سعید مسعودی یکتا ✍️
زنگ مدرسه ، صدایی که یاد شهدای دانش‌آموز میناب را زنده کرد
امروز، چهارشنبه، وقتی در مراسم زنگ مدرسه ایستاده بودیم و به دانش‌آموزانی نگاه می‌کردیم که با شور و شوق راهی کلاس‌های درس می‌شدند، ناگهان یاد دانش‌آموزان شهید میناب در ذهنم زنده شد، کودکانی معصوم که می‌توانستند امروز در کنار دیگر دانش‌آموزان، پشت همین نیمکت‌ها بنشینند، درس بخوانند، بازی کنند و برای آینده خود رؤیا بسازند.
اما این کودکان، قربانی جنایتی شدند که آمریکا عامل مستقیم آن بود؛ کودکانی که به جای دفتر و کتاب، قربانی حمله و خشونت شدند و خانواده‌هایشان را برای همیشه در سوگ نشاندند.
آدم نمی‌تواند امروز در میان این همه دانش‌آموز، چهره‌های شاد و معصوم آنان را ببیند و از خود نپرسد:گناه این دانش‌آموزان چه بود؟گناه کودکی که باید صبح با کیف و کتاب راهی مدرسه شود چه بود؟ گناه خانواده‌ای که با هزار امید فرزندش را بدرقه می‌کند و چشم‌انتظار بازگشت اوست چه بود؟امروز، وقتی به دانش‌آموزان نگاه می‌کردیم، نمی‌شد به خانواده‌های دانش‌آموزان شهید میناب فکر نکرد. خانواده‌هایی که شاید هنوز با شنیدن صدای زنگ مدرسه، دیدن کیف و کتاب یک کودک یا مشاهده دانش‌آموزی در مسیر مدرسه، خاطره فرزند دلبندشان برایشان زنده می‌شود.
چه کسی می‌تواند درد پدر و مادری را تصور کند که فرزندش را برای آموختن علم راهی مدرسه کرد، اما در نتیجه اقدام آمریکا، دیگر او را ندید؟آمریکا، به‌عنوان عامل این جنایت، نه‌تنها جان کودکانی بی‌گناه را گرفت، بلکه قلب خانواده‌هایی را شکست که تمام امیدشان به آینده فرزندانشان بود. این دانش‌آموزان می‌توانستند امروز زنده باشند؛ می‌توانستند درس بخوانند، بزرگ شوند و آینده خود و کشورشان را بسازند.
زنگ مدرسه امروز برای ما فقط یک صدای معمولی نبود؛ صدایی بود که در کنار شادی دانش‌آموزان، خاطره تلخ شهدای دانش‌آموز میناب را نیز زنده کرد. صدای زنگی که به ما یادآوری کرد مدرسه باید محل امنیت، آرامش، آموزش و امید کودکان باشد، نه جایی که کودکان بی‌گناه قربانی خشونت و حمله شوند.
یاد و نام شهدای دانش‌آموز میناب را گرامی می‌داریم و به خانواده‌های داغدار آنان ادای احترام می‌کنیم. امیدواریم هیچ خانواده‌ای دیگر شاهد پرپر شدن فرزندش نباشد و هیچ دانش‌آموزی به جای نشستن پشت نیمکت مدرسه، قربانی جنگ و خشونت نشود.
در پایان، صمیمانه از مدیر محترم دبستان آسیه یک، معاونین گرامی، معلمان عزیز و تمامی عوامل این مدرسه که با تلاش، همراهی و دلسوزی خود کمک کردند مراسم زنگ مدرسه به بهترین شکل برگزار شود، تشکر و قدردانی می‌کنم.
امروز زنگ مدرسه به صدا درآمد؛زنگی برای زندگی، برای علم، برای آینده و برای کودکانی که حق دارند زنده بمانند، درس بخوانند و رؤیاهایشان را زندگی کنند.
نویسنده:سعید مسعودی یکتا
چهارشنبه ۱۴۰۵/۰۷/۰۱
دبستان آسیه یک شهرک رزمندگان
