انسان دارای احساس و عاطفه است.گرچه هر دو یکی نیستند اما می توانند حالات آدمی را از درون به بیرون منعکس کنند.
بسیاری، حس را همان عاطفه می دانند در حالی که این چنین نیست.منظور اصلی از حس همان احساسات پنجگانه است که هر انسان سالمی داراست.البته در این میان اشتراک میان حیوان و انسان نیز قابل قبول است.حس بینایی،شنوایی،لامسه،بویایی و چشایی از جمله ی احساسات آدمی است که هر یک بیانگر نوعی توانایی است.
سالم بودن در این میان، حرف اول را می زند.تفاوت میان انسان ها نیز قابل قبول است.یکی بویایی قوی تری دارد و دیگری چشایی ضعیفی را داراست.
در حیوانات و به منظور بقا،بعضی از احساسات آن ها قوی تر و کارسازتر هستند.بویایی، کمک موثری برای یافتن غذا می کند.بنابراین نمی توان عاطفه را با احساس یکی دانست.
درد و رنج که حالتی مشخص و گاه نامشخص دارد، در هر دو بعد،قابل بررسی است.آن که می سوزد،با احساس پنجگانه ی خود درک می کند.آتش، پوست را مورد حمله قرار می دهد پس، درد را منعکس می کند.روابط عصبی، بیشترین نقش را داراست.در بو نیز همین وضعیت قرار دارد.چنین استفاده ای از احساس را می توان ظاهری و مشخص دانست اما در مورد عاطفه،وضعیت متفاوت است.
حالاتی که با توانایی های درونی در ارتباط است و فرد را دچار شادی یا درد می کند.غم و اندوه یا شادمانی که هر یک می توانند درون آدمی را مورد تهاجم قرار دهند.گویا میان آدم و سایر حیوانات در این زمینه تفاوت هاست.از این نظر است که بررسی حالات آدمی را می توان در دو شکل ظاهری و باطنی یافت.آن جایی که احساسات موثرند و در حالاتی که عواطف مداخله گر می شوند.
در مورد انسان و چگونگی زیستن می توان هر دو را مورد نظر قرار داد با این توضیح که والاترین آن ها، همان عواطف انسانی هستند که معرف نوع بشر می باشند.
رنج ناشی از مسائل عاطفی، موثرترین عامل در شناخت انسان و میزان رشد اوست.آن که می بیند اما بینا نیست همانند همان کسی است که غم دیگران را می بیند اما در درون وارد نمی کند.
کسانی که زنده اند می بایست مانند سایر انسان ها باشند.آینده را درک کنند و برای بهزیستی خود شادمانی را خواستار باشند.گویی زندگان، فقط، جسمانی متحرکند که عواطفی رشد نیافته دارند و عکس العملی برای تحرک در خود نمی بینند.
چنین وضعیتی باعث می شود که غم دیگران را در درون خویش نیابند و بدین شکل، از دنیای بشریت فاصله گیرند.زنده اند اما نه مانند سایر انسان ها،که یکه و تنها هستند.
در مقابل، انسان هایی که زندگی کردن را خواستارند، دارای رشدی قابل قبول در پالایش عواطف می باشند.غم و غصه ی دیگران را در خود موثر بر می شمارند و عکس العمل نشان می دهند.کوشش های آن ها دارای ابعاد انسانی است و خیرینی برای بهتر زیستن دیگرانند.این را خواستاری خود می یابند و بدین سان می کوشند تا رنج دیگران را درد خود بدانند و اقدام کنند.پس، متحرک و هدفمند وارد فعالیت ها می شوند و روند زندگی را بهتر و بهتر می کنند.

آن ها،بر کسی ظلم وارد نمی کنند که برای رهایی دیگران از ظلم نیز اقدام می نمایند.رنج خواه نیستند و بر همین اساس، آن را برای دیگران به وجود نمی آورند.زندگی بدون درد را هدف نهایی خویش بر می شمارند و آن را وارد مسیر انسانی و انسانیت می نمایند.زندگی در این شکل، دردپذیر نیز می شود.
بنابراین، میان افرادی که زنده اند و کسانی که زندگی می کنند، تفاوت های فاحشی وجود دارد.کسانی که درد را در خود امری طبیعی می دانند و وجود آن را نوعی سرنوشت در نظر می گیرند، در نهایت کوشش خویش، آن را به احساسات واگذار و قطره ای اشک را روانه ی بیرون می کنند.خنده ای برای آن ها معنا دار نیست و با خنده ی دیگرانی که او را با خود جا به جا می کنند، می خندند.در واقع می توان عواطف آن ها را سرکوب شده در نظر گرفت که کوششی برای بیداری آن ها صورت نمی دهند.
در مقابل، افرادی که دارای عواطفی پاک و رشد یافته هستند،در مقابل حوادث و رویدادهای ضد بشری، عکس العمل نشان می دهند و تا آخرین وضعیتی که می تواند مفید باشد،می کوشند.درک رنج در افراد رشد یافته، معنا و مفهومی والا دارد.
آزار و مشقتی که در دنیای امروز نهفته است تنها به وسیله ی کسانی درک می شوند که روند زندگی خود را پویا می یابند.آن ها،عکس العملی انسانی و عاطفی دارند و بر همین اساس، کوشا می گردند.در مقابل، افرادی که فقط دایره ی خود را ترسیم می کنند،خروج از آن را توانا نیستند و تنها نفس کشیدن را می فهمند و کوچک ترین زحمتی را برای رفع، به خود واگذار نمی کنند.
حزن و اندوه که در زندگی کنندگان است شامل، تمام انسان ها حتی کسانی که فقط زنده اند،می گردد.عواطف که معنا دار و کنترل شده باشند، چنین وضعیتی را ایجاد می کنند.عدالت خواهی، رنج آوری دارد و این را،افراد فرهیخته درک می کنند.اندوه دیگران می تواند بر آن ها تاثیر گذار باشد و عکس العمل های متفاوتی را به وجودآورد.روند زنده بودن برای این نوع افراد، زندگی کردن و برای زنده ها، نفس کشیدن و بی تفاوت بودن است.در همین دایره است که رنج کشیدن، معنا می یابد.