تصورِ ایرانِ امروز بدون پشتوانه‌ای استراتژیک از سوی قدرت‌های هسته‌ای جهانی، نه تنها ساده‌اندیشی است، بلکه نادیده گرفتن واقعیت‌های خشن ژئوپلیتیک است. شواهد، قرائن و منطق خردگرایانه، همگی حکایت از آن دارند که تهران حتماً یا باید در پشت پرده، شبکه‌ای از تعهدات دفاعی متقابل با کشورهای دارای سلاح اتمی ایجاد کرده که البته به احتمال بسیار زیاد این معاهده را دارد. این یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت بقا است.
۱. شواهد غیرمستقیم: زبان رمزی فرماندهان؛
وقتی فرماندهان ارشد نظامی ایران با صراحتی آهنین اعلام می‌کنند: “هر خطایی توسط دشمن، پاسخ سریع و سهمگینی خواهد داشت”، این تنها بلوف نظامی نیست. این زبانِ پشتوانه‌دارِ قدرت است. اشاره‌های مکرر به “قدرت بازدارندگی بی‌نظیر” و “عواقب غیرقابل تصور برای متجاوزان”، همگی حاکی از وجود مکانیزم‌هایی فراتر از توان متعارف ایران است. آیا می‌توان باور کرد کشوری که در عمق خاک دشمن (مثل حمله موشکی به عین‌الاساد) ضربات مهلک وارد می‌کند، برای مقابله با تهدید هسته‌ایِ رژیم صهیونیستی یا آمریکا، برنامه‌ای نداشته باشد؟!
۲. منطق شرعی- راهبردی: چرا ایران بمب نمی‌سازد اما محافظت می‌شود؟!
ایران بارها تاکید کرده است: ساخت سلاح هسته‌ای را حرام شرعی و مغایر اصول انسانی می‌داند. اما آیا این به معنای بی‌پناهی در برابر تهدیدات اتمی دشمنان است؟! قطعاً نه! منطق حکم می‌کند که ایران به جای تولید سلاح، به ساختار بازدارندگی جمعی تکیه کند. همکاری پنهان با قدرت‌های همسو که منافع استراتژیکشان در مهار هژمونی غرب با ایران همسو است، کاملاً محتمل است. قراردادهای دفاع متقابل، ضمانت اجراییِ تهدید ایران مبنی بر “انتقام سخت” را توجیه می‌کند.
۳. محاسبه سود و هزینه: چرا قدرت‌های هسته‌ای با ایران متحد می‌شوند؟
روسیه: نیاز به عمق استراتژیک در خاورمیانه و مهار نفوذ ناتو. ایران سد بسیار محکمی در برابر گسترش غرب است.
چین: وابستگی انرژی به خلیج فارس و ضرورت مقابله با محاصره دریایی توسط آمریکا. امنیت تنگه هرمز که در دستان پرقدرت ایران است برای پکن بسیار حیاتی است.
کشورهای مقاومت: اگر قدرت‌هایی مثل پاکستان یا کره شمالی در پیمان‌های دفاعی غیرعلنی با ایران مشارکت داشته باشند، این امر موازنه وحشت را به نفع جبهه مقاومت تغییر می‌دهد.
۴. سناریوی محتمل: پیمان‌های دفاع متقابلِ مشروط:
ایران لزوماً به “حمایت هسته‌ای آشکار” نیاز ندارد. کافی است طبق قراردادهای سری:
– تهدید متقابل ایجاد شود: مثلاً اگر اسرائیل به ایران حمله اتمی کند، متحدانش تل‌آویو را نابود خواهند کرد.
– ضمانت اجرایی غیرمستقیم: قدرت‌های هسته‌ای متعهد شوند در صورت حمله به ایران، اقدامات تلافی‌جویانه شدید علیه مهاجم یا مهاجمان اعمال کنند.
نتیجه‌گیری: نداشتن پیمان = سهل‌انگاری مرگبار؛
گر چه حسب مواردی که برداشت می‌شود، ایران قطعا دارای پیمان راهبردی هسته‌ای با برخی از کشورهای هسته‌ای می‌باشد، ولی اگر جمهوری اسلامی ایران چنین پیمان‌هایی نداشته باشد، یک اشتباه استراتژیک فاجعه‌بار است. تهدیدات رژیم صهیونیستی، تحرکات نظامی آمریکا در خلیج فارس، و احتمال استفاده دشمن از سلاح‌های نامتعارف، همگی حکم می‌کنند که تهران فوراً باید با قدرت‌های هسته‌ای همسو، پیمان‌های دفاعی جامع امضا کند. این برنامه بهترین راه ایجاد بازدارندگی مطلق و جلوگیری از فاجعه است.
هشدار به دشمنان:
هر تلاشی برای آزمودن اراده ایران، با واکنشی چنان کوبنده روبرو خواهد شد که جهان در حیرت بماند. چه این واکنش از خاک ایران باشد، چه از آسمان متحدان استراتژیکش!
صادق سلامت دوم
روزنامه‌نگار
۲۷ تیرماه ۱۴۰۴
