خوزستان، تجلی‌گاه ایثار؛ روایتی از روزهای آغازین نبرد و مقاومت

اشتراک گذاری مطلب:

لینک کوتاه مطلب:

کد خبر: 52039

تاریخ انتشار: ۷ مهر ، ۱۴۰۵

خوزستان، تجلی‌گاه ایثار؛ روایتی از روزهای آغازین نبرد و مقاومت

به قلم: عبدالحسین کلانتری پور

بسم الله الرحمن الرحیم. الحمدلله رب العالمین. ایام گرامیداشت هفته دفاع مقدس، فرصت مغتنمی است تا بار دیگر دفتر خاطرات آن روزهای پرالتهاب و حماسه‌ساز را ورق بزنیم؛ روزهایی که یادآوری آن‌ها برای نسل امروز، درس‌آموز و الهام‌بخش است.

شهریورماه سال ۱۳۵۹، ارتش بعثی صدام با حمایت‌های همه‌جانبه مستکبران جهانی، هجومی وحشیانه را به خوزستان و نوارهای مرزی ایران آغاز کرد. در آن برهه که بنده نوجوانی هفده‌ساله بودم و در اهواز حضور داشتم، شاهد پیشروی دشمن تا پنج کیلومتری این شهر بودم. شرایط بسیار دشوار بود؛ ارتش به تازگی پاکسازی شده بود، سپاه پاسداران نهادی نوپا به شمار می‌رفت و نیروهای مردمی و بسیج هنوز انسجام و سازماندهی نظامی منسجمی نداشتند. در این میان، مساجد با تکیه بر فرموده تاریخی حضرت امام خمینی (ره) که «مساجد سنگر است»، به پایگاه‌های اصلی ساماندهی نیروها تبدیل شدند. بسیجیان در مساجد مستقر شدند و همین تشکل‌های مردمی با دستان خالی اما دل‌هایی سرشار از ایمان، توانستند در برابر دشمن تا بن دندان مسلح ایستادگی کنند.

حضرت امام (ره) در همان روزهای نخست، با آرامش و صلابت الهی خود فرمودند: «دزدی آمده سنگی انداخته و در رفته است.» این کلام، روحیه مضاعفی به ملت بخشید. ایشان همواره از رشادت‌ها، پایداری‌ها و ازجان‌گذشتگی‌های مردم خوزستان و سراسر کشور تجلیل می‌کردند و در وصف ایستادگی این خطه فرمودند: «خوزستان دِین خود را به اسلام ادا کرد.»

یکی از تلخ‌ترین واقعیات آغاز جنگ، کارشکنی‌ها و خیانت‌های ابوالحسن بنی‌صدر، فرمانده کل قوا در آن مقطع بود. او از تحویل اسلحه و مهمات به نیروهای مردمی و مدافعان خودداری می‌کرد. با این حال، به لطف پروردگار و عنایات حضرت ولی‌عصر (عج)، مردم با دست خالی مقاومت کردند و تمام کشور برای دفاع به پا خاست. ما در اوج تحریم‌ها می‌جنگیدیم؛ در حالی که حدود هشتاد کشور با دلارهای نفتی و حمایت‌های لجستیکی، تسلیحاتی و سیاسی، ماشین جنگی صدام را تجهیز می‌کردند. این تقابل نابرابر، بی‌شباهت به حمایت‌های همه‌جانبه امروزِ استکبار از رژیم صهیونیستی نیست. دشمنان ما در آن زمان، خدا و امام زمان (عج) را نداشتند، اما رزمندگان ما به سلاح ایثار، شهادت‌طلبی، جوانمردی و شجاعت مجهز بودند.

در آن روزها، فرماندهان ما غالباً جوانانی کم‌سن‌وسال اما با روحیاتی بزرگ بودند. شهید والامقام محمد جهان‌آرا، در بحبوحه خطر سقوط خرمشهر، جمله بی‌نظیر و تکان‌دهنده‌ای فرمود که: «اگر شهر سقوط کرد، آن را دوباره فتح می‌کنیم؛ مراقب باشید که ایمانتان سقوط نکند.» این نگاه مکتبی، رمز ماندگاری و پیروزی ما بود.

در کنار تمام این مجاهدت‌ها، نقش بی‌بدیل حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در آن دوران هرگز از یادها نخواهد رفت. ایشان که در اوایل انقلاب مسئولیت‌های خطیری چون نمایندگی حضرت امام در شورای عالی دفاع، نمایندگی مردم تهران در مجلس و امامت جمعه تهران را بر عهده داشتند، با حضور مستمر و میدانی در جبهه‌ها و سخنرانی‌های پرشور خود در اهواز و سایر مناطق عملیاتی، لنگرگاه آرامش و امید رزمندگان بودند.

امروز با گذشت سال‌ها از آن حماسه عظیم، تاریخ بار دیگر در حال تکرار است؛ اما با این تفاوت که ایران اسلامی اکنون در اوج اقتدار و قدرت قرار دارد و با تکیه بر همان فرهنگ مقاومت، آماده خنثی‌سازی هرگونه توطئه و تهدیدی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *