آدمی، ترسیم گر بسیاری از صحنه هاست.حس گرا و عاطفه پذیر است.مناظری را قشنگ و بعضی را زشت بر می شمارد.برای تمام واژه های خویش، این چنین تصوری دارد.بدیهی است که درون آدمی با پذیرش یا عدم پذیرش نمادهای دنیوی،نسبت به آن ها عکس العمل نشان می دهد.آنجایی که می پسندد، گرایش می یابد و هر زمانی که زشت شمارد،آن را کنار می زند.در مورد تمام مراحل زندگی این عمل صوت می گیرد .
این انسان است که زیبایی را ترسیم و برای آن، نشان تعیین می کند.مهم، نگاه آدمی به صحنه ها و رویدادهای زندگی است.تفسیری که از زشتی حاصل می شود، نوعی کنار کشیدن و عدم وابستگی و دوری به وجود می آورد . آنجایی که قشنگی را می یابد، برای آن، جذابیتی درک می کند که او را به سمت هدف می کشاند.
در چنین شکلی، زنده بودن و زندگی کردن هم معنایی خاص می یابند.قشنگی در زنده بودن یا زندگی کردن؟کدامیک را می توان مورد نظر قرار داد؟بدیهی است که نوع نگاه و زاویه ی دید آدمی، بسیار مهم تلقی می گردد.
زیبایی همان خوبی هاست.آدمی خوبی ها را نوعی آرامش دهی می داند و ذاتا از بدی ها گریزان است.صحنه ای را که بد تفسیر می کند، خواهان تکرار آن نیست.زندگی زیباست.این تصور نشان می دهد که آدمی برای زندگی کردن، معنایی خاص داراست.وقتی زنده بودن را با زندگی کردن کنار هم قرار می دهد و در زنده بودن، انواعی از زجرها را تجربه می نماید لذا، زنده بودن برای او قشنگ نمی شود.پس، زنده بودن، آمال نیست.اساسی برای ماندن است اما لذتی در آن متصور نمی گردد.بر مبنای نیکو بودن زندگی،آدمی در تلاش برای ادامه است.
بنابراین، چون زندگی جمیل است پس، باید ادامه یابد.آدمی برای رسیدن به منظورهای خویش با آسایش و آرامش، جهتی را انتخاب می کند تا او را با خوشی توام نماید.آدمی برای زیبندگی دنیا تلاش می نماید.قصد دارد تا بهترین ها را داشته باشد و جون به دست می آورد پس، زندگی کردن را بر زنده بودن ترجیح می دهد.
اهداف بلند زندگی نوعی شایستگی را ایجاد می کند که همان رضایت درونی فرد از آن است.در کنار آن، زنده بودن فقط محدودیت های حیات را نشان می دهد.گرچه راه می رود اما زیبا نمی بیند.گرچه در میان جمع است اما با آن نیست.
زندگی زیبا در مقابل زشت بودن است.نگاه زیبا به دنیا برای هر فرد نشان دهنده ی زندگی کردنی است که برای او آسایش دهنده است.از درون رضایت می یابد و از زندگی کردن خویش استفاده ها می برد.
خوش نمایی دنیا تاثیر بسزایی در انتخاب راه های زندگی دارد.از همین طریق است که او را زنده یا در حال زندگی کردن خوانند.خوشگل دیدن برای هر فرد نشان دهنده ی لذت بردن است.انسان به طور سنتی و ذاتی زیبا پذیر است.اگر جنگلی برای او جذابیت دارد به دلیل زیبا بودن آن است.آبشار را با تمام خطراتی که در سقوط دارد می پذیرد زیرا زیباست.
بنابراین، میان زیبایی و ادامه ی زندگی رابطه است.آدمی نیکوست و دوست دارد که نیکو بماند.اگر در این فضا باشد، زندگی کردن را تجربه می کند اما اگر ضد این وجود داشته باشد، هیچ آرامشی را در خود نمی یابد بنابراین، تابع جبر می گردد و مجبور به زنده ماندن می شود.زنده ماندن در این شکل، تنها ایجاد امکانات محدود و مشابه با حیوانات نمودن است.جمیل بودن و جمیل خواستن معنایی خاص به روند زندگی می دهد.
قشنگی، کلمه ای موثر در انتخاب راه هاست.زیبایی با تعدد معنایی که دارد، جذابیت خاصی را به وجود می آورد.هر روز را با طراوت آغاز نمودن، نشان دهنده ی زندگی کردن است.فرد، شب را می خوابد اما صبح را نیز با خوش دیدن، شروع می کند.این چنین وضعیتی برای افراد زنده نیست.آن ها دنیا را تاریک و زجر را عملی اساسی، برای بودن می دانند.مانند گرفتار شدن در باتلاق های مصنوعی اند که هر چه تلاش می کنند، از آن خلاصی نمی یابند.زیبارویان را دیدن، برای افراد،خوشی می آورد.تمام دنیا را زیبا دیدن، برای او، روشنی توام با رضایت را آوردگاه می شود که از زنده های متحرک، متفاوت می سازد.
زیبایی با تاثیری که بر نوع بشر دارد، او را به سمت زندگی کردن سوق می دهد.زندگی زیباست زیرا آدمی قشنگ و زیبا است و تمایل به حفظ آن دارد.در دنیای قشنگ، ماندن، صواب کار است.
حسن و جمال یافتن در دنیای امروز، برای نوع بشر زندگی سازی به همراه می آورد.ظرافت و طراوت، موثر بر نوع حرکت آدمی، برای رسیدن به اهداف متعالی است.وقتی دنیا برای او وجاهت داشته باشد پس، ترسیمی زیبا از آن برای خود به وجود می آورد که زنده بودن را تنها مقدمه ای برای لذت بردن بر می شمارد.تمام صحنه های تماشایی برای بشر، ماندگاری و دیدن ها را ایجاد می کند.پس به حاشیه نمی رود.زنده بودن برای او در کناری نشستن و منتظر مرگ ماندن محسوب نمی گردد.زندگی زیباست پس باید ان را استمرار بخشید.این زیبایی از زیبایی های متعددی که در دنیای امروز وجود دارند، حاصل می شود.شیک بودن آدمی نشان از زیبا دیدن زندگی است.صحنه های زندگی مطبوعند پس زندگی کردن نیز قشنگ است.
زیبایی، زندگی را معنا می بخشد و زنده بودن را از انسان ها به حاشیه می کشاند.باید زندگی کرد و زنده بودن را با زندگی معنا دار نمود.
