پیروزیِ فعلی بسیار گسترده‌تر می‌بود. آن‌گاه که دشمن در برابر صلابت ما عقب نشست، باید کار را تمام می‌کردیم؛ چرا که تأمل در برابر اهریمن، نه فرصت، که فرصت‌سوزی است. زوال رژیم کودک‌کش، نیازمند ضربات پی‌در‌پی و بدون وقفه بود که به مرحله پایانی خود رسیده بود اما متاسفانه دلواپسانی بی درد داخلی که میشود مزدوران همان اهریمنان نامیدشان با سر دادن شعار امریکا ابرقدرت جهان است وما محکومیم به شکست، گلوی فشرده شده آنان در زیر پای نیروهای مسلح ما را آزاد کردند و همان شد بلای جان ایران و ایرانی و نتیجه اش شد ترور رهبر شهید ما و هدف قرار گرفتن مدرسه شجره میناب ما.
باید توجه داشت که در ساحتِ حکمرانیِ مقتدرانه، «میدان» و «دیپلماسی» دو بالِ پروازِ یک حقیقت واحدند، نه دو رقیبِ در تقابل با یکدیگر. دیپلماسیِ فعال، نه به معنای وادادگی، بلکه به مثابه‌ی تریبونی است که دستاوردهای سهمگینِ میدان را به سندِ پیروزی تبدیل می‌کند. آنگاه که دیپلماسی در سایه‌ی اقتدارِ میدان حرکت نکند، یا میدان از پشتوانه‌ی هوشمندیِ سیاسی بی‌بهره بماند، خلأیی ایجاد می‌شود که دشمنِ شکست‌خورده با عملیات روانی، آن را پر می‌کند. قرار دادنِ این دو در برابر هم، خطایی راهبردی است که تنها به دستِ برترِ دشمن منجر می‌شود؛ چرا که دیپلماسیِ بدونِ پشتوانه‌ی قدرت، فریادی بی‌اثر است و میدانِ بدونِ پیوستِ سیاسی، فاقدِ بلوغِ ثمردهی است. ما آموخته‌ایم که دیپلماسیِ عزت‌مند، در امتدادِ همان طوفان غیرتی” است که بر پهنه‌ی دریاها و آسمان‌ها به پا می‌شود.

امروز جنگ رمضان فرصتی است برای اصلاح خطاهای راهبردی گذشته. باید آن‌چنان ضربه‌ای بر پیکره این نظام سلطه وارد آید که جز فرارِ خفت‌بارِ نیروهای آمریکایی از منطقه، راهی برایشان باقی نماند. سیاست‌های تنبیهی باید به‌گونه‌ای اعمال شود که اقتدارِ ایرانی، نه تنها در مرزها، بلکه در پهنه‌ی خلیج همیشه فارس و فراتر از آن، تثبیت گردد. وقتی سخن از موشک‌های سجیل، فتاح و خرمشهر….. و پهبادهای آرش و شاهد به میان می‌آید، دشمن باید بداند که این‌ها تنها سلاح نیستند؛ بلکه اراده‌ی یک ملت برای پاکسازیِ جغرافیای مقاومت از لوث وجود ظالمان هستند. این اراده باید چنان سهمگین باشد که دشمن، تماشاگرِ شکستِ استراتژیک خود در دریاها و خشکی‌ها باشد.

*راهکارها؛ تاکتیک‌های استمرار و پیروزی*
برای رسیدن به پیروزی نهایی، لازم است چند اصل به صورت پیوسته و مداوم دنبال شود:

۱. حفظ استمرار عملیاتی: توقف در میانه میدان، دشمن را احیا می‌کند. نبرد باید تا فروپاشی کامل توان بازدارندگی دشمن، بدون کوچکترین وقفه ادامه یابد.
۲. هماهنگیِ شبکه‌ای نیروهای مقاومت: هم‌افزایی توان نظامی ایران با گروه‌های آزادی‌خواه منطقه، باید به یک شبکه واحد و غیرقابل نفوذ تبدیل شود تا آمریکایی‌ها در هیچ جای غرب و شرق آسیا احساس امنیت نکنند.
۳. تضعیف اراده داخلیِ غرب‌گرایان:
پوزه‌ی کسانی که در داخل کشور، با زمزمه‌های سستِ مذاکره، سعی در تطهیر چهره‌ی جنایتکاران دارند، باید با افشاگریِ حقیقتِ میدان و نشان دادنِ هزینه‌های گزافِ سازش، به خاک مذلت مالیده شود.
۴. توسعه راهبردی:
هرگونه تجاوز باید با پاسخی متناسب و چندبرابر به دشمنان و همپیمانانشان در منطقه همراه شود تا هزینه‌ی بازی با دُم شیر برای دشمن، به حدی بالا رود که حتی فکر تهاجم را نیز از سر بیرون کند.در پایان این دل نوشته می توان گفت و نوشت؛
تاریخ گواه است که ایرانی هرگز در برابر هیچ قدرتی سر خم نکرده است واز هیچ قدرتی هراسی نداشته است. نیروهای سلحشور و مسلح ما، امروز نه تنها محافظان مرزها، که ضامنِ امنیتِ بشریتِ مظلوم جهان در برابر نظام سلطه‌اند. ما فرزندانِ رشادت و شهادتیم؛ ما همان نسلی هستیم که کوه را جابجا می‌کند و دشمنان را عاصی.
امروز ایرانِ وایرانی عزیز، با دستِ بزنِ برترِ خود، در حال ترسیمِ جهانی نو است. جهانی که در آن، خبری از هیمنه‌ی پوشالی آمریکایی و جنایت‌های رژیم کودک‌کش نیست. بیایید با ایمان به نصرت الهی، تا آخرین قدمِ این راهِ عزت، استوار بمانیم. پیروزی، نه تنها یک احتمال، که یک وعده‌ی قطعی برای ملتی است که خونِ امام شهیدش در رگ‌هایش جریان دارد وخونخواه امام شهید خود هستند،. این سرنوشتِ محتومِ ماست؛ ایرانی سرافراز، خلیج همیشه فارس پاک و اهریمنانی که در تاریخ دفن شده‌اند وخواهندشد انشالله.
*به امید آن روز که پیروزی، لبخند را بر لبانِ تک‌تکِ فرزندانِ این سرزمین بنشاند.*
۳۱تیرماه ۱۴۰۵ خوزستان _اهواز