یاداشتی بر تقدیر ریاست‌جمهوری از مدیر آتش‌نشانی اهواز؛ آتش‌نشانان چه سهمی از این مدال دارند؟
به قلم: صالح محمدیان
خبر رسید. مدیر آتش‌نشانی اهواز، به‌عنوان مدیر نمونه، مورد تقدیر ریاست‌جمهوری قرار گرفت. بابت عملکرد در ایام جنگ.
چه خبر خوبی. چه افتخار بزرگی. اما در همین لحظهٔ افتخار، یک سؤال ساده از دلِ سازمان بیرون می‌زند: آتش‌نشانان چه سهمی از این مدال دارند؟
در پادگان‌ها، ضرب‌المثلی رایج است که فرماندهان، بدو ورود سربازان، آن را گوشزد می‌کنند: «تشویق برای یک نفر، تنبیه برای همه.»
اگر یک سرباز خطا کند، کل گروهان تنبیه می‌شود. و اگر تشویقی باشد، فقط یک سرباز. همان که به چشم فرمانده آمده.
حالا انگار همین ضرب‌المثل، در آتش‌نشانی اهواز، به قانون تبدیل شده است. پرسنل، در بحران، همه تنبیه شدند. با حقوق معوقه. با حق جنگ پرداخت‌نشده. با بی‌اعتنایی. و مدیر، در همان بحران، تشویق شد. با مدال. با تقدیرنامه. با عکس روی سکو.
آتش‌نشانی که در آن روزها، زیر باران موشک و بمب ایستاد، آتش‌نشانان بودند.
کسانی که شبانه‌روزی در ایستگاه‌ها ماندند. کسانی که خودشان را سپر کردند تا شهری نسوزد. کسانی که شهید دادند. مجروح دادند.
اما مدال، به یک نفر رسید. به مدیری که شاید در اتاق مدیریت نشسته بود و گزارش‌ها را می‌خواند.
باید پذیرفت که در این ساختار، افتخارات هم مثل بودجه‌ها تقسیم می‌شوند: یک سهم برای مدیر، و هیچ سهمی برای پرسنل. مدیر می‌رود روی سکو می‌ایستد، عکس می‌گیرد، تقدیرنامه می‌گیرد. و پرسنل، در ایستگاه می‌ماند، با همان حقوق معوقه، با همان حق جنگ پرداخت‌نشده.
این تقدیر، پرسش جدی را پیش می‌آورد: سهم نیروهای عملیاتی از این دستاورد چیست؟
مدیر محترم، تبریک می‌گوییم. اما در همین لحظه، از شما می‌خواهیم شفاف‌سازی کنید. بگویید پرسنل آتش‌نشانی، از این موفقیت، چه چیزی به دست آوردند؟ آیا حق جنگ‌شان پرداخت شد؟ آیا پاداش ایام بحران به آن‌ها رسید؟ یا فقط یک تقدیرنامه برای دفتر مدیریت صادر شد؟
اگر پاسخ این سؤال‌ها روشن نباشد، آن وقت این نشان، فقط یک افتخار شخصی است. نه یک دستاورد سازمانی.
آتش‌نشان، در آن روزها، برای مدال نجنگید. برای شهر جنگید. برای مردم. و حالا، اگر همان شهر، برایش فقط یک تقدیرنامه برای مدیرش داشته باشد، این یعنی چه؟ یعنی فداکاری، فقط در سطح مدیران ارزش دارد.
باید پذیرفت که در این ساختار، تقدیرها همیشه بالارو حرکت می‌کنند. از پایین به بالا. از پرسنل به مدیر. اما حقوق و مزایا، همیشه پایین‌رو می‌آید. از بالا به پایین. و آن پایین، جایی است که پرسنل ایستاده‌اند.
از مدیریت سازمان آتش‌نشانی اهواز می‌خواهیم: گزارش شفاف ارائه کنید. بگویید این تقدیر، چه دستاوردی برای پرسنل داشت. اگر حق جنگ پرداخت شده، سندش را منتشر کنید. اگر نشده، بگویید چرا.
مدال، برای یک نفر است. اما افتخار، برای یک سازمان. و اگر آن سازمان، نادیده گرفته شود، آن مدال، فقط یک تکه فلز است. بدون ارزش. بدون افتخار.
آتش‌نشان، در روزهای سخت، مدال نخواست. فقط خواست که دیده شود. اما حالا که مدال آمده، فقط یک نفر دیده می‌شود.
و این، بزرگ‌ترین ظلم به کسانی است که هنوز، در ایستگاه‌ها، منتظر حقشان هستند.
در آتش‌نشانی اهواز، این ضرب‌المثل، حالا یک قانون نانوشته است. پرسنل، تنبیه شدند. مدیر، تشویق شد. و عدالت، در ایستگاه، جا ماند.
