✍️احمد شریعتی

اینجا دشتِ حاصل‌خیز جایزان و جولکی است؛ جایی که روزگاری نه چندان دور، نبض زندگی با تپش‌های «مارون زلال» می‌زد. حافظه‌ی تاریخی این دیار پر است از تصویرِ پدربزرگ‌هایی که با ابتدایی‌ترین ابزار و با دستانی که بوی خاک و غیرت می‌داد، دل زمین را می‌شکافتند. آن‌ها با شاخ و برگِ درختان، راهی از مهربانیِ رودخانه به سفره‌های مردم می‌گشودند و «جوی بزرگ»، نه‌تنها یک نهر سنتی، که شاهرگِ حیاتِ نسلی بود که نه خشکسالی می‌شناخت و نه بخلِ طبیعت. مارون هرگز با ما غریبی نکرد؛ گندمِ زمستان و برنجِ تابستان، میراثی بود که از رود به خانه می‌آمد.

اما امروز، حکایتِ دیگری در جریان است. سال‌هاست که به بهانه‌ی «کم‌بارشی»، عطر برنج را از این خاک ربوده‌اند. فاجعه اما آنجاست که به نام «توسعه»، آن نهرِ سنتی و پرسخاوت را ویران کردند و حالا کانال‌های جدیدِ بتنی، مانند سدی میان مردم و حقِ طبیعی‌شان ایستاده‌اند. می‌گویند آب نیست، اما واقعیتِ پشتِ سدها، روایتِ دیگری دارد. پرسش تلخ‌تر اینجاست که وقتی امسال در سراسر استان کشت برنج انجام شده، چرا باید جایزان و جولکی از این حقِ طبیعی و دیرینه محروم بمانند؟ آیا عدالتِ آبی یعنی سهمِ برخی مناطق، شالی‌زارهای سبز باشد و سهمِ مردمِ این دیار، زمین‌های تشنه و حسرت‌زده؟

آقای حیات‌مقدم، نماینده مردم محترم جایزان و جولکی
شما با تکیه بر آرایِ همین مردمِ رنج‌دیده راهی بهارستان شدید. مردمی که به امیدِ دفاع از «حقِ آب و گل» خود، نام شما را بر برگه‌های رأی نوشتند. امروز باید از شما پرسید: سهمِ مردم جایزان و جولکی از صندلیِ نمایندگی چیست؟ وقتی سفره‌ها در تنگنای معیشت کوچک می‌شوند، چرا باید کشاورزِ ما از کشتِ محصولی که قوتِ غالبش است، محروم بماند؟

آقای صدریان، مدیرعامل آب و برق خوزستان؛
آمارها دروغ نمی‌گویند؛ سد بزرگ «تنگ تکاب» امسال دریاچه اش پر از آب است. پس این «ممنوعیت» با کدام خط‌کشِ عدالت اندازه‌گیری شده است؟ چرا باید در سالی که آسمان سخاوت به‌خرج داده، مدیریتِ شما با مردمِ این خطه راهِ «جفا» پیش بگیرد؟ آیا توسعه یعنی نابود کردنِ نظام‌های سنتی و جایگزینیِ آن با کانال‌هایی که فقط خشکی را به ارث می‌گذارند؟ وقتی امسال در نقاط مختلف استان، کشت برنج انجام شده و شالیزارها جان گرفته‌اند، محروم‌کردنِ جایزان و جولکی از کشت تابستانه، بیش از آنکه تصمیمی مدیریتی باشد، نشانه‌ای از تبعیض و بی‌عدالتی در توزیع حق‌آبه است.

امروز، میراثی که باید به دستِ فرزندانِ «دهه نودی» ما برسد، در میانِ کاغذبازی‌های اداری و تصمیماتِ پشت‌میزنشینان در حالِ احتضار است. کشاورزانی که بیل‌هایشان در انبارها زنگ زده، نه صدقه می‌خواهند و نه وعده؛ آن‌ها فقط سهمشان را از همان مارونی می‌خواهند که قرن‌ها با آن‌ها رفیق بوده است.

و اما جناب آقای دکتر موالی‌زاده، استاندار محترم خوزستان؛
چشمِ امیدِ این مردم به دستانِ اجرایی شماست. زمان برای «کشت تابستانه» رو به پایان است. این یک مطالبه‌ی فانتزی نیست؛ سخن از بقا و امید است. از شما درخواست می‌شود با ورودی فوری و قاطع، گرهِ این ممنوعیتِ غیرمنصفانه را باز کنید. اجازه ندهید در سالی که سدها لبریزند، قلب‌های کشاورزان جایزان و جولکی از ناامیدی ترک بردارد.

آقایانِ مسئول! بگذارید عطرِ برنج دوباره در دشت‌های ما بپیچد؛ پیش از آنکه خاطره‌ی شالیزار برای نسل بعدی، به افسانه‌ای دست‌نیافتنی تبدیل شود.