در استان خوزستان، علیرغم ناتوانی صداوسیمای خوزستان از به تصویر کشیدن این روز بزرگ در سطح کشور، یوم العباس تنها یک روز عزاداری عادی نیست، بلکه حماسهای است که تمامی زندگی مردم این دیار را تحت تأثیر قرار میدهد. این روز، که در هفتم محرم الحرام برگزار میشود، در خوزستان با هر جای دیگر جهان تفاوت دارد. برخلاف بسیاری از مناطق که این مناسبت صرفاً به دستههای سینهزنی و نوحهخوانی محدود میشود، در خوزستان یوم العباس ابعادی بسیار گستردهتر و عمیقتر دارد.
جلوههای ماندگار یوم العباس در خوزستان:
یوم العباس در این استان تنها به مجالس رسمی ختم نمیشود، بلکه در بیشتر خانههای خوزستانی، اندوه و ماتم حس میشود. گویی تمام استان یکپارچه در غم از دست دادن قمر بنیهاشم به سوگ نشسته است. اگر قرار بود تمامی مجالس عزاداری این روز در یک مکان واحد برگزار شود، بیشک جمعیت میلیونی گرد هم میآمدند، چرا که تقریباً تمامی مردم خوزستان، بهگونهای در این مراسم شرکت میکنند.
اما عزاداری تنها بخشی از این رویداد عظیم است. مردم خوزستان در یوم العباس با نذورات گسترده، اطعام نیازمندان و کمک به مستمندان، وفاداری خود را به حضرت عباس(ع) نشان میدهند. این روحیه تعاون و ایثار، برگرفته از مکتب ابوالفضل(ع) است که در فرهنگ مردم این منطقه ریشه دوانیده است.
رایت العباس: نماد همیشگی وفاداری؛
در خوزستان، احترام به حضرت عباس(ع) تنها به محرم محدود نمیشود. «رایت العباس» در طول سال بهصورت مستمر گفته و شنیده میشود تا یاد و نام این شهید والامقام زنده بماند. این برنامهها نشاندهنده عمق ارادت مردم خوزستان به سقای کربلاست.
جالبتر آنکه در این استان، قسم به نام حضرت عباس(ع) از چنان ارزشی برخوردار است که اگر فردی یا گروهی به پرچم ابوالفضل(ع) سوگند بخورند، همه، خود را موظف میدانند تا به این سوگند احترام بگذارند و به آن عمل کنند. این موضوع نشاندهنده جایگاه بیبدیل حضرت عباس(ع) در دلهای مردم خوزستان است.
یوم العباس؛ حماسهای فراتر از توصیف:
وسعت و عمق یوم العباس در خوزستان بهگونهای است که به سادگی قابل توصیف نیست. این روز تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی مردم این خطه است. از کودکان تا بزرگسالان، از شهرها تا روستاها، همه و همه در این روز گرد هم میآیند تا عشق خود را به علمدار کربلا ابراز کنند.
به راستی که یوم العباس در خوزستان یک حماسه زنده است؛ حماسهای که هر سال با شکوهی بیشتر تکرار میشود و یادآور این حقیقت است که نام و راه حضرت عباس(ع) برای همیشه در این دیار جاری و زنده خواهد ماند.
صادق سلامت دوم
۱۲ تیرماه ۱۴۰۴