اسماعیل عبدی مکوند
آموزش و پرورش، جایی که باید مأمن آرامش، رشد و تعالی باشد، در دوران مدیریت جناب حبیبی، بیش از هر زمان دیگری گرفتار تلاطم و تنش شد. مدیری که نه با نگاهی اصلاح‌گر، که با روحیه‌ای خشن و بی‌اعتنا به اصول انسانی و آموزشی، این نهاد حساس را به عرصه‌ای برای سرکوب، پرونده‌سازی و تخریب نیروهای متخصص تبدیل کرد.
بی‌گمان، هر مدیری در پایان دوران مسئولیت خود باید کارنامه‌ای از دستاوردها و اصلاحات مثبت داشته باشد. اما در پرونده‌ی مدیریت کوتاه‌مدت و پرتنش جناب حبیبی، تنها یک اقدام شاخص و کم‌سابقه به چشم می‌خورد:
پرونده‌سازی‌های گسترده علیه فرهنگیان، کارشناسان، مدیران و مؤسسان مدارس غیرانتفاعی!
آموزش و پرورش؛ قربانی سوءمدیریت و سرکوب اندیشه‌ها
در تمام دوران‌هایی که آموزش و پرورش خوزستان، مدیران مختلفی را تجربه کرده است، هیچ مدیری به اندازه‌ی حبیبی و تیم سرسپرده‌ی او، آرامش روانی فرهنگیان و نیروهای آموزشی را نشانه نرفت.
– صدور بی‌رویه‌ی احکام و ارجاع فوری به هیئت بدوی، بدون رعایت اصول دادرسی اداری
– برگزاری جلسات فرمایشی شورای نظارت بر مدارس غیردولتی، بدون حضور مؤسسان مدارس و بدون فرصت دفاع از خود
– سرکوب هرگونه نظر کارشناسی، جایگزین کردن چاپلوسی و تملق به‌جای تخصص و تجربه
– آمارسازی‌های غیرواقعی و ارائه‌ی گزارش‌هایی که هیچ نسبتی با وضعیت حقیقی آموزش و پرورش استان نداشتند
حبیبی ادعای مبارزه با فساد داشت، اما فساد را در کنار خود می‌دید و نادیده می‌گرفت. او دشمنان خیالی ساخت، فرهنگیان را تحت فشار گذاشت، متخصصان را کنار زد و نیروهای غیرمتعهد و ضعیف را در پست‌های حساس منصوب کرد.
مدیریتی که ترس و اضطراب را به جای آرامش نشاند
شرط لازم برای شکوفایی و رشد نظام آموزشی، برقراری آرامش و امنیت روانی در میان معلمان، مدیران و دانش‌آموزان است. اما حبیبی، نه‌تنها این بستر را فراهم نکرد، بلکه آموزش و پرورش را به میدان جنگی دائمی تبدیل کرد؛ جنگی که قربانیان آن، فرهنگیان متعهد و فرزندان این سرزمین بودند.
معلمان و مدیران مدارس، به جای تمرکز بر آموزش و تربیت، نگران احضاریه‌ها، تهدیدها و احکام ناعادلانه بودند. فضای خلاقیت و نوآوری، جای خود را به ترس و محافظه‌کاری داد. فرهنگیان استان، به جای آنکه دغدغه‌ی ارتقای کیفیت آموزش را داشته باشند، درگیر این بودند که چه زمانی نوبت آنان خواهد شد تا قربانی تصمیمات نادرست شوند.
مدیری که نیامده، خاطره‌ای تلخ شد
حبیبی، مدیری بود که به اشتباه در رأس این نهاد حساس قرار گرفت. مدیری که هیچ شناختی از روانشناسی مدیریت و تعامل انسانی نداشت، هیچ گامی برای بهبود وضعیت آموزشی برنداشت، و تنها میراثش، اضطراب و سردرگمی در سیستم آموزش و پرورش خوزستان بود.
اما آیا تنها او مقصر بود؟ خیر. مقصر اصلی، کسانی بودند که تصمیم گرفتند این فرد را برای چنین جایگاهی برگزینند. کسانی که با تصمیمات نادرست خود، باعث شدند فردی بی‌تجربه و فاقد مهارت‌های مدیریتی، مسئولیت آینده‌ی فرزندان این استان را به‌دست بگیرد.
نگاهی به آینده؛ مدیریتی متفاوت، رویکردی نوین
اکنون که دوران تلخ آن مدیریت سپری شده، فرصتی فراهم شده تا نگاهی به آینده داشته باشیم. مدیری که جایگزین شده است، باید از این تجربه‌ی تلخ درس بگیرد و بداند که آموزش و پرورش، جایی برای آزمون و خطای مدیریتی نیست.
آموزش، بستری لطیف و حساس است، که تنها در فضایی آرام، مبتنی بر تخصص و شایسته‌سالاری، شکوفا خواهد شد. امید که با مدیریت جدید، چاپلوسی و تملق جای خود را به تفکر و تخصص بدهد، امنیت روانی فرهنگیان بازگردد، و عدالت جایگزین تبعیض و سرکوب شود.
باشد که این تجربه‌ی تلخ، چراغ راهی برای آینده باشد، تا دیگر هیچ‌گاه، آموزش و پرورش خوزستان گرفتار چنین اشتباهاتی نشود.
