به قلم یاسین اقبال خبرنگار جهان اخبار خروج ۱۸ بازیکن از استقلال خوزستان در یک فصل، قطعاً نشاندهنده ضعف مدیریتی در ساختار این تیم است و کیوان بابادی به عنوان مدیرعامل وقت، مسئولیت مستقیم این بیثباتی را بر عهده دارد. در ادامه به چند نکته کلیدی در نقد عملکرد او اشاره میکنیم:
۱. عدم برنامهریزی بلندمدت و تغییرات بیرویه**
خروج گسترده بازیکنان (اعم از کلیدی و ذخیره) نشان میدهد که هیچ استراتژی مشخصی برای حفظ هسته تیم وجود نداشته است. این اتفاق معمولاً ناشی از عدم ثبات مالی، وعدههای عملینشده یا اختلافات داخلی است که مدیریت باید پاسخگوی آن باشد.
۲. ضعف در مدیریت مالی و حقوق بازیکنان
یکی از دلایل اصلی خروج دستهجمعی بازیکنان، مشکلات مالی و تأخیر در پرداخت حقوق است. گزارشهای متعددی از اعتراض بازیکنان به عدم پرداخت بهموقع دستمزدها وجود دارد، که این مسئله مستقیماً به مدیریت بابادی مرتبط است. یک مدیرعامل موفق باید تضمین کند که منابع مالی تیم به درستی مدیریت میشود.
۳. عدم ارتباط مؤثر با بازیکنان و کادر فنی
اگر بازیکنان به صورت گروهی تیم را ترک میکنند، این نشاندهنده اختلافات عمیق یا نارضایتی از فضای داخلی باشگاه است. مدیریت بابادی نتوانست اعتماد بازیکنان و مربیان را جلب کند، که این ضعف در دیپلماسی ورزشی و روابط انسانی را نشان میدهد.
۴. تأثیر منفی بر عملکرد تیم در لیگ
خروج ناگهانی تعداد زیادی از بازیکنان، ساختار تیم را به هم میریزد و منجر به نتایج ضعیف در مسابقات میشود. استقلال خوزستان در فصل گذشته با مشکلات جدی در ترکیببندی مواجه شد، که بخشی از آن به دلیل همین بیبرنامگی مدیریتی بود.
۵. مقایسه با مدیریتهای موفق در لیگ برتر
مدیران موفق در فوتبال ایران (تراکتور یا سپاهان) با حفظ بازیکنان کلیدی و برنامهریزی انتقالی منسجم، ثبات را حفظ میکنند. در مقابل، عملکرد بابادی نمونه بارز یک مدیریت شتابزده و غیرحرفهای بود.
درنهایت به این جمعبندی میرسیم که
کیوان بابادی نتوانست در دوران مدیریت خود ثبات لازم را برای استقلال خوزستان ایجاد کند، و خروج ۱۸ بازیکن در یک فصل، نتیجه مستقیم این ضعف مدیریتی است. عدم برنامهریزی، مشکلات مالی، و ناتوانی در حفظ بازیکنان، از جمله اشکالات اساسی بودند که در نهایت به ضرر تیم و هواداران تمام شد. هواداران استقلال خوزستان حق دارند از چنین مدیریتی انتقاد کنند و توقع تغییرات اساسی در ساختار باشگاه داشته باشند.