سعید مسعودی یکتا ✍️
فصل دوم مجموعه داستان‌های آموزش شهروندی
کوچه‌ای که زیر آوار مانده بود
صبح زود بود. سام همراه پدرش از کوچه‌ای در یکی از محله‌های اهواز عبور می‌کرد. چند روزی بود که خانه قدیمی یکی از همسایه‌ها در حال بازسازی بود. اما این بار چیزی توجه سام را به خود جلب کرد؛ گوشه خیابان پر از آجر، سیمان، گچ و تکه‌های سنگ شده بود.
سام پرسید: بابا، اینا چرا اینجا ریخته شده؟
پدرش گفت: احتمالاً نخاله‌های ساختمون رو همین‌جا خالی کرده‌اند.
سام با تعجب گفت: مگه خیابون جای نخاله‌ست؟
پدر لبخندی زد و گفت: نه پسرم. خیابان و پیاده‌رو متعلق به همه مردم است.
سام چند لحظه به کوچه نگاه کرد. مسیر پیاده‌رو تقریباً بسته شده بود. یک پیرمرد مجبور بود از کنار خیابان عبور کند و مادری هم برای عبور کالسکه کودک خود مشکل داشت.
سام گفت: پس چرا کسی جمعشون نمی‌کنه؟
پدر جواب داد: شهرداری برای پاکسازی و جمع‌آوری بسیاری از موارد اقدام می‌کند، اما اصل ماجرا این است که ما نباید از ابتدا نخاله‌های ساختمانی را در معبر عمومی رها کنیم.
سام کمی فکر کرد و گفت: یعنی اگر هرکس نخاله‌های خونه خودش رو توی خیابون بریزه، شهر پر از نخاله می‌شه؟
پدر گفت: دقیقاً، یک نفر شاید بگوید فقط چند کیسه خاک و چند تکه آجر است؛ اما وقتی همین رفتار را صدها نفر تکرار کنند، خیابان‌ها و محله‌ها دیگر جای زندگی راحت مردم نخواهند بود.
سام به تکه‌های آجر نگاه کرد و گفت: پس مشکل فقط زشت شدن کوچه نیست.
پدر گفت: نه، نخاله‌های ساختمانی می‌توانند مسیر عبور مردم و خودروها را مختل کنند، برای کودکان و سالمندان خطر ایجاد کنند، باعث آلودگی و بی‌نظمی شوند و حتی در برخی مواقع مسیر آب‌های سطحی را مسدود کنند.
سام این بار با دقت بیشتری به کوچه نگاه کرد.
در همان لحظه، کامیونی برای جمع‌آوری نخاله‌ها وارد کوچه شد.
سام لبخند زد و گفت: بابا، فکر کنم شهر تمیز فقط با کار شهرداری درست نمی‌شه.
پدر پرسید: پس با چی؟
سام جواب داد: با اینکه خودمون هم شهروند خوبی باشیم.
پدر لبخند زد.
آن روز سام فهمید که آموزش شهروندی همیشه در کلاس و کتاب اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی یک کوچه، یک توده نخاله و یک سؤال ساده می‌تواند به انسان یاد بدهد که شهر، خانه بزرگ همه ماست.
و از آن روز، هر وقت کسی می‌خواست نخاله ساختمانی را در کوچه یا خیابان رها کند، سام فقط به یک جمله فکر می‌کرد:اگر این خیابان خانه خودمان بود، باز هم نخاله‌ها را جلوی درِ خانه می‌ریختیم؟
نویسنده : سعید مسعودی یکتا
