در سیاستی که بازیگرانش نقابِ «اعتماد» بر چهره می‌زنند، آنچه قربانی می‌شود نه منافع دشمن، که جانِ ملتی است که ده‌ها مرتبه طعمِ فریبِ استعمارگران و شیطان بزرگ را چشیده است. تاریخِ مذاکرات ایران و آمریکا، از آبان ۱۳۵۸ تا امروز، روایتی است از وعده‌های پوچ و پوشالی، امیدهای خردشده، و خیانتی که زیرِ نقابِ دیپلماسی پنهان شده است. آمریکا، این «شیادِ بین‌المللی»، حتی برای یک لحظه هم حسن نیت نداشته است؛ هر حرکتش در میزِ مذاکره، تیغی بوده برای بریدنِ رگِ حیاتِ ایران و ایرانیان!

شیرینیِ دروغینِ وعده‌ها؛ کامگاریِ دشمن!

آمریکا در مذاکرات، همچون مارمولکی است که مرتب رنگ عوض می‌کند: گاه برای «وقت‌کشی» می‌آید تا فشارِ تحریم‌ها جانِ ملت را بگیرد، گاه چشم به اطلاعاتِ هسته‌ای و نظامی ایران دارد، و گاه با تکیه بر خائنان داخلی، می‌خواهد ایران را به زانو درآورد. هر بار، شعارِ «اعتمادسازی» را فریاد می‌زند، اما حقیقت، تلخ‌تر از آن است که پشتِ این واژه‌های فریبنده پنهان شود. اسرائیل، این همدستِ خون‌آشام، پشتِ پرده می‌خندد؛ چرا که مذاکرات برای آنها نه یک راه حل، که ابزاری است برای تزریقِ سمِ تردید به رگهای اقتدارِ ایران. 

باتلاقِ خودفریبی: جشنِ پیروزیِ واشنگتن و تل‌آویو؛

اعتمادسازی در قاموسِ آمریکا، همانقدر معنا دارد که گرگ به علف‌خواری راضی شود! هر قدمی که ایران برای «کاهش تنش» برمی‌دارد، تبدیل به پل‌هایی می‌شود برای صعودِ دشمن به قلۀ اهدافش. مگر نه اینکه در ازای لغوِ تحریم‌های ظالمانه، ایران را وادار به افشای اسرارِ دفاعی و هسته‌ای خود کردند؟! این همان «خنجری» است که خودمان بر پیکرِ خویش می‌کشیم؛ خنجری به نامِ اعتمادسازی که شیرینیِ آن به کامِ دشمن می‌ریزد.

تلخیِ واقعیت، زیرِ شیرینیِ اعتمادسازی؛

واشنگتن از همان ابتدا هدفی جز نفوذ به قلبِ امنیت ملی ایران نداشته است. مذاکرات برای آنها، صحنه‌ای است برای نمایشِ دروغینِ صلح‌طلبی، در حالی که دستانشان به خونِ هزاران ایرانی در غزه، لبنان و یمن آلوده است. آیا می‌توان به کشوری که حامیِ تروریسمِ دولتی و اشغالگرانِ صهیونیست است، اعتماد کرد؟ این نه اعتمادسازی، که خودکشیِ جمعی است؛ خودکشی‌ای که در آن، دشمن با چنگالهایش نقشِ ناجی را بازی می‌کند. 

دامِ خودی برای خودی‌ها؛ تکرارِ اشتباهی تاریخی:

تاریخِ ایران گواهی می‌دهد که هرگاه پایِ «اعتماد» به دشمن به میان آمده، خیانت رخنه کرده است. از کودتای ۲۸ مرداد تا امروز، آمریکا ثابت کرده است که دوستی‌اش با ملتِ ایران، دروغ بزرگی بیش نیست. حالا برخی می‌خواهند بار دیگر، ملت را در باتلاقِ مذاکراتِ بی‌حاصل غرق کنند؛ مذاکراتی که تنها نتیجۀ آن، افشای اطلاعاتِ حساس و تضعیفِ توان دفاعی ایران است. آیا این همان «فریبِ خودساخته» نیست که دشمن را به جشنِ پیروزی می‌برد؟ 

معادلۀ خطرناک: اعتمادسازی یا سقوط؟

اگر مذاکرات راهِ نجات بود، چرا پس از چهار دهه، آمریکا هرگز به تعهداتش پایبند نمانده است؟ چرا هر بار، ایران را در باتلاقِ توافقهای یکطرفه رها کرده است؟ پاسخ روشن است: زیرا هدفِ واشنگتن، نه صلح، که سلطه است. اعطای امتیاز به این شیادِ بین‌المللی، همچون ریختن بنزین بر آتش است؛ آتشی که دشمن با آن می‌خواهد پرچمِ استکبار را بر فرازِ ایران به اهتزاز درآورد. 

فریبِ اعتماد؛ تیغی که از خود می‌زنیم:

وقتی «اعتمادسازی» به ابزاری برای تضعیفِ اقتدارِ ملی تبدیل شود، دیگر نمیتوان آن را دیپلماسی نامید؛ این استراتژیِ شکست است. آمریکا و اسرائیل، در پسِ این بازیِ خطرناک، تنها یک هدف دارند: تبدیلِ ایران به ملتی وابسته و بی‌اراده. اما تاریخِ این سرزمین ثابت کرده است که ملتی که در برابرِ استعمارِ انگلیس و آمریکا ایستاد، امروز نیز فریبِ شیادان را نمی‌خورد. 

پایانِ بازیِ خطرناک: بیداری یا سقوط؟

سخنِ آخر آنکه «اعتمادسازی» در قاموسِ استکبار، واژه‌ای پوچ و بی‌ارزش است. این ملت، با خونِ شهیدانش پیمان بسته است که هرگز در دامِ فریبِ دشمنان نیفتد. هر مذاکره‌ای که به قیمتِ افشای اسرارِ ملی و تضعیفِ توان دفاعی باشد، خیانتی آشکار است. امروز، زمانِ آن است که به جای بازی در زمینِ دشمن، بر تقویتِ بنیان‌های داخلی تکیه کنیم. زیرا تنها قدرتِ واقعی است که دشمن را به زانو درمی‌آورد، نه مذاکراتی که آب در هاون کوبیدن است.

صادق سلامت دوم

روزنامه‌نگار

۳ خرداد ۱۴۰۴