حاج علی روستازاده‌ای از دیار زاگرس

نوشته‌ای اجمالی بر سرگذشت سردار شهید علی نوری ممبینی به بهانه بیست و ششمین سالگرد شهادتش

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

روستازاده‌ای که عمر کوتاه او به بلندای تاریخ یک قوم بود؛ در فقر مطلق خانواده هیچ چیز جلوی او برای رسیدن به آرمان‌هایش را نگرفت. علی‌رغم زندگی سخت، به دور از خانواده به تحصیل ادامه داد.

حاج علی مردی که کوه‌های سر به فلک کشیده کردستان تا صحرای بی‌آب و علف جنوب را در دفاع از میهن زیر پا گذرانید.
معلمی که ندای حق عدالت را در مبارزه با طاغوت دوران شروع، با فعالیت در جهاد سازندگی و زدودن چهره محرومیت از روستاها ادامه و در دفاع از مرز و ناموسش جان خود را فدا کرد.

صحبت‌های زیادی از او شنیدم، اینکه می‌گویند در کردستان پس از اتمام مهمات با دست خالی و تنها با سنگ با دشمن جنگیدند تا نیروی کمکی رسید، دیگری از سخنرانی‌های او در جذب نیرو برای دفاع گفت، کسی دیگر از تلاش‌هایش برای آگاهی مردم از ظلم ظالمان می‌گفت؛ در دیدار خانواده شهید در کوه‌های صعب‌العبور افتاد و کمرش آسیب دید و مدت‌ها در بستر افتاده بود، خانواده شهدا او را از خود می‌دانستند.

در مطالعه سرآمد بود، سخنرانی‌های کوبنده، صریح و سریع او زبانزد بود. دوست و فامیل، پیر و جوان، هر عقیده و مرام سیاسی به او علاقه‌مند بود تا حدی که در طول زندگی‌ام هرکسی با من روبرو شد می‌گفت: من صمیمی‌ترین دوستش بودم؛ که این موضوع مرا متوجه این موضوع کرد که او با همه گرم و صمیمی بود. کمتر از انگشتان یک دست شنیدم که در خصوص او محکم سخن نگویند.

از گردان سلمان مسجد‌سلیمان تا گردان حضرت رسول ایذه، از روستاهای باغملک تا هفتکل، از رامهرمز تا بهبهان و اهواز مرتبا در تکاپو بود.
فعالیت‌های او به حدی زیاد بود که گاهی اوقات با خود می‌گویم، شبانه‌روز او چند ساعت بود؟
هیچ‌گاه به دنبال شهرت نبود، علی‌رغم اینکه حتی تمثال او همانند گذشته، زادگاهش را آذین نداده، ولی هر روز بیشتر از پیش بر زبان‌ها و در قلوب انسان‌های آزاده حضور دارد.
نمونه کاملی از أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ بود که نامش نیز همچنان همان نقش را دارد.
باشد که رهرو باشیم.

شادی روح شهدا صلوات

محمد نوری ممبینی