«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»

*مقدمه*

جامعه‌ی ایران امروز در میانه‌ی تندبادِ حوادثِ اقتصادی، نبردی نابرابر را تجربه می‌کند. در حالی که ستون‌های معیشت مردم زیر فشارِ تورمِ افسارگسیخته، بی‌ثباتیِ لحظه‌ایِ قیمت‌ها و کمبودِ شدیدِ نقدینگی در حال فروپاشی است، عرصه‌ی ورزش بی خاصییت کشور خصوصا فوتبالیست های نچندان محترم و با خاصیت به ویترینی برای تحقیرِ طبقاتِ فرودست و متوسط تبدیل شده است. قراردادِ ۱۲۰ میلیارد تومانی برای یک فصل بازیِ فوتبال، تنها یک عدد نیست؛ یک زنگ خطر است؛ نشانه‌ای از شکافی عمیق میانِ واقعیتِ تلخِ جامعه و دنیایِ موازیِ سلبریتی‌هایِ بی‌درد.
این نوشتار به واکاویِ این ناهنجاریِ اجتماعی می‌پردازد که چگونه تزریقِ پول‌هایِ بادآورده به بدنه‌ی ناتوانِ فوتبال، بستری برای آشوب‌های ذهنی و اخلاقی در جامعه فراهم کرده است.

پارادوکسِ فقر و ثروت‌های بادآورده؛

وقتی کارمندی با مدرک عالی، سال‌ها در راهروهای اداری به امیدِ حداقل حقوقی برای گذرانِ زندگی می‌دود و پدری شرمسارِ سفره‌ی خالیِ خانواده‌اش در هیاهوی گرانی‌هاست، شنیدن ارقامِ نجومیِ قراردادهای فوتبالی نه یک اتفاق ورزشی، که یک آسیبِ اجتماعیِ عمیق است.
این بازیکنان فوتبالی که به مترسک‌های سرِ جالیز می مانند و اغلب با کمترین سوادِ آکادمیک و درکِ عمیقِ فرهنگی، تنها به واسطه‌ی یک توپ‌بازیِ ساده، به ثروت‌های کلان می‌رسند، و به موتورِ محرکه‌ی بی‌نظمیِ اجتماعی تبدیل شده‌اند که نمونه انها، کریمی، دایی و…
اینجاست که مشکل اصلی تنها پول نیست؛ مشکل، سبکِ زندگیِ دلقک‌مابانه‌ای است که این قشر در فضای مجازی و حقیقی ترویج می‌دهند. آن‌ها با نمایشِ تجملی و ابلهانه‌ی ثروت‌های بادآورده،هنجارهای اخلاقی را به سخره گرفته‌اند.
این جماعتِ بی‌دردِ مرفه که از ۴۷ سال پیش تاکنون یک مقام ساده آسیایی هم نداشته اند برای نظام و کشور واین مردم و بدون آنکه کوچک‌ترین مسئولیتی در قبالِ امنیتِ روانیِ جامعه داشته باشند، با رفتارهایِ هنجارشکنانه، ترویجِ بی‌شعوری در تعاملاتِ اجتماعی و دامن زدن به آشوب‌های ذهنی، الگویی کاذب برای نسلِ جوان می‌سازند. خروجیِ این سبکِ زندگی، پوچ‌گرایی و خشمِ نهفته در میانِ جوانانی است که می‌بینند تخصص و تعهد قربانیِ نمایش و دلال‌بازی شده است.
وقتی نقدینگیِ سرگردانِ کشور، به جای تزریق به تولید و صنعت، در جیبِ کسانی می‌رود که تنها هنرشان عوام‌فریبی و هیاهو و به معرض نمایش گذاشتن زندگی لاکچری و بریز بپاشهای غیر متعارف در فضای مجازی است، طبیعی است که بی‌ثباتی به هنجارِ جامعه تبدیل شود. این سلبریتی‌ها در پیتی که انگشت کوچیکه بازیکنان صاحب نام و باسبک بزرگ جهان هم نمی شوند با این رفتارهایِ دور از شأنِ انسانی، نظمِ فکریِ جامعه را به چالش کشیده و اعتمادِ عمومی را به یغما برده‌اند.

ضرورتِ ورودِ قاطعِ دستگاهِ قضا؛ مطالبه‌یِ عدالت در برابرِ تاراجِ بیت‌المال؛

اکنون زمان آن رسیده است که دستگاه قضایی، به عنوان پاسدارِ عدالت و حقوقِ عامه، به پرونده‌ی قراردادهای نجومی فوتبال ورود کند. این قراردادها دیگر حقوقِ یک ورزشکار نیستند؛ بلکه ظنِ قویِ پولشویی، اتلافِ بیت‌المال و تبانی‌هایِ سازمان‌یافته را تقویت می‌کنند.

۱. شفافیت گمشده‌ی این بازیِ کثیف:
چرا قراردادهایی که با بودجه‌های دولتی، نیمه‌دولتی یا خصولتی بسته می‌شوند، نباید شفاف باشند؟ چرا باید سقفِ دریافتیِ یک فوتبالیست با یک قلم، چندین برابرِ بودجه‌یِ پروژه‌هایِ عمرانیِ یک منطقه محروم باشد؟دستگاه قضا باید با ورود به اتاق‌هایِ دربسته، بررسی کند که آیا این اعدادِ نجومی، بر اساسِ کارشناسیِ دقیق است یا راهی برای بازگرداندنِ بخشی از این پول‌ها به جیبِ دلالان و مدیرانِ فاسد؟

۲. فسادِ سیستماتیک و فرار مالیاتی:
در حالی که کارمندِ و کارگران زحمتکشِ این مملکت پیش از دریافت حقوق، مالیاتش کسر می‌شود،بسیاری از این قراردادها با ترفندهایِ مالیاتیِ پیچیده، از زیرِ بارِ این مسئولیتِ قانونی فرار می‌کنند. آیا این بی‌عدالتیِ محض نیست؟ قوه قضاییه باید با همکاریِ سازمان امور مالیاتی، با هرگونه فرارِ مالیاتی در این قراردادها، برخوردی سخت و عبرت‌آموز داشته باشد.

۳. ورود به عنوان مدعی‌العموم:
این قراردادها نمادِ اشرافی‌گریِ مدرن هستند که امنیتِ روانیِ جامعه را هدف گرفته‌اند. وقتی جوانی بیکار و ناامید، ثروت‌های بادآورده‌ی کسانی را می‌بیند که حتی در ادبیات و تخصصِ ساده‌ی خود نیز ناتوان‌اند، دچار فروپاشیِ ذهنی می‌شود. قوه قضاییه باید بررسی کند که این نقدینگیِ سرگردان چگونه و با چه مجوزی از خزانه خارج و به جیبِ سلبریتی‌هایِ بی خاصیت و بی‌درد ریخته شده است.

آیا نظارتِ درستی بر هزینه‌کردهای باشگاه‌هایِ تحتِ حمایتِ دولت وجود دارد؟

*در خواست جمعی عمومی؛*

ورودِ قوه قضاییه به این رویه، مطالبه‌یِ برحقِ ملتی است که زیر بارِ فشارهای اقتصادی کمر خم کرده است. مردم از دستگاه قضا انتظار ندارند که فقط ناظرِ این ریخت‌وپاش‌ها باشد. انتظارِ جامعه، نظارتِ هوشمند ، شفاف‌سازیِ قراردادها و محاکمه‌یِ بانیانِ این فسادِ مالی است. اگر قرار است در جنگِ اقتصادی پیروز باشیم، باید ابتدا این موریانه‌هایِ مالی را که در ویترینِ فوتبال، منابعِ این کشور را می‌جوند، متوقف کنیم. والله که عدالت، به نامِ فوتبال، نباید در مستطیلِ سبزِ فساد ذبح شود.

*نتیجه‌گیری*

آیا فوتبال و در کل ورزش فوتبال وفدراسیون فوتبال این قدر می ارزد به نظر شما؟
فوتبالِ امروزِ ایران، دیگر یک ورزش نیست؛ بلکه یک شویِ سیاسی اقتصادی است که در آن، عدالتِ توزیعی قربانیِ منافعِ حلقه‌هایِ قدرت و ثروت می‌شود. تا زمانی که این ساختارِ فاسدِ قراردادها و این مدلِ مدیریتیِ رانتی حاکم باشد، نمی‌توان انتظار داشت که این سلبریتی‌هایِ توخالی شکم سیر وخالق پول های بی زبان باد آورده به مسئولیتِ اجتماعیِ خود بیندیشند.

آنچه بیش از همه نیاز است، بازنگریِ انقلابی در نظامِ پرداخت‌های کلان و پایان دادن به تقدس‌زداییِ کاذب از چهره‌هایی است که هیچ باری از دوشِ ملتِ تحتِ فشار برنمی‌دارند. جامعه‌ی ما بیش از آنکه به ستاره‌هایِ پوشالی و دلقک‌مآب نیاز داشته باشد، به تکریمِ کارگر، معلم، پزشک و مهندسی نیاز دارد که در سکوت، چرخ‌هایِ این کشور را می‌چرخانند. وقت آن رسیده است که این ویترین‌هایِ زرق‌ و برق‌دار را بشکنیم و به اصلِ عدالتِ اجتماعی بازگردیم؛
چرا که به وحدانیت خداوند قسم روا نیست که در بحبوحه‌ی جنگِ اقتصادی، خونِ ملت صرفِ نمایشِ سقوطِ اخلاق در مستطیلِ سبز شود آنهم مسطیلی که هیچ ارزشی برای مردم ایران تاکنون نیافریده و خلق نکرده است، و می توان با جرات گفت که اگر درب فوتبال وفدراسیون فوتبال تخته و گل مالیده شود که برای همیشه بسته بماند آب از آب تکون نخواهد خورد تازش هم این بسته شدن هزارو یک نفع وفایده برای کشور دارد.
۷شهریور ۱۴۰۵ خوزستان_اهواز