«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»
_________________
«مهندسیِ تنش؛ بازی با آرامشِ جامعه در سایه‌یِ بزرگ‌نماییِ بی‌عدالتیِ پرداخت»
*مقدمه: شرایط سخت کاری در وزارت نفت و مقایسه با دیگر بخش‌ها*
ایرانِ امروز، در میانه‌ی یک بحرانِ روانی، اقتصادی قرار گرفته است که در آن، مقایسه به یک عادتِ تلخ تبدیل شده است. در هر گفتگوی اجتماعی، گویی یک میدان جنگِ غیررسمی برپا می‌شود که در آن، هر گروهی تلاش می‌کند با بردنِ سختیِ کارِ خود، حقِ بیشتری را مطالبه کند. اما نکته‌ی دردناک اینجاست: چرا در این جبهه‌گیری‌های بی‌پایان، همیشه «نفت» به عنوان متهمِ اصلیِ موجودیِ بالا، یا به عنوان قربانیِ مقایسه‌ها، در مرکز توجه قرار می‌گیرد؟ چرا با وجود طیف گسترده‌ای از صنوف و سازمان‌ها، بحث‌ها همیشه به یک قطبِ خاص ختم می‌شود؟
هنوز هم در فضای مجازی، وقتی صحبت از «حقوق بالا» می‌شود، تصویرِ کارگرِ نفت به ذهن می‌آید؛ اما تصویری که از واقعیتِ زندگیِ او ناقص است. ما از دریافتی‌های او می‌گوییم، اما از آن ۳۶۵ روزِ بدونِ تعطیلی، از آن لحظاتی که در میانِ فشارِ عظیمِ لوله‌ها و شعله‌های آتش، جانِ خود را برای جریانِ نفت قرار می‌دهد، سکوت می‌کنیم. او در دورترین نقاط، از خانواده و از آرامش، محروم است. اما پرسش اینجاست:
چرا این هزینه‌ی سختی، همیشه در مقایسه با دیگران، یک امتیازِ ناعادلانه جلوه داده می‌شود؟
در کشور ما، کار در وزارت نفت همواره با سختی‌ها و مشکلات بی‌شماری همراه بوده است. این سختی‌ها، تنها محدود به ساعات کاری نمی‌شود، بلکه محیط‌های کاری، شرایط اقلیمی، جغرافیایی و مخاطرات جانبی، زندگی و سلامت کارمندان را در خطر قرار می‌دهد. کارمندان نفت، در طول سال، در محیط‌هایی کار می‌کنند که شاید کمتر کسی تصور آن را داشته باشد؛ از دکل‌های حفاری در بیابان‌های بی‌آب و علف گرفته تا سکوهای نفتی در دریای پرخطر، در محیط‌هایی که با انواع مواد سمی، گازهای آلاینده و مشتقات نفتی سر و کار دارند.
*شرایط اقلیمی و محیطی سخت*
کار در این مناطق، در شرایط آب و هوایی بسیار دشوار است. دماهای سوزان در بیابان‌ها، بادهای شدید، رطوبت بالا در مناطق مرطوب، و سرمای شدید در فصول سرد، همه و همه، محیط کار را به میدان جنگی تبدیل می‌کند که باید در آن، شبانه‌روز جنگید. کار در دکل‌های حفاری، در بیابان‌های بی‌آب و علف، یا در مناطق عملیاتی در دریا، با هزاران خطر و احتمالات حوادث متفاوت همراه است. خطر انفجار، غرق‌شدن، سقوط، یا ابتلا به بیماری‌های ناشی از تماس با مواد شیمیایی و سمی، تهدید دائمی کارمندان است.
*دوری از خانواده و زندگی شخصی*
یکی از بزرگ‌ترین مشکلات کارمندان نفت، دوری طولانی مدت از خانواده و عزیزان است. آنان در فواصل زمانی طولانی، از خانه و خانواده جدا می‌مانند، بدون اینکه بتوانند در کنارشان باشند، از لحظه‌های شیرین زندگی محروم می‌شوند و در عین حال، باید با استرس‌های روحی و جسمی، در محیط‌های سخت و پرخطر، وظایف محوله را انجام دهند. این جدایی، اثرات روحی و روانی عمیقی بر آنها و خانواده‌هایشان دارد که کمتر کسی به آن توجه می‌کند.
*کار در محیط‌های آلوده و مواد سمی*
کار در محیط‌های آلوده به مواد سمی، گازهای آلاینده و مشتقات نفتی، شرایطی است که هر روز با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. این محیط‌ها، نه تنها خطرات فوری مانند انفجار و حوادث ناگهانی را دارند، بلکه بر سلامت بلندمدت کارمندان تأثیر می‌گذارند. بسیاری از کارمندان، پس از سال‌ها فعالیت در این محیط‌ها، با بیماری‌های لاعلاج و مشکلات جسمی روبرو شده‌اند که ناشی از تماس مداوم با مواد شیمیایی و سمی است.
*وضعیت سلامت و بیماری‌ها*
با توجه به شرایط فوق، می‌توان گفت که همه کارمندان نفت، به نحوی از بیماری‌های لاعلاج رنج می‌برند؛ بیماری‌هایی که نتیجه مستقیم یا غیرمستقیم کار در این محیط‌های خطرناک است. مشکلات ریوی، بیماری‌های پوستی، مشکلات کبدی و سایر بیماری‌های مزمن، بخش جدا ناپذیر از زندگی آنان شده است. این موضوع، نشانگر فداکاری و ایثار بی‌بدیل این قشر است که در محیط‌هایی کار می‌کنند که حتی تصور آن برای دیگران دشوار است.
*مقایسه حقوق و مزایای کارمندان نفت با دیگر اقشار*
وقتی به این شرایط سخت و طاقت‌فرسا توجه می‌شود، مقایسه حقوق و مزایای کارمندان نفت با دیگر اقشار جامعه، از جمله کارمندان بانک‌ها، فرهنگیان، و دیگر دولت‌مردان، بی‌انصافی است. شاید در ظاهر، حقوق این کارمندان بالاتر باشد، اما باید در نظر داشت که این حقوق، تنها بخش کوچکی از واقعیت‌های زندگی آنان را بازتاب می‌دهد. سختی کار، استرس‌های روحی و جسمی، خطرات جانی، و هزینه‌های درمان، هر کدام به اندازه کافی نشان می‌دهد که این حقوق، پاسخگوی زحمات و رنج‌های آنان نیست.
در مقابل، نیروهای نظامی و نیروهای مسلح، شبانه‌روز در خط مقدم دفاع از امنیت کشور، با کم‌ترین حقوق ممکن، اما با فداکاری بی‌نظیر، در مقابل تهدیدات و خطرات قرار دارند. این نشان می‌دهد که باید نگاه عادلانه‌تری در مورد حقوق و مزایای تمامی اقشار زحمت‌کش کشور داشت؛ چرا باید همیشه تنها کارمندان نفت و وزارت نفت در کانون توجه قرار گیرند، در حالی که دیگر بخش‌ها، شهرداری ها، سازمانهای اب وبرق …، کارمندان بانک‌ها و دیگر ادارات، در سکوت و بدون مقایسه و انتقاد، به وظایف خود ادامه می‌دهند؟
⬅️ ترازوهای شکسته؛ چگونه از شکافِ معیشت، آتشِ جبهه‌گیری می‌سازند؟
*اهمیت عدالت و انصاف در توزیع حقوق‌ها*
در این میان، نباید فراموش کرد که هر قشر و هر کارمند، با تمام سختی‌ها و زحماتش، در خدمت کشور است. کارمندان نفت، در سخت‌ترین شرایط آب و هوایی، در محیط‌های خطرناک، و در معرض آسیب‌های جسمی و روحی، تلاش می‌کنند تا انرژی مورد نیاز جامعه را تامین کنند. نیروهای نظامی، در مقابل، جان خود را در راه امنیت ملی فدا می‌کنند. فرهنگیان و معلمان، آینده‌سازان کشور، با تلاش شبانه‌روزی، نسل آینده را تربیت می‌کنند.
بنابراین، باید به جای رقابت و مقایسه ناعادلانه، بر روی اصلاح ساختارهای حقوق و مزایا تمرکز کنیم و عدالت را در توزیع امتیازات و امکانات، برقرار سازیم. این امر، نه تنها باعث رضایت و همبستگی بیشتر در جامعه می‌شود، بلکه روحیه کار و تلاش را تقویت می‌کند.
*پیشنهادات و راهکارهای عملی*
برای بهبود وضعیت، لازم است که مسئولان، با برنامه‌ریزی منسجم، ساختار حقوق و مزایای تمامی بخش‌ها را مورد بازنگری قرار دهند. باید ارزش واقعی هر فرد و نقش او در جامعه، در نظر گرفته شود و بر اساس آن، حقوق و مزایا تعیین گردد. همچنین، توجه به سلامت و رفاه کارمندان، ارائه خدمات درمانی مناسب و کاهش فشارهای روحی، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
⬅️ پایان دادن به مقایسه‌های زرد: رسانه‌ها نباید با تمرکز بر فیش‌های حقوقیِ یک گروه، به ایجادِ حسادتِ اجتماعی در گروه‌های دیگر بپردازند که گر چنین شود بازی کردن در زمین دشمنان قسم خورده این اب وخاک وملت ایران هستندشاید ندانسته با پخش کلیپ های تبیضی بی مورد باعث دودستگی ونفاق و دشمنی در میان جامعه و کارمندان واحدها و ادارات دیگر با همدیگر و برهم زدن نظم و آرامش جامعه می شوند که جا دارد با چنین شایعه پراکنی ها یی در سطح جامعه برخورد قضایی صورت گیرد.
⬅️ شفافیتِ مبتنی بر مدلِ کار: باید پذیرفت که حقوق در ایران، صرفاً بر اساس «ساعت کاری» نیست، بلکه بر اساس «میزانِ مخاطره»، «دوری از خانواده» و «مسئولیتِ اجتماعی» است.
⬅️ بازنگری کلی در ساختار معیشت: تا زمانی که تورم، ارزشِ واقعیِ کار را از بین ببرد، هر گروه از کارکنان، در مقایسه با گروهی دیگر، خود را مظلوم یا مستحقِ دریافتِ بیشتر می‌بیند.
در کنار این موارد بالا، باید فرهنگ تقدیر و احترام به زحمات تمامی اقشار، نهادینه شود. این امر، زمینه‌ساز اتحاد، همبستگی و ارتقاء روحیه ملی است. جامعه باید قدردان فداکاری‌های نیروهای نظامی، کارمندان نفت، فرهنگیان، و دیگر قشرهای زحمت‌کش باشد و این ارزش‌ها را در عمل نشان دهد.
*نتیجه‌گیری:*
در پایان، باید گفت که هر کارمند، در هر بخش و با هر سختی، نقش مهم و حیاتی در توسعه و پیشرفت کشور دارد. نباید تنها به مقایسه حقوق و مزایا بسنده کرد، بلکه باید ارزش و جایگاه واقعی هر فرد و هر نقش را در جامعه شناخت. کارمندان نفت، نیروهای نظامی، فرهنگیان و دیگر اقشار، هرکدام در جایگاه خود، با فداکاری و تلاش بی‌وقفه، آینده کشور را ساخته‌اند و باید قدرشان دانسته شود.
برای تحقق این هدف، نیازمند همدلی، عدالت و احترام متقابل هستیم. تنها در این صورت است که می‌توانیم جامعه‌ای عادلانه، متحد و قوی داشته باشیم و آینده‌ای روشن‌تر برای کشور رقم بزنیم.
۱ مرداد۱۴۰۵ خوزستان _اهواز
