اسرار شناسایی و شاهکار اصابت دقیق موشک‌ها به اهداف حیاتی اسقاطیل؛
عملیات موشکی جمهوری اسلامی ایران علیه اهداف حیاتی رژیم جعلی صهیونیستی، توجه جهانیان را نه تنها به گستردگی حمله، بلکه به دقت قابل توجه در شناسایی و اصابت به نقاط حساس، کلیدی و راهبردی جلب کرد. این موفقیت‌های عجیب و پیش‌بینی نشده، پرسش‌های مهمی را درباره توانایی‌های پیشرفته ایران در حوزه شناسایی هدف و هدایت دقیق موشک‌ها مطرح کرده است. چگونه ایران به این سطح از دقت دست یافت؟!
۱. شناسایی نقاط حساس: شبکه اطلاعاتی چندلایه؛
کلید اولیه، موفقیت در شناسایی دقیق اهداف نهفته بود. نیروهای جمهوری اسلامی ایران احتمالاً از ترکیبی پیچیده از منابع اطلاعاتی بهره برده‌اند: ماهواره‌های جاسوسی: ماهواره‌هایی مانند “نوید” و “قاصد” یا سایر ماهواره‌هایی که آمریکا و غرب از آنها اطلاعی ندارند، ممکن است به اندازه دقت اپتیکال ماهواره‌های پیشرفته غربی برخوردار باشند، و حتی قادر به ارائه تصاویر دوره‌ای و شناسایی تغییرات در زیرساخت‌های بزرگ (مثل پایگاه‌های هوایی یا مراکز صنعتی نظامی) باشند. تحلیل الگوهای فعالیت از این تصاویر می‌تواند نقاط حیاتی را مشخص کند.
پهپادهای شناسایی: پهپادهای بلندپرواز و دوربرد ایران (مانند شاهد-۱۳۶ با قابلیت شناسایی یا مدل‌های پیشرفته‌تر) امکان جمع‌آوری اطلاعات الکترواپتیکال و سیگنال از نزدیک‌تر و با جزئیات بیشتر را فراهم می‌کنند. آنها می‌توانند دفاع‌های راداری، نقاط ورود و خروج، و موقعیت دقیق‌تر اهداف را رصد کنند.
اطلاعات انسانی و سایبری: شبکه‌های اطلاعاتی منطقه‌ای (مانند نیروهای ویژه نفوذی درون و برون سرزمین‌های اشغالی، نیروهای مقاومت) و احتمالاً عملیات سایبری، می‌توانند لایه دیگری از اطلاعات تاکتیکی و تأییدی درباره محل و اهمیت اهداف ارائه دهند.
بازشناسی هدف: صرفاً یافتن یک پایگاه کافی نیست. تشخیص دقیق ساختمان فرماندهی، انبار مهمات حیاتی، یا سامانه‌های راداری پیشرفته درون آن پایگاه، نیازمند تحلیل دقیق اطلاعات جمع‌آوری شده از منابع مختلف و ایجاد “امضای هدف” مشخص است.
۲. اصابت دقیق: فناوری و تاکتیک:
شناسایی هدف تنها نیمی از معادله است. هدایت دقیق موشک به سمت آن نقطه خاص، چالش بزرگ بعدی است. ایران برای عبور از سدهای دفاع موشکی قدرتمند رژیم صهیونیستی (گنبد آهنین، پاتریوت، داوود) و سامانه‌های آمریکایی، اروپایی، اردن و اصابت دقیق، احتمالاً از ترکیبی از فناوری‌های بسیار پیشرفته و احتمالا ناشناخته و تاکتیک‌های جدید استفاده کرده است.
هدایت ترکیبی: موشک‌های بالستیک پیشرفته‌تر ایران (مانند خانواده امپاور یا خرمشهر) احتمالاً از سیستم‌های هدایت اینرسیایی پیشرفته به همراه تصحیح مسیر با سیگنال ماهواره‌ای بهره می‌برند. این ترکیب دقت را به مراتب بالاتر از سیستم‌های اینرسیایی خالص بالا می‌برد. برخی گزارش‌ها از آزمایش سیستم‌های هدایت اپتیکال/ مادون قرمز یا حتی هدایت راداری فعال در مراحل پایانی پرواز برای موشک‌های کروز خبر می‌دهند.
انبوه‌سازی و سیریشدن: ایران با شلیک صدها پهپاد و موشک (بالستیک و کروز) قدیمی و از رده خارج و سپس چند موشک جدید با زمان‌بندی خاص، سیستم دفاع موشکی رژیم صهیونی را تحت فشار بی‌سابقه قرار داد. این تاکتیک “سیریشدن دفاع” باعث شد تعداد زیادی از موشک‌ها بتوانند از سد دفاعی عبور کنند. دقت برخی از همین موشک‌های عبورکننده قابل توجه کل جهان قرار گرفت، به نحوی که اصلا قابل پیش‌بینی نیود.
پهپادهای ارزان‌قیمت به عنوان طعمه: استفاده گسترده از پهپادهای کم‌هزینه شاهد-۱۳۶ که سال‌هاست از رده خارج شده‌اند، علاوه بر نقش تهاجمی، به عنوان طعمه عمل کرده تا سیستم‌های دفاع موشکی رژیم صهیونی را مشغول، اشباع و مهمات آنها را تخلیه کند، راه را برای موشک‌های دقیق‌تر و با تخریب وسیع و گسترده باز کند.
مسیریابی هوشمند: موشک‌های کروز ایران قادر به پرواز در ارتفاع پایین و پیروی از توپوگرافی زمین برای پنهان‌ماندن از رادارها هستند. برنامه‌ریزی دقیق مسیر پیش از شلیک، شانس رسیدن به هدف را افزایش می‌دهد.
۳. موفقیت بالا و محدودیت‌ها:
گزارش‌ها و تصاویر ماهواره‌ای منتشر شده از خسارات زیاد و متمرکز در برخی نقاط حیاتی (مثل پایگاه هوایی “نواتیم” که بخشی از آن تخلیه شده بود) حکایت دارد. این تصاویر نشان‌دهنده دقت قابل توجه و عجیب در اصابت به نقاط از پیش تعیین‌شده و دقیق درون آن پایگاه‌هاست. اصابت به بخش‌های خاص پایگاه نواتیم و گزارش آسیب به رادارهای پیشرفته در پایگاه دیگری در صحرای نگب، نمونه‌هایی از این دقت بسیار بالا هستند.
جمع‌بندی: جهش قابل توجه در توانایی عملیاتی ایران:
از نظر کارشناسان غربی و آمریکایی، عملیات اخیر ایران نشان‌دهنده یک جهش فوق‌العاده کیفی در توانایی‌های پیچیده نظامی است. ترکیب شبکه اطلاعاتی چند منبعی برای شناسایی اهداف حیاتی، با فناوری هدایت دقیق ترکیبی در موشک‌های بالستیک و کروز، و استفاده هوشمندانه از تاکتیک‌های انبوه‌سازی و جنگ الکترونیک، منجر به سطح بی‌سابقه‌ای از دقت در اصابت به اهداف راهبردی رژیم صهیونیستی شد. موفقیت بسیار بالا در اصابت دقیق به برخی نقاط حساس، پیام بازدارندگی روشنی بود و اثبات کرد که ایران قادر به طراحی و اجرای عملیات پیچیده‌ای با مولفه‌های حیاتی شناسایی دقیق و اصابت هدفمند است. این توانایی، معادلات امنیتی منطقه را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است.
در کل، آن‌چه کارشناسان حرفه‌ای نظامی غربی و بین‌المللی گفتند این بود که: ایران هر جا را اراده کند، دقیقا می‌تواند بزند و محدودیتی ندارد.
قابل ذکر است که برخی موارد به دلایل مختلف امنیتی و اطلاعاتی قابل ارائه نیستند.
