بسم الله الرحمن الرحیم
عمرو بن قرظه انصاری، شهید کربلا
دو برادر در دو مسیر:
از دو نفر بشنوید که یکى نامش را در دفتر نیک بختان براى ابد ثبت کرد و دیگرى اسمش را با ننگى بزرگ در دفتر اشقیا. در حالى که هر دو برادر بودند آن هم از یک پدر و مادر!
یکى به نام عمرو و دیگرى به نام على، پدرشان قرظه انصارى از یاران رسول خدا صلى الله علیه و آله بود و پس از وفات آن حضرت در زمره یاران امیرالمؤمنین علیه السلام شد و در رکاب على جهاد کرد و از طرف آن حضرت به فرمانفرمایى فارس منصوب گردید، هر دو برادر از کوفه به کربلا آمدند، راه هر دو یکى بود ولى هدف آن‌ها دو تا!!
عمرو به سوى حسین علیه السلام آمد و على به سوى یزید! آن براى خدا گام برداشت و این براى خرما!
عمرو، تحت فرماندهى عباس قرار گرفت و على تحت فرماندهى عمر سعد! آن بهشت را برگزید و این به دوزخ رفت!!
برادرى، دوستى متقابل است، از شدت دوستى دو تن که بخواهند خبر دهند، گویند: برادرند، برادرها از یک ریشه و جدایى‌ناپذیر و هر کدام یار دیگرى است.
عرب به نژاد و تبار پاى‌بند است و تعصبِ نژادى در وى قوى است و برادرى در میان عرب استحکامى بیشتر و نفوذى عمیق‌تر دارد.
عمرو و على از این قانون جدا بودند و تبصره استثنایى آن هستند، هر دو برادر بودند ولى در دو صف قرار گرفتند، صف حق و صف باطل.
قضیه کربلا نمونه‌اى از اجتماع بزرگ بشرى است و الگویى است از آزادى مذهب و راهنمایى است براى نشان دادن آن‌که سعادت و شقاوت هرکس در دست خود اوست تا کدام را بخواهد و میلش به چه باشد و مذهبِ جبر باطل است.
عمرو به سپاه حسین علیه السلام ملحق شد و در خدمتش بماند تا به شهادت رسید، در آغاز از طرف آن حضرت به مأموریت سیاسى رفت و پیامرسانِ حسین علیه السلام به سوى عمرسعد بود و چند بار میان دو لشکر کوفه و حجاز رفت و آمد داشت و وظیفه سیاسى انجام مى‌داد.
روز شهادت، اجازه گرفت و به میدان شتافت و ساعتى بجنگید؛ پس به سوى حسین علیه السلام بازگشت و خود را در برابر تیرها سپر حسین علیه السلام قرار داد و نگذاشت تیرى به پیشواى شهیدان اصابت کند.
عمرو سراپا سپر حسین علیه السلام بود، سپر زنده، سپر به پاى خود ایستاده، سپر با اراده، چهره‌اش سپر بود، دستش سپر بود، تنش سپر بود، جانش سپر بود، تیر مى‌خورد ولى شمشیر نمى‌زد، زخمى فراوان برداشت، مقاومتش که پایان یافت بر زمین افتاد و عرض کرد: اى فرزند رسول خدا! آیا من وفا کردم؟!!
حسین علیه السلام فرمود: آرى تو در بهشت پیش روى من خواهى بود، سلام مرا به جدم رسول خدا صلى الله علیه و آله برسان و بگوى من از پى تو خواهم آمد، عمرو به زودى جان داد تا سلام حسین علیه السلام و پیام حسین علیه السلام را به نیاى حسین علیه السلام برساند.
اینجا نیز پیامبر حسین علیه السلام بود، پیامبرى که رفت و برنگشت، چقدر زود ترفیع درجه یافت! و یکشبه ره صد ساله رفت ، سرعت سیرى از سرعت نور بیشتر!!
برادرش على از شهادت برادر آگاهى یافت، به میدان آمد و فریاد زد: حسین! اى کذاب! برادرم را گول زدى و کشتى!!
پاسخ حسین علیه السلام چنین بود: من برادرت را گول نزدم، خداى او را هدایت کرد و تو را گمراه ساخت.
على گفت: خدا مرا بکشد اگر تو را نکشم و یا کشته شوم و سوى حسین علیه السلام تاخت آورد، یکى از یاران حسین علیه السلام راه بر او گرفت و با نیزه به او حمله کرد و بر زمنیش انداخت کوفیان رسیدند و از مرگ نجاتش دادند و بردند و زخمش را درمان کردند.
آن برادر زخمى برداشت و این برادر زخمى، درمان آن برادر گونه‌اى بود و درمان این برادر گونه‌اى، صدها سال از هر دو مى‌گذرد. آن در خوشبختى به سر مى‌برد، خوشبختى ابدى و جاویدان، این در بدبختى به سر مى‌برد بدبختى پایدار و همیشگى.
هر دو برادر بودند، و هر دو نام اسلام بر خود نهاده بودند، هر دو کربلا آمده بودند، هر دو با حسین علیه السلام سخن گفته بودند، ولى این کجا و آن کجا؟!
عقل و عشق و دین و معرفت و بینایى وقتى به هم درآمیزند، انسان را از حضیض عالم خاک تا آخرین مرحله عالم پاک مى‌برند و وقتى حماقت بر انسان مسلط شود و بند هوا و هوس و لذت‌گرایى بر گردن جان بیفتد، آدمى را از عالم پاک به آخرین مرحله درکات جهنم مى‌کشاند .
