عقربه‌های ساعت که ظهر چهارشنبه ۲۲ مرداد ماه را نشان داد در دلم دلهره‌ای احساس کردم؛ انگار ساعت همین جا و در همین لحظه ایستاده و قصد حرکت ندارد… خبر رحلتش که رسید باور نکردم و گفتم الان است که باز تکذیب کنند و دلم آرام و قرار بگیرد ولی گویا هر چه می‌گذشتیم بر حجم پیامهای تسلیت افزوده می‌شد!
لبخند عکس‌هایش و نگاه نافذش در کنار دانش آموزان و زیر بیرق اباعبدالله (ع) همه جا پر شده بود. برای همه حاج محمد سلامات هم دوست بود و هم برادر، هم محرم اسرار بود و هم ملجأ مشکلات!
سلامات همیشه بوی کربلا می‌داد، همیشه زائر بود و یازده ماهی که در کربلا نبود، دلش اما جَلد بین‌الحرمین و آشپزخانه کوچکی بود که در آن غذای نذری برای زائران می‌پخت.
کوچه‌های شارع القبله هنوز صدای “هله بزوار اباعبدالله (ع) ” و “هله بزوار ابوالسجاد” ، حاج محمد را به خاطر دارند و به خوبی به یاد می‌آورند آن لحظاتی را که در گوشه‌ای از موکب، نجوای “اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد” را سر می‌داد.
حالا که روح ملکوتی‌اش به فردوس اعلا پر کشید به خوبی می‌توانم این کلام حضرت امام علی علیه السلام را تعبیر کنم که فرمودند: «خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَهً إِنْ مُتُّمْ مَعَهَا بَکَوْا عَلَیْکُمْ وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَیْکُمْ؛ با مردم چنان رفتار نمائید که اگر در آن حال مردید بر شما بگریند، و اگر زنده ماندید خواهان معاشرت با شما باشند.»
محمد سلامات بیش از آنکه یک دوست یا همکار باشد، الگویی ارزشمند برای انسانیت، تقوا و اخلاص برای همگان بود.
یادش گرامی و راهش پر رهرو
محمدرضا سلمانی عبیات
روزنامه جهان اخبار
