به گزارش مهدی محمدزاده، خبرنگار اعزامی مجموعه خبری جهان اخبار از مرز بین‌المللی چذابه همزمان با فرارسیدن ایام اربعین حسینی، مرز بین‌المللی چذابه بار دیگر به یکی از باشکوه‌ترین جلوه‌های عشق، ایمان و وحدت امت اسلامی تبدیل شد؛ جایی که میلیون‌ها عاشق حضرت اباعبدالله الحسین (ع) از اقصی نقاط ایران و کشورهای مختلف، با گام‌هایی استوار و دل‌هایی سرشار از محبت اهل‌بیت (ع)، راهی سرزمین عشق شدند تا در بزرگ‌ترین اجتماع معنوی جهان حضور یابند.از نخستین ساعات بامداد، سیل مشتاقان حسینی در مسیرهای منتهی به مرز چذابه جاری بود. پیر و جوان، زن و مرد، کودک و سالمند، هر یک با نیتی خالص و قلبی لبریز از عشق، کوله‌بار سفر بر دوش داشتند و مقصدی جز کربلای معلی را نمی‌شناختند.در این مسیر دیگر قومیت، زبان، شهر و استان معنا ندارد. اینجا کسی نمی‌پرسد عرب هستی یا لر، بختیاری هستی یا فارس. کسی نمی‌پرسد اهل اهوازی، مشهدی، تهرانی، اصفهانی یا تبریزی. همه تنها با یک نام شناخته می‌شوند؛ زائر امام حسین (ع). چذابه در این روزها تنها یک مرز جغرافیایی نیست؛ پلی است میان دل‌های عاشق و حرم سیدالشهدا (ع). مرزی که در آن رنگ‌ها، لهجه‌ها و فرهنگ‌ها در دریای عظیم محبت حسینی به وحدتی مثال‌زدنی می‌رسند.در جای‌جای مسیر، پرچم‌های سرخ و سیاه «یا حسین» بر فراز موکب‌ها به اهتزاز درآمده‌اند. نسیم مرز، عطر چای تازه‌دم، اسپند، گلاب و نوای لبیک یا حسین را در هم آمیخته و فضایی سرشار از معنویت و اخلاص را رقم زده است.یکی از جلوه‌های کم‌نظیر این مسیر، حضور هزاران موکب مردمی است؛ موکب‌هایی که هر کدام روایتگر عشقی خالص به سیدالشهدا (ع) هستند.برخی موکب‌ها تنها با چهار ستون فلزی، سقفی پارچه‌ای و یک کلمن آب برپا شده‌اند، اما همان اندک امکانات نیز با چنان اخلاص و محبتی در اختیار زائران قرار می‌گیرد که ارزش آن با هیچ معیار مادی قابل سنجش نیست.در سوی دیگر، موکب‌های بزرگ با ده‌ها خادم، شبانه‌روز مشغول طبخ غذا، توزیع چای، قهوه، شربت، آب خنک، میان‌وعده و ارائه خدمات فرهنگی، درمانی و رفاهی هستند.اما آنچه همه این موکب‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد، نه وسعت امکانات، بلکه وسعت دل‌های خادمان آن است.اینجا هیچ‌کس خود را صاحب موکب نمی‌داند؛ همه خود را خادم زائران امام حسین (ع) می‌دانند و خدمت به زائر را افتخاری بزرگ‌تر از هر عنوان و مقامی می‌شمارند.خادمان با لبخندی صمیمی، ساعت‌ها زیر گرمای هوا ایستاده‌اند و بی‌وقفه از زائران پذیرایی می‌کنند؛ گویی تمام خستگی‌های دنیا در برابر لبخند یک زائر رنگ می‌بازد.در گفت‌وگو با خبرنگار جهان اخبار، یکی از خادمان موکب با چشمانی اشک‌آلود گفت:«تمام سال منتظر همین چند روز هستیم. شاید امکانات ما زیاد نباشد، اما هرچه داریم متعلق به امام حسین (ع) است. وقتی زائری یک لیوان آب از دست ما می‌گیرد و دعایی می‌کند، احساس می‌کنیم خداوند بزرگ‌ترین نعمت دنیا را نصیبمان کرده است. این خدمت برای ما معامله‌ای با دنیا نیست؛ افتخاری است که امیدواریم تا آخر عمر از ما گرفته نشود.»
خادم دیگری که از ساعات اولیه صبح مشغول پذیرایی از زائران بود، اظهار داشت:
«خستگی در این مسیر معنا ندارد. وقتی موج زائران را می‌بینیم که با عشق به سمت کربلا حرکت می‌کنند، انگار تمام توان تازه‌ای در وجودمان جاری می‌شود. ما باور داریم خدمت به زائران امام حسین (ع)، خدمت به خود حضرت است و هیچ سرمایه‌ای بالاتر از این نیست.»
یکی دیگر از موکب‌داران نیز در گفت‌وگو با خبرنگار جهان اخبار گفت:
«شاید بسیاری تصور کنند ما به زائران خدمت می‌کنیم، اما حقیقت این است که این زائران هستند که به زندگی ما برکت می‌بخشند. هر سال دعا می‌کنیم خداوند دوباره توفیق برپایی این موکب را نصیبمان کند. اگر تمام دارایی‌مان را نیز در این راه خرج کنیم، باز هم احساس می‌کنیم در برابر کرامت امام حسین (ع) کاری انجام نداده‌ایم.»
در طول مسیر، صحنه‌هایی به چشم می‌خورد که هر بیننده‌ای را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ نوجوانانی که کفش زائران را واکس می‌زنند، کودکان خردسالی که بطری آب میان زائران توزیع می‌کنند، سالمندانی که با وجود کهولت سن، افتخار خدمت را رها نکرده‌اند و خانواده‌هایی که تمام دارایی خود را وقف پذیرایی از عاشقان اباعبدالله الحسین (ع) کرده‌اند.
نوای صلوات، ذکر «لبیک یا حسین»، اشک‌های شوق زائران و پرچم‌های برافراشته، چذابه را به قطعه‌ای از بهشت تبدیل کرده است.
اینجا مسیر عشق است؛ مسیری که انسان‌ها را به هم نزدیک‌تر می‌کند، دل‌ها را از کینه‌ها می‌شوید و درس ایثار، وحدت، برادری و محبت را در عمل به نمایش می‌گذارد
